Na tegorocznej Warszawskiej Jesieni mamy si\u0119 „zanurza\u0107” w r\u00f3\u017cnych rzeczach i sprawach. Na razie zanurzyli\u015bmy si\u0119 po prostu w d\u017awi\u0119kach.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Na koncercie inauguracyjnym wyst\u0105pi\u0142 NOSPR pod batut\u0105 B\u0142a\u017ceja Wincentego Koz\u0142owskiego, kt\u00f3ry obecnie pisze si\u0119 Vincent Kozlovsky. Zadebiutowa\u0142 tu siedem lat temu<\/a> prowadz\u0105c za\u0142o\u017con\u0105 przez siebie orkiestr\u0119 w utworach swoich koleg\u00f3w z krakowskiej uczelni. Od tego czasu wiele si\u0119 w jego \u017cyciu wydarzy\u0142o: studia we W\u0142oszech, liczne kursy mistrzowskie, wsp\u00f3\u0142praca ze Lwowem (oper\u0105, festiwalem Kontrasty). Jest r\u00f3wnie\u017c kompozytorem, wi\u0119c dobrze czuje temat.<\/p>\n\n\n\n Dzisiejsze cztery utwory, wykonane pod rz\u0105d, bez przerwy, by\u0142y bardzo barwne, b\u0142yszcz\u0105ce wr\u0119cz. W ka\u017cdym z nich zawarta by\u0142a masa interesuj\u0105cych pomys\u0142\u00f3w brzmieniowych, cho\u0107 by\u0142y one troch\u0119 podobne, np. w Triptyque<\/em> Agaty Zubel i Bound to the Bow<\/em> Ash Fure du\u017co by\u0142o brzmie\u0144 przenikliwych i szmerowych. W utworze Zubel (nie by\u0142o to wspomniane w programie, ale powsta\u0142 on na zam\u00f3wienie Ensemble InterContemporain, a prawykonanie odby\u0142o si\u0119 w lutym w Pary\u017cu – tutaj<\/a> mo\u017cna ods\u0142ucha\u0107 jego kawa\u0142ka) \u00f3w tytu\u0142owy tryptyk wydawa\u0142 si\u0119 ukryty, a zmiany charakteru muzyki nast\u0119powa\u0142y kilkakrotnie. W dziele Ash Fure (orkiestra z elektronik\u0105) d\u017awi\u0119ki miesza\u0142y si\u0119 niemal kaskadami, wszystko by\u0142o roztrzepotane i rozko\u0142ysane jak to w morskich opowie\u015bciach – trzeba tu zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na wieloznaczno\u015b\u0107 s\u0142owa bow<\/em>, kt\u00f3re mo\u017ce oznacza\u0107 zar\u00f3wno dzi\u00f3b statku, jak smyczek.<\/p>\n\n\n\n Od ca\u0142o\u015bci odr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 stylistyk\u0105 Skumfiduser!<\/em> Marka Applebauma – te\u017c z elektronik\u0105, ale rytmiczny, zabawny; wida\u0107, \u017ce kompozytor zajmuje si\u0119 r\u00f3wnie\u017c jazzem. Trzycz\u0119\u015bciowy utw\u00f3r Liquid Air<\/em> El\u017cbiety Sikory by\u0142 powrotem do zabawy barwami; jak cz\u0119sto si\u0119 zdarza w utworach kompozytorki, du\u017co by\u0142o migocz\u0105cych chmur d\u017awi\u0119kowych. W sumie program ciekawy, cho\u0107 mo\u017ce lepiej by\u0142oby, gdyby by\u0142 bardziej zr\u00f3\u017cnicowany.<\/p>\n\n\n\n Siedzia\u0142 ko\u0142o mnie na koncercie nowojorski Romek, kt\u00f3ry zwykle raczej nie zajmuje si\u0119 muzyk\u0105 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105, i odgra\u017ca\u0142 si\u0119, \u017ce zapyta tu, jakie kryteria przyjmuje si\u0119 przy ocenie takich utwor\u00f3w, dodaj\u0105c, \u017ce tutejsza publiczno\u015b\u0107 jest bardzo uprzejma, bo grzecznie klaszcze. Odpowiem, \u017ce – tak jak w ka\u017cdym innym rodzaju muzyki – dobrze jest by\u0107 zorientowanym. My\u015bl\u0119, \u017ce to podobnie jak w plastyce – je\u015bli kto\u015b nie lubi i nie rozumie np. malarstwa abstrakcyjnego, nie jest w stanie go oceni\u0107 i podchodzi do niego krytycznie.<\/p>\n\n\n\n