Zmobilizowali\u015bcie mnie i przes\u0142ucha\u0142am trzy najnowsze p\u0142yty solowe trzech m\u0142odych sopran\u00f3w, z kt\u00f3rych dwa nazwiska pad\u0142y ostatnio w naszej rozmowie. Po kolei wi\u0119c.<\/p>\n
Najpierw p\u0142yta, kt\u00f3ra ju\u017c si\u0119 ukaza\u0142a: Danielle de Niese<\/a>, Beauty of the Baroque<\/em>. Mieszkaj\u0105ca w Anglii Australijka nagra\u0142a na kolejn\u0105 ju\u017c p\u0142yt\u0119 dla firmy Decca (czy ma\u00a0z tym co\u015b wsp\u00f3lnego,\u00a0kto jest jej m\u0119\u017cem<\/a>?)\u00a0repertuar – jak sama nazwa wskazuje – barokowy, kt\u00f3rego chyba jednak do ko\u0144ca nie rozumie. Ma sympatyczny lekki g\u0142os, kt\u00f3ry teoretycznie pasuje do baroku. Ale robi z nim dziwne, pretensjonalne rzeczy, jakie\u015b podjazdy, mizdrzenia si\u0119. Najbardziej si\u0119 pohamowuje w Haendlu i Bachu; Purcell jest dla mnie kompletnie niestety nie do s\u0142uchania. Tak \u017ce pani Danielle mnie nie urzek\u0142a. Co nie znaczy, \u017ce kogo\u015b innego te\u017c urzec nie mo\u017ce. Towarzyszy jej The English Concert, a w paru utworach – Andreas Scholl.<\/p>\n Teraz p\u0142yta, kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie ma premier\u0119: Romantic Arias<\/em> Nino Machaidze<\/a>, debiut p\u0142ytowy w firmie Sony Classical. Gra orkiestra bolo\u0144skiego Teatro Comunale, dyryguje Michele Mariotti. Tu wiadomo, czego si\u0119 spodziewa\u0107: ma by\u0107 belcanto i jest soczyste belcanto, a pi\u0119kna Gruzinka nawet chyba wie, o czym \u015bpiewa, powinna jednak popracowa\u0107 nad wymow\u0105 francusk\u0105 (Gounod, Donizetti\u00a0w C\u00f3rce pu\u0142ku<\/em>). W ka\u017cdym razie p\u0142yty s\u0142ucha si\u0119 z du\u017c\u0105 przyjemno\u015bci\u0105.<\/p>\n I na koniec p\u0142yta, kt\u00f3rej jeszcze na rynku nie ma, ale ju\u017c zdradz\u0119, \u017ce jest na co czeka\u0107 do sierpnia! Te\u017c debiut solowy – w firmie Decca zn\u00f3w, ale bohaterka jest sze\u015b\u0107 lat starsza od Nino, a od Danielle – dwa. Tak wi\u0119c nie ma co narzeka\u0107, \u017ce o Gruzince „by\u0142o cicho”, trzeba raczej si\u0119 zdumiewa\u0107, dlaczego dopiero teraz dostajemy do r\u0105k p\u0142yt\u0119 Aleksandry Kurzak<\/a>… Bo nie mo\u017cna tu liczy\u0107 pie\u015bni Chopina w czarnej serii NIFC jako debiut solowy\u00a0– t\u0119 p\u0142yt\u0119 dzieli przecie\u017c z Mariuszem Kwietniem. A tu bohaterk\u0105 jest ona sama. P\u0142yta nazywa si\u0119 Gioia<\/em>, z solistk\u0105 gra Orquesta de la Comunitat Valenciana pod batut\u0105 Omera Meira Wellbera, w paru numerach \u015bpiewa z ni\u0105 tenor Francesco Demuro, a repertuar jest bardziej wszechstronny ni\u017c na p\u0142ycie Nino – te\u017c jest Donizetti i Rossini, ale i Wesele Figara<\/em>, i Zemsta nietoperza<\/em>, i Rigoletto<\/em> czy Traviata<\/em>, i na koniec Straszny dw\u00f3r<\/em>. Jeden utw\u00f3r \u0142\u0105czy te dwie p\u0142yty, Ragnava del silenzio<\/em> z \u0141ucji<\/em>, i moim zdaniem Nino odpada w przedbiegach. No, co tu du\u017co m\u00f3wi\u0107, to fantastyczna p\u0142yta, bo i g\u0142os, i aktorstwo – zw\u0142aszcza w ariach, gdzie potrzebna jest zalotno\u015b\u0107 i poczucie humoru. Jak pos\u0142uchacie, b\u0119dziecie wiedzie\u0107, \u017ce nie zachwycam si\u0119 po prostu z patriotyzmu.<\/p>\n Naprawd\u0119 – Pani Ola g\u00f3r\u0105!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Zmobilizowali\u015bcie mnie i przes\u0142ucha\u0142am trzy najnowsze p\u0142yty solowe trzech m\u0142odych sopran\u00f3w, z kt\u00f3rych dwa nazwiska pad\u0142y ostatnio w naszej rozmowie. Po kolei wi\u0119c. Najpierw p\u0142yta, kt\u00f3ra ju\u017c si\u0119 ukaza\u0142a: Danielle de Niese, Beauty of the Baroque. Mieszkaj\u0105ca w Anglii Australijka nagra\u0142a na kolejn\u0105 ju\u017c p\u0142yt\u0119 dla firmy Decca (czy ma\u00a0z tym co\u015b wsp\u00f3lnego,\u00a0kto jest jej […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/987"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=987"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/987\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":996,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/987\/revisions\/996"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=987"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=987"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=987"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}