tutaj<\/a>, ale dodam, \u017ce wielu artyst\u00f3w ch\u0119tnie powraca co rok, staj\u0105 si\u0119 tu przyjaci\u00f3\u0142mi muzycznymi. Mam nadziej\u0119 kiedy\u015b tam w ko\u0144cu dotrze\u0107 – mo\u017ce w przysz\u0142ym roku – a tymczasem musia\u0142 mi wystarczy\u0107 koncert w Ko\u015bciele Ewangelickim.<\/p>\n\n\n\nRok temu grali tu tylko m\u0142odzi muzycy, teraz do\u0142\u0105czy\u0142a do nich szefowa artystyczna festiwalu, znana niemiecka skrzypaczka Viviane Hagner, jak r\u00f3wnie\u017c starszy o kilka lat pianista w\u0142oski Andrea Lucchesini. Z m\u0142odszych wyst\u0105pi\u0142 Przemys\u0142aw Pujanek, altowiolista orkiestry Deutsches Oper Berlin, brat skrzypka Rados\u0142awa, koncertmistrza wroc\u0142awskiej Orkiestry FFM – oraz wiolonczelista Alexey Stadler (du\u017co m\u0142odszy brat znakomitego skrzypka Siergieja).<\/p>\n\n\n\n
Ko\u015bci\u00f3\u0142 Ewangelicko-Augsburski nie jest w og\u00f3le dobrym miejscem do koncert\u00f3w, zw\u0142aszcza muzyki kameralnej – pog\u0142os jest koszmarny. Pocz\u0105tek Tria fortepianowego<\/em> Mieczys\u0142awa Wajnberga zabrzmia\u0142 wr\u0119cz symfonicznie, ale og\u00f3lnie muzyka zamazywa\u0142a si\u0119 niestety, w efekcie wi\u0119c to niesamowite dzie\u0142o nie zrobi\u0142o takiego wra\u017cenia, jakie powinno (i jakie podobno zrobi\u0142o na koncercie w Krzy\u017cowej). Program uzupe\u0142niony zosta\u0142 kilkoma Inwencjami dwug\u0142osowymi<\/em> Bacha w opracowaniu na skrzypce i wiolonczel\u0119 oraz Triem smyczkowym G-dur<\/em> op. 9 nr 1 Beethovena. Tu ju\u017c d\u017awi\u0119k by\u0142 bardziej selektywny, bo fortepian nie hucza\u0142, ale te\u017c odczuwa\u0142o si\u0119 efekt zniekszta\u0142cenia – a szkoda.<\/p>\n\n\n\nImponuj\u0105cy jest repertuar utwor\u00f3w, kt\u00f3re grano w tym roku w Krzy\u017cowej – niekt\u00f3re ma\u0142o znane. Cz\u0119\u015b\u0107 nazwisk: John Adams, Gra\u017cyna Bacewicz, Alban Berg, Benjamin Britten, Niko\u0142aj Kapustin, Erich Korngold, Artur Malawski, Darius Milhaud, Bohuslav Martinu, Fanny Hensel, Germaine Tailleferre, Siergiej Taniejew, Aleksander Tansman… by\u0142y te\u017c r\u00f3\u017cne ciekawostki jak transkrypcje Deutsches Requiem<\/em> Brahmsa (!) czy Popo\u0142udnia fauna<\/em> Debussy’ego. Go\u015bciem by\u0142 Olli Mustonen, kt\u00f3ry prezentowa\u0142 te\u017c w\u0142asne kompozycje.<\/p>\n\n\n\nI nie opr\u0119 si\u0119 zacytowaniu zamieszczonego w folderze pi\u0119knego tekstu wielkiego przyjaciela festiwalu, Alfreda Brendla: „W przeciwie\u0144stwie do architekta Beethovena, Schuberta nazwa\u0142em lunatykiem. (…) W formach Beethovena nigdy nie tracimy orientacji. Jego muzyka nieustannie wybiega w prz\u00f3d, wkraczaj\u0105c raz po raz w procesy skr\u00f3t\u00f3w i wzrost\u00f3w. (…) Przy ciasnocie Beethovena Schubert jawi si\u0119 jako muzyk, kt\u00f3ry pozwala si\u0119 nie\u015b\u0107, omijaj\u0105c przepa\u015bci o w\u0142os, nie tyle opanowuj\u0105c \u017cycie, co wystawiaj\u0105c si\u0119 na jego dzia\u0142anie”. Pisze on te\u017c, \u017ce uwa\u017ca Schuberta za odkrywc\u0119 „gor\u0105czki” w muzyce – pojawia si\u0119 ona np. w wolnej cz\u0119\u015bci Sonaty A-dur<\/em>. Bardzo trafne.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Rok temu pisa\u0142am tu o koncercie po warsztatach Krzy\u017cowa Music, kt\u00f3re mimo pandemii uda\u0142o si\u0119 zorganizowa\u0107 – i w tym roku kolejne odby\u0142y si\u0119 bez przeszk\u00f3d.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9715"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9715"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9715\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11437,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9715\/revisions\/11437"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9715"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9715"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9715"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}