{"id":982,"date":"2011-06-19T23:06:26","date_gmt":"2011-06-19T21:06:26","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=982"},"modified":"2011-06-19T23:06:26","modified_gmt":"2011-06-19T21:06:26","slug":"niech-zyje-chucpa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2011\/06\/19\/niech-zyje-chucpa\/","title":{"rendered":"Niech \u017cyje chucpa"},"content":{"rendered":"

Wysz\u0142a pierwsza p\u0142yta Ingolfa Wundera w Deutsche Grammophon – w pi\u0105tek by\u0142a premiera wydania na rynek polski. Koledzy w gazetach codziennych ju\u017c zareagowali tutaj<\/a> i tutaj<\/a>. S\u0105 i kr\u00f3tkie wypowiedzi pianisty. Ale wszelkie granice\u00a0przekracza wywiad zamieszczony w ksi\u0105\u017ceczce do\u0142\u0105czonej do p\u0142yty – tekst wy\u0142\u0105cznie po polsku, rozmow\u0119 przeprowadzi\u0142 niejaki J\u00fcrgen Otten (chyba to\u00a0autor tej pozycji<\/a>).<\/p>\n

Wywiad zaczyna si\u0119 od wst\u0119pu, oto jego pocz\u0105tek: „Drudzy b\u0119d\u0105 pierwszymi: w ten spos\u00f3b mo\u017cna w skr\u00f3cie podsumowa\u0107 wyniki Mi\u0119dzynarodowego Konkursu Chopinowskiego w 2010 roku. Wszyscy eksperci jednoznacznie wypowiedzieli si\u0119, \u017ce nie Julianna Awdiejewa, nominalny zwyci\u0119zca konkursu, tylko austriacki pianista Ingolf Wunder zas\u0142u\u017cy\u0142 na pierwsz\u0105 nagrod\u0119”. W wywiadzie r\u00f3wnie\u017c pada niemal jednobrzmi\u0105ce z tym zdaniem pytanie: „Wszyscy fachowcy twierdzili jednoznacznie, \u017ce zas\u0142u\u017cy\u0142 Pan na zwyci\u0119stwo. Czy dotar\u0142y do Pana te pog\u0142oski wok\u00f3\u0142 Pana osoby i domniemanej b\u0142\u0119dnej decyzji jury?” Wywiadowany pozwala sobie odpowiedzie\u0107: „Tak, nie by\u0142o mo\u017cliwe, tego nie us\u0142ysze\u0107 [interpunkcja orygina\u0142u, DS]. W Polsce by\u0142 to skandal – m\u00f3wiono o najwi\u0119kszym od czas\u00f3w Pogorelicha. Ale ja pr\u00f3bowa\u0142em nie zajmowa\u0107 si\u0119 tymi dyskusjami”.<\/p>\n

Ot\u00f3\u017c NIE, NIE I NIE. Nieprawd\u0105 jest \u017ce „wszyscy fachowcy twierdzili jednoznacznie”, \u017ce Wunder powinien wygra\u0107. Jeste\u015bcie tu wszyscy \u015bwiadkami tego, \u017ce ani przez sekund\u0119 tak nie uwa\u017ca\u0142am i nie by\u0142am w tym zdaniu bynajmniej odosobniona. Wi\u0119cej, ca\u0142y czas odnosi\u0142am wra\u017cenie, \u017ce Wunder jest sztucznie windowany. Jak by\u0142o, mogli\u015bmy obejrze\u0107 w konkursowej punktacji. Wed\u0142ug jego konkursowych osi\u0105g\u00f3w nie nale\u017ca\u0142a mu si\u0119 moim zdaniem nawet II nagroda. O wiele lepszy by\u0142 Trifonov – teraz ju\u017c tak\u017ce zwyci\u0119zca Konkursu im. Rubinsteina; ciekawe, jak mu p\u00f3jdzie\u00a0na Konkursie im. Czajkowskiego (gra\u0142 wczoraj I etap – s\u0142ysza\u0142 kto\u015b?).<\/p>\n

Ale przedstawiciele Deutsche Grammophon przyjechali ju\u017c pono\u0107 nastawieni na to, \u017ce Wunder wygra i od razu pewni, \u017ce to z nim b\u0119d\u0105 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107. Bardzo byli zaskoczeni, kiedy nie wygra\u0142. Kto ich urobi\u0142?\u00a0Jak wida\u0107, z plan\u00f3w nie zrezygnowali, wzi\u0119li go. Ciekawam, jak na tym wyjd\u0105.<\/p>\n

A sama p\u0142yta? S\u0142uchaj\u0105c jej otwiera\u0142am oczy coraz szerzej. Gdzie ten spontaniczny Ingolf z konkursu, zdobywaj\u0105cy publiczk\u0119 temperamentem i efekciarstwem? Ta p\u0142yta jest stateczna, jakby gra\u0142 starszy pan – mo\u017ce ch\u0142opak chce na\u015bladowa\u0107 pap\u0119 Harasiewicza? Wszystkie tempa wolne, \u017cadnych zagania\u0144 i galopowa\u0144\u00a0(a to przecie\u017c by\u0142 zawsze jego znak rozpoznawczy). Jak nie podoba\u0142o mi si\u0119 – poza fina\u0142em – ba\u0142aganiarstwo jego konkursowej gry, tak ulizanie i porz\u0105dnictwo jego nagrania po prostu \u015bmiertelnie mnie nudzi. Na p\u0142ycie jest Sonata h-moll<\/em>, Polonez-Fantazja<\/em>, Ballada f-moll<\/em> i Andante spianato i Wielki Polonez<\/em>. Z ulg\u0105\u00a0wyj\u0119\u0142am p\u0142yt\u0119 z gramofonu.\u00a0<\/p>\n

Pianista nie zgodzi\u0142 si\u0119, by na „niebieskiej p\u0142ycie” NIFC znalaz\u0142a si\u0119 Sonata<\/em>. Teraz ju\u017c wiadomo, dlaczego. Ciekawam,\u00a0co wunderomani powiedz\u0105 na t\u0119 p\u0142yt\u0119. Je\u015bli kto\u015b jest fanem samej postaci, zapewne przyjmie od niego wszystko. Je\u015bli by\u0142 zwolennikiem jego produkcji konkursowych, mo\u017ce by\u0107 bardzo rozczarowany. To po prostu nie ten sam pianista. Trzeba przyzna\u0107, \u017ce\u00a0aby sta\u0107 si\u0119 a\u017c takim kameleonem, potrzebne s\u0105 du\u017ce umiej\u0119tno\u015bci i gi\u0119tko\u015b\u0107. Ale kim jest prawdziwy Wunder i o co mu chodzi – nie wiadomo.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wysz\u0142a pierwsza p\u0142yta Ingolfa Wundera w Deutsche Grammophon – w pi\u0105tek by\u0142a premiera wydania na rynek polski. Koledzy w gazetach codziennych ju\u017c zareagowali tutaj i tutaj. S\u0105 i kr\u00f3tkie wypowiedzi pianisty. Ale wszelkie granice\u00a0przekracza wywiad zamieszczony w ksi\u0105\u017ceczce do\u0142\u0105czonej do p\u0142yty – tekst wy\u0142\u0105cznie po polsku, rozmow\u0119 przeprowadzi\u0142 niejaki J\u00fcrgen Otten (chyba to\u00a0autor tej pozycji). […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/982"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=982"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/982\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":986,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/982\/revisions\/986"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=982"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=982"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=982"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}