D\u0142ugo obradowa\u0142o jury Konkursu Chopinowskiego, bo te\u017c zadanie mia\u0142o nie\u0142atwe. Dlatego powi\u0119kszy\u0142o pul\u0119 finalist\u00f3w do 12, co zreszt\u0105 nie jest zgodne z regulaminem.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
W zwi\u0105zku z tym b\u0119dziemy musieli wys\u0142ucha\u0107 a\u017c 12 wykona\u0144 koncert\u00f3w Chopina. My jak my, ale orkiestra b\u0119dzie musia\u0142a 12 razy zagra\u0107. Zapewne zosta\u0142o to z ni\u0105 ustalone.<\/p>\n\n\n\n
Werdykt jednak zn\u00f3w dziwi. Po raz kolejny sta\u0142o si\u0119 tak, \u017ce ci, co odpadli, byli lepsi od niekt\u00f3rych z tych, co przeszli. A je\u015bli powi\u0119ksza\u0107 pul\u0119, to dlaczego nie dla tych lepszych? Ot\u00f3\u017c pytanie, kto kogo uwa\u017ca za lepszego. Pisa\u0142am po wynikach II etapu w „Kurierze Chopinowskim”, \u017ce czasem wystarczy, kiedy kt\u00f3ry\u015b z juror\u00f3w po prostu nie lubi okre\u015blonego typu grania i sklasyfikuje kogo\u015b nisko. Takich mechanizm\u00f3w jest na konkursach wi\u0119cej. Potem ogl\u0105damy wyniki g\u0142osowania wrzucone do internetu i dowiadujemy si\u0119, kto komu zani\u017ca\u0142. Ale to ju\u017c si\u0119 zadzia\u0142o i si\u0119 tego nie odwr\u00f3ci. M\u0142odym muzykom pozostaje szuka\u0107 szcz\u0119\u015bcia w innych miejscach i kontekstach, co czasem si\u0119 udaje, a czasem nie.<\/p>\n\n\n\n
Powy\u017csze rozwa\u017cania z „Kuriera” by\u0142y pr\u00f3b\u0105 zgadni\u0119cia z mojej strony, jak to mog\u0142o si\u0119 sta\u0107, \u017ce odpad\u0142y osoby, kt\u00f3re uwa\u017ca\u0142am za pewniak\u00f3w: Yuchong Wu i Hyonglok Choi. Teraz zastanawiam si\u0119 nad tym, co obecne wyniki m\u00f3wi\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Alexander Gadjiev i Martin Garcia Garcia w finale, a nawet Bruce Liu, to moim zdaniem wci\u0105\u017c obecny w jurorach \u015blad traumy postpogorelichowskiej. Obawa, \u017ce odpadnie jaki\u015b ulubieniec publiczno\u015bci i odium zn\u00f3w spadnie na jury, \u017ce nie doceni\u0142o, \u017ce skandal itp.<\/p>\n\n\n\n
Hyuk Lee, ale nie Su Yeon Kim; Aimi Kobayashi, ale nie Yasuko Furumi… C\u00f3\u017c. Dobrze, \u017ce z grupy – szeroko m\u00f3wi\u0105c – dalekowschodniej przeszed\u0142 przynajmniej jeden z tych rozumnych muzyk\u00f3w, z kt\u00f3rych wi\u0119kszo\u015b\u0107 ju\u017c odpad\u0142a – czyli Kyohei Sorita. Hao Rao to kolejny m\u0142ody sympatyczny pistolet, podobnie jak JJ Jun Li Bui, Bruce Liu i Hyuk Lee. Du\u017co tu grania wyczynowego, do muzykowania jeszcze niema\u0142o brakuje, mo\u017ce to przyjdzie z czasem – oby, \u017cycz\u0119 im tego.<\/p>\n\n\n\n
Problem „powracaj\u0105cych”. Potraktowani zostali z nieufno\u015bci\u0105 – szczeg\u00f3lnie razi to w przypadku Khozyainova, kt\u00f3ry z pewno\u015bci\u0105 jest o wiele ciekawsz\u0105 osobowo\u015bci\u0105 od wielu finalist\u00f3w. Jest oczywi\u015bcie kontrowersyjny, ale nie bardziej ni\u017c oni, a wie o muzyce daleko wi\u0119cej. Zapewne sobie poradzi, jak radzi\u0142 sobie do tej pory (obejrzyjcie jego kana\u0142 na YouTube, warto). Szkoda r\u00f3wnie\u017c Kim. Bardzo ciesz\u0119 si\u0119 natomiast, \u017ce doceniono Armellini, a tak\u017ce Kobayashi (kt\u00f3ra jednak, jak wspomnia\u0142am wcze\u015bniej, wykpi\u0142a si\u0119 z du\u017cej formy w III etapie).<\/p>\n\n\n\n
Co do Polak\u00f3w, szkoda mi Alexewicza – szczerze powiem, \u017ce nie rozumiem, dlaczego nie wszed\u0142 – ale on akurat r\u00f3wnie\u017c sobie poradzi, i to niekoniecznie za pomoc\u0105 Chopina, bo ma daleko szersze muzyczne zainteresowania, wi\u0119c trzymam kciuki za jego dalszy rozw\u00f3j (w ko\u0144cu ma tylko 21 lat).<\/p>\n\n\n\n
A \u017ce w dwunastce znalaz\u0142a si\u0119 Eva Gevorgyan, to oczywista oczywisto\u015b\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
D\u0142ugo obradowa\u0142o jury Konkursu Chopinowskiego, bo te\u017c zadanie mia\u0142o nie\u0142atwe. Dlatego powi\u0119kszy\u0142o pul\u0119 finalist\u00f3w do 12, co zreszt\u0105 nie jest zgodne z regulaminem.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":9788,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9786"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9786"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9786\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9787,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9786\/revisions\/9787"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media\/9788"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9786"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9786"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9786"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}