Na wieczornym koncercie na UMFC bohaterami by\u0142o dwoje cz\u0142onk\u00f3w dawnej grupy kompozytorskiej KEW (\u015bci\u015blej: KE, bo W, czyli Wojciech Michniewski, rzuci\u0142 kompozycj\u0119). Plus Marek Cho\u0142oniewski.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Jego w\u0142a\u015bnie autorstwa elektroniczne d\u017awi\u0119ki wita\u0142y nas od samego wej\u015bcia i prowadzi\u0142y do sali koncertowej. A tam – najpierw kolejny utw\u00f3r urodzinowo-jubileuszowy dla Cypriana Kamila Norwida.<\/p>\n\n\n\n
Norwid’Elipsa<\/em> El\u017cbiety Sikory – to zupe\u0142nie inny spos\u00f3b na uczczenie Cypriana Kamila Norwida ni\u017c opera Joanny Wnuk-Nazarowej. Uczczenie w formie utworu radiofonicznego (kiedy\u015b istnia\u0142a taka nazwa: s\u0142uchowisko), w kt\u00f3rym przeplata\u0142y si\u0119 d\u017awi\u0119ki instrumentalne (akordeon i kontrabas), tak\u017ce zmodyfikowane, d\u017awi\u0119ki z gatunku muzyki konkretnej, czyli nagrania terenowe z ulic Pary\u017ca, oraz recytacja poezji i zapisk\u00f3w Norwida przez troje aktor\u00f3w (doboru tekst\u00f3w dokona\u0142 Zbigniew Naliwajek). Troszk\u0119 mam mieszane uczucia. Podoba\u0142 mi si\u0119 pomys\u0142, \u017ceby zacz\u0105\u0107 od szukania Norwida we wsp\u00f3\u0142czesnym Pary\u017cu, podoba\u0142o mi si\u0119 te\u017c zrobienie refrenu z Mojej piosnki<\/a><\/em>, Szkoda mi by\u0142o jednak, \u017ce pojawi\u0142y si\u0119 g\u0142\u00f3wnie te dobrze znane, zbanalizowane teksty, jak fragment Fortepianu Chopina<\/a><\/em> o „ideale, kt\u00f3ry si\u0119gn\u0105\u0142 bruku”, znany fragment z Promethidiona<\/a><\/em>, \u017ce „pi\u0119kno kszta\u0142tem jest mi\u0142o\u015bci”, W Weronie<\/a><\/em> czy te\u017c Czu\u0142o\u015b\u0107<\/a><\/em> (przy tych dw\u00f3ch ostatnich tekstach chc\u0105c nie chc\u0105c przypomina mi si\u0119 Wanda Warska i piosenki Kurylewicza). Mo\u017cna by\u0142o przypomnie\u0107 co\u015b mniej znanego, a te\u017c m\u00f3wi\u0105cego co\u015b istotnego. Troch\u0119 mnie te\u017c razi\u0142o zako\u0144czenie z powtarzanym po aktorsku w r\u00f3\u017cnych „tonacjach” imionami i nazwiskiem Norwida.<\/p>\n\n\n\n Tu paryskie ulice, w utworze Krzysztofa Knittla Gda\u0144sk 1970 – G\u0142osy<\/em> na czterech aktor\u00f3w, ch\u00f3r kameralny, orkiestr\u0119 kameraln\u0105 i d\u017awi\u0119ki elektroniczne do wierszy Jana Polkowskiego. Poeta wciela si\u0119 w tych wierszach w osoby bliskie ofiar Grudnia, pr\u00f3buj\u0105c odda\u0107 ich uczucia. Knittel w ostatnich paru dekadach nie ba\u0142 si\u0119 trudnych temat\u00f3w, jak Jedwabne (El maale rahamim<\/em>… na podobny sk\u0142ad) czy Powstanie Warszawskie (Pami\u0119tnik z Powstania Warszawskiego<\/em> do tekstu Mirona Bia\u0142oszewskiego). Ma na to spos\u00f3b: pisa\u0107 muzyk\u0119, kt\u00f3ra nie jest prost\u0105 ilustracj\u0105, jedynie oddaje nastr\u00f3j. W tym utworze te\u017c tak jest: recytowane teksty s\u0105 jakby obok muzyki, zimnej i odpychaj\u0105cej, co bardzo pasuje. Troch\u0119 ju\u017c mnie tylko w pewnym momencie zaczyna\u0142o to nu\u017cy\u0107, ale od tego momentu w miar\u0119 szybko si\u0119 sko\u0144czy\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Pi\u0119kny natomiast by\u0142 utw\u00f3r Marka Cho\u0142oniewskiego Obecno\u015b\u0107<\/em>, kt\u00f3ry by\u0142 skromnie zaplanowany jako przerywnik mi\u0119dzy utworami Sikory i Knittla, ale