Tematyka koncertu zamykaj\u0105cego festiwal Chopin i Jego Europa ca\u0142kowicie uzasadniona: przez ostatni rok po\u017cegnali\u015bmy wiele os\u00f3b z powodu pandemii (i nie tylko).<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Dob\u00f3r programu i wykonanie przez zespo\u0142y Philippe’a Herreweghe sprawi\u0142y jednak, \u017ce ta \u017ca\u0142oba by\u0142a na sw\u00f3j spos\u00f3b krzepi\u0105ca.<\/p>\n\n\n\n
Requiem<\/em> Gabriela Faur\u00e9 jest samo w sobie \u0142agodne i anielskie – dla kompozytora takie w\u0142a\u015bnie prze\u017cywanie \u017ca\u0142oby by\u0142o czym\u015b naturalnym. Dlatego te\u017c do swojego dzie\u0142a nie w\u0142\u0105czy\u0142 katastroficznej sekwencji Dies irae<\/em>. Dopiero w przedostatniej cz\u0119\u015bci, Libera me<\/em>, pojawia si\u0119 niepok\u00f3j, zr\u00f3wnowa\u017cony jednak szybko ko\u0144cz\u0105cym dzie\u0142o In Paradisum<\/em>, zn\u00f3w przynosz\u0105cy nastr\u00f3j spokoju i czego\u015b na kszta\u0142t nadziei. Zespo\u0142y, i orkiestra (pozbawiona skrzypiec z wyj\u0105tkiem solowych w Sanctus<\/em>), i ch\u00f3r, odda\u0142y ten nastr\u00f3j idealnie. Pi\u0119knie brzmia\u0142y zw\u0142aszcza d\u0119te blaszane. Tak\u017ce znakomici byli oboje soli\u015bci, Doroth\u00e9e Mields w Pie Jesu<\/em> oraz Kre\u0161imir Stra\u017eanac w Offertorium<\/em> i Libera me<\/em>. Utw\u00f3r mia\u0142 trzy wersje, i to ta z grubsza pierwotna zosta\u0142a wykonana (uwaga: wbrew temu, co napisano w om\u00f3wieniu, wersja ta mia\u0142a prawykonanie w Pary\u017cu nie w ko\u015bciele \u015bw. Ma\u0142gorzaty, lecz po prostu w La Madeleine, czyli ko\u015bciele \u015bw. Magdaleny – tam, gdzie odby\u0142y si\u0119 uroczysto\u015bci pogrzebowe Chopina, a po latach tak\u017ce samego Faur\u00e9).<\/p>\n\n\n\n