To jest w\u0142a\u015bciwie wykonanie koncertowe. Bez tekstu m\u00f3wionego, z licznymi zmianami i wstawkami. Co Beethoven by powiedzia\u0142 na tak\u0105 wizj\u0119 swojej jedynej opery?<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Uda\u0142o si\u0119 wreszcie zrobi\u0107 w Operze Narodowej planowan\u0105 jeszcze na zesz\u0142y rok premier\u0119 spektaklu w re\u017cyserii Johna Fulljamesa, stworzonego w koprodukcji z Du\u0144skim Teatrem Kr\u00f3lewskim w Kopenhadze (w kt\u00f3rym uda\u0142o si\u0119 go wystawi\u0107 rok temu) oraz Nederlandse Reisopera w Enschede. Ma on pewne zalety, ale te\u017c wiele zabieg\u00f3w realizatorskich nie do ko\u0144ca przekonuje.<\/p>\n\n\n\n
Zaczyna si\u0119 od zaskoczenia: nie uwertura do Fidelia<\/em>, tylko rzadko wykonywana Leonora II<\/em>, b\u0119d\u0105ca niedopracowan\u0105 wersj\u0105 Leonory III<\/em>. Re\u017cyser t\u0142umaczy (w wywiadzie w programie), \u017ce potrzebne by\u0142o co\u015b o mroczniejszym nastroju do podprowadzenia do arii Marceliny, od kt\u00f3rej zaczyna si\u0119 spektakl. I to ju\u017c jest zreszt\u0105 przestawienie kolejno\u015bci; jest takich przestawie\u0144 wi\u0119cej. Co za\u015b do wstawek, w pewnym momencie (gdy ma\u0142\u017ce\u0144stwo Leonory i Florestana wreszcie si\u0119 spotyka) pojawia si\u0119… fragment Pie\u015bni dzi\u0119kczynnej uzdrowionego<\/em> z Kwartetu<\/em> op. 132. Tu pono\u0107 chodzi\u0142o o zatrzymanie akcji i refleksj\u0119. Ponadto wykre\u015blone zosta\u0142y wszystkie teksty m\u00f3wione, a \u017ce jeszcze teatralno\u015b\u0107 jest tu w\u0142a\u015bciwie zredukowana do minimum, przypomina to raczej wykonanie koncertowe opery z elementami inscenizacyjnymi.<\/p>\n\n\n\n Te elementy akurat mog\u0105 si\u0119 podoba\u0107: ascetyczno\u015b\u0107 sceny, zr\u0119czne pos\u0142ugiwanie si\u0119 ekranami, projekcjami i \u015bwiat\u0142em. Pod tym wzgl\u0119dem jest to spektakl wysmakowany. To, \u017ce akcja ustawiona jest inaczej, \u017ce ma stanowi\u0107 poezj\u0119 polityczn\u0105, jak zn\u00f3w m\u00f3wi re\u017cyser, a zarazem opowie\u015b\u0107 o zej\u015bciu w ciemno\u015b\u0107 (jak w historii Orfeusza), jest jak\u0105\u015b koncepcj\u0105. Ale wszystko mog\u0142oby gra\u0107, gdyby by\u0142o naprawd\u0119 pi\u0119knie \u015bpiewane. Niestety tak nie jest. Ann Petersen, wykonuj\u0105ca rol\u0119 tytu\u0142ow\u0105, to sopranistka wagnerowska po pi\u0119\u0107dziesi\u0105tce, do ch\u0142opi\u0119cej Leonory wi\u0119c ze swoj\u0105 szerok\u0105 wibracj\u0105 nie pasuje. Florestan, Torsten Kerl (w zbli\u017conym wieku), te\u017c ju\u017c ma g\u0142os nieco zm\u0119czony, a przecie\u017c to bardzo trudna tenorowa partia. I zn\u00f3w wychodzi na to, \u017ce najlepsi w spektaklu s\u0105 polscy \u015bpiewacy, bo s\u0105 z prawdziwego castingu. Znakomici, nie pokazuj\u0105cy si\u0119 cz\u0119sto na naszych scenach dwaj Krzysztofowie: Borysiewicz (Rocco) i Szuma\u0144ski (Don Pizarro), niewielkie, lecz wdzi\u0119czne role Marceliny (Maria Stasiak) i Jaquina (Emil \u0141awecki).<\/p>\n\n\n\n W sumie wi\u0119c uczucia mam mieszane. Ale dobrze, \u017ce Fidelio<\/em> si\u0119 na naszej scenie pojawi\u0142 – wypada go w repertuarze mie\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" To jest w\u0142a\u015bciwie wykonanie koncertowe. Bez tekstu m\u00f3wionego, z licznymi zmianami i wstawkami. Co Beethoven by powiedzia\u0142 na tak\u0105 wizj\u0119 swojej jedynej opery?<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9802"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9802"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9802\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9803,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9802\/revisions\/9803"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9802"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9802"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9802"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}