ur\u00f3s\u0142 w warto\u015b\u0107 sam\u0105 w sobie. D\u017awi\u0119ki elektroniczne po\u0142\u0105czone z abstrakcyjnym obrazem migaj\u0105cych \u015bwiate\u0142ek i linii (z ukazuj\u0105c\u0105 si\u0119 od czasu do czasu zniekszta\u0142con\u0105 twarz\u0105 kompozytora) – to by\u0142o co\u015b jak spojrzenie w gwiazdy. Cho\u0142oniewski okre\u015bli\u0142 to jako form\u0119 medytacji i oczyszczenia – tak w\u0142a\u015bnie si\u0119 sta\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Wcze\u015bniej, po po\u0142udniu, odwiedzi\u0142am zn\u00f3w sal\u0119 na Rakowieckiej na koncercie Sinfonia Varsovia String Quartet\/Quintet, w kt\u00f3rym wyst\u0119puj\u0105 koncertmistrzowie i liderzy poszczeg\u00f3lnych grup tej orkiestry. Zacz\u0119li w sk\u0142adzie kwartetowym utworem Tadeusza Bairda Play<\/em> – to jedna z jego kompozycji, kt\u00f3re najbardziej ceni\u0119, by\u0142a jakby pocz\u0105tkiem czego\u015b nowego, mniej banalnego w jego tw\u00f3rczo\u015bci. Znakomite wykonanie, ale Kartki z nienapisanego dziennika<\/em> Pendereckiego w formie kwintetowej po prostu mnie porazi\u0142y: znam ten utw\u00f3r, jednak po raz pierwszy zrozumia\u0142am do ko\u0144ca jego form\u0119; kiedy\u015b wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce w pewnym momencie powinien nast\u0105pi\u0107 koniec, teraz ju\u017c wiem, dlaczego musi by\u0107 tak, jak jest. Po raz pierwszy te\u017c us\u0142ysza\u0142am w tej muzyce jaki\u015b straszliwy ko\u0142owr\u00f3t, skrzypi\u0105ce ko\u0142o fortuny. Niesamowite. I na koniec jeszcze prawykonanie du\u017cego, czterocz\u0119\u015bciowego utworu Ignacego Zalewskiego Anitya<\/em> (w sanskrycie: nietrwa\u0142o\u015b\u0107), po\u015bwi\u0119conego pami\u0119ci jego pedagoga i przyjaciela, zmar\u0142ego w tym roku Marcina B\u0142a\u017cewicza. Cho\u0107 zr\u00f3\u017cnicowany, powtarzaj\u0105ce si\u0119 d\u0142ugie le\u017c\u0105ce d\u017awi\u0119ki, motywy opadaj\u0105ce i glissanda nadaj\u0105 mu charakteru lamentu. Robi wra\u017cenie. A wszystko razem w tej sali brzmia\u0142o \u015bwietnie.<\/p>\n\n\n\n Nie posz\u0142am do Komuny Warszawa na nocny koncert We’re here<\/em> (ochrzczony przez pras\u0119 „pierwszym koncertem LGBT+”), bo dosta\u0142am bilet dopiero na \u015brodowe powt\u00f3rzenie. Nie wiem jednak, czy si\u0119 wybior\u0119, bo wcze\u015bniej jest spektakl w ATM, a to daleko. Ogl\u0105da\u0142am teraz transmisj\u0119, wi\u0119c z grubsza wiem, co tam jest, cho\u0107 to oczywi\u015bcie nie to samo – nie podejmuj\u0119 si\u0119 napisa\u0107 na tej podstawie recenzji.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Na wieczornym koncercie na UMFC bohaterami by\u0142o dwoje cz\u0142onk\u00f3w dawnej grupy kompozytorskiej KEW (\u015bci\u015blej: KE, bo W, czyli Wojciech Michniewski, rzuci\u0142 kompozycj\u0119). Plus Marek Cho\u0142oniewski.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9748"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9748"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9748\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9749,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9748\/revisions\/9749"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9748"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9748"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9748"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}