Nie da si\u0119 ukry\u0107, \u017ce jedyne, co na dzisiejszym koncercie w NFM \u0142\u0105czy\u0142o dwa zespo\u0142y – bohater\u00f3w wieczoru, to zbli\u017cona liczba muzyk\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wype\u0142ni\u0142y dwa znane dzie\u0142a XX w.: Clapping Music <\/em>Steve’a Reicha i Ionisation <\/em>Edgarda Var\u00e8se’a w wykonaniu zespo\u0142u perkusyjnego pod kierownictwem Mi\u0142osza Rutkowskiego: dwana\u015bcioro perkusist\u00f3w, pianistka i prowadz\u0105cy. Taki sk\u0142ad jest potrzebny do tego drugiego utworu (cho\u0107 s\u0142ynny zesp\u00f3\u0142 Les Percussions de Strasbourg potrafi\u0142 go wykona\u0107 w sz\u00f3stk\u0119).<\/p>\n\n\n\n Ta cz\u0119\u015b\u0107 mia\u0142a dla mnie walor sentymentalny: obu dzie\u0142 s\u0142ucha\u0142am po raz pierwszy na \u017cywo na Warszawskiej Jesieni w latach 70. i by\u0142am ciekawa, jak je po latach odbior\u0119 (chocia\u017c czasem zdarza\u0142o mi si\u0119 s\u0142ucha\u0107 innych wykona\u0144, mam te\u017c je na p\u0142ytach, ale to co\u015b innego). Rzeczywi\u015bcie by\u0142o mi\u0142o sobie je przypomnie\u0107 jako szacown\u0105 klasyk\u0119.<\/p>\n\n\n\n Druga natomiast cz\u0119\u015b\u0107 koncertu to by\u0142o istne cudo: w\u0142oski Ensemble Zefiro, jak sama nazwa wskazuje – zesp\u00f3\u0142 instrument\u00f3w d\u0119tych, ale historycznych (plus jeden smyczkowy – kontrabas). Jego cz\u0142onkowie grywaj\u0105 w r\u00f3\u017cnych zespo\u0142ach muzyki dawnej; prowadzi go oboista Alfredo Bernardini, a jako pierwszy klarnet bryluje dobrze nam znany i lubiany Lorenzo Coppola. W programie mieli tylko jeden utw\u00f3r: Serenada „Gran Partita”<\/em> KV 361\/370a i wykonali go w spos\u00f3b absolutnie uroczy. Mo\u017cna obejrze\u0107 na YouTube poszczeg\u00f3lne cz\u0119\u015bci tego utworu; jest to co prawda wykonanie sprzed dziewi\u0119ciu lat, muzycy s\u0105 m\u0142odsi, paru jest innych, np. kontrabasista czy druga klarnecistka, jedyna kobieta w dzisiejszym sk\u0142adzie, ale daje to pewien obraz. Du\u017co by\u0142o humoru i \u017cart\u00f3w, cho\u0107 cudowne Adagio<\/a><\/em>, przy kt\u00f3rym zawsze co\u015b mnie \u015bciska za gard\u0142o, bo to przepi\u0119kna kwintesencja „mozartowo\u015bci”, by\u0142o po prostu momentem najczystszej poezji.<\/p>\n\n\n\n Na bis arty\u015bci pozostali przy Mozarcie i przy \u017cartach, graj\u0105c dwie transkrypcje arii operowych: Non pi\u00f9 andrai<\/em> oraz L\u00e0 ci darem la mano<\/em>, przy czym w tym drugim wypadku za Don Giovanniego robi\u0142 fagot, a za Zerlink\u0119 – ob\u00f3j; nawet przykl\u0119kanie by\u0142o. W\u0142osi to jednak ludzie teatru.<\/p>\n\n\n\n By wr\u00f3ci\u0107 do muzyki p\u00f3\u017aniejszej, warto by\u0142oby zosta\u0107 na jutrzejszy koncert NOSPR pod Lawrence’em Fosterem z bardzo ciekawym programem od Debussy’ego do Ligetiego. Niestety nie mog\u0119, bo powinno\u015b\u0107 recenzencka wzywa mnie tym razem do Krakowa.<\/p>\n\n\n\n PS. Przypadkiem mia\u0142am dzi\u015b jeszcze jedno prze\u017cycie muzyczne: okaza\u0142o si\u0119, \u017ce orkiestra NFM pr\u00f3bowa\u0142a nowy utw\u00f3r Paw\u0142a Szyma\u0144skiego, kt\u00f3rego prawykonania dokona pojutrze na inauguracji festiwalu Muzyka na szczytach w Zakopanem. Nie b\u0119d\u0119 recenzowa\u0107 utworu, kt\u00f3ry jeszcze nie mia\u0142 prawykonania, ale dokonam ma\u0142ego spojlerka: tytu\u0142 co prawda brzmi Simple Music<\/em> na wiolonczel\u0119 i orkiestr\u0119 (solistka to Magdalena Bojanowicz, dyryguje Marzena Diakun, podziw dla obu!), jednak jest to pewna z\u0142o\u015bliwo\u015b\u0107, bo dla orkiestry rzecz jest piekielnie trudna: ka\u017cdy co jaki\u015b czas gra po jednej nutce i wszystko razem jak w kalejdoskopie tworzy ca\u0142o\u015b\u0107, tylko solistka gra ca\u0142y czas. Szyma\u0144skiego b\u0119dzie na tym festiwalu wi\u0119cej – tutaj<\/a> program.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nie da si\u0119 ukry\u0107, \u017ce jedyne, co na dzisiejszym koncercie w NFM \u0142\u0105czy\u0142o dwa zespo\u0142y – bohater\u00f3w wieczoru, to zbli\u017cona liczba muzyk\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9720"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9720"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9720\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9722,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9720\/revisions\/9722"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9720"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9720"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9720"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}