Mimo \u017ce Andrzej Boreyko wiele u mnie straci\u0142 z powodu skandalu z Kaczmarkiem (mam nadziej\u0119, \u017ce ju\u017c rozumie, \u017ce by\u0142 to jego najgorszy pomys\u0142 ever), nadal ceni\u0119 jego umiej\u0119tno\u015bci w odkrywaniu dzie\u0142 ma\u0142o znanych.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Wspomnia\u0142am tydzie\u0144 temu, \u017ce to on zaproponowa\u0142 Julianowi Rachlinowi wykonanie P\u00f3r roku<\/em> G\u0142azunowa, kt\u00f3re nigdy tu nie by\u0142y grane. Z programu tego koncertu, ju\u017c pod batut\u0105 samego Boreyki, dwa utwory zabrzmia\u0142y tu po raz pierwszy: poemat symfoniczny Amazonas<\/em> Heitora Villi-Lobosa i Koncert potr\u00f3jny<\/em> na skrzypce, wiolonczel\u0119, bajan (rosyjsk\u0105 wersj\u0119 akordeonu) i orkiestr\u0119 Sofii Gubajduliny (2 grudnia ci sami soli\u015bci – Piotr P\u0142awner, Ivan Monighetti i Klaudiusz Baran – zagrali go w NOSPR z tamtejsz\u0105 orkiestr\u0105 pod batut\u0105 Domingo Hindoyana).<\/p>\n\n\n\n Utwory dzieli r\u00f3wno sto lat. Amazonas<\/a><\/em> to dzie\u0142o wzgl\u0119dnie jeszcze m\u0142odego, bo 30-letniego kompozytora i zupe\u0142nie nie przypomina hit\u00f3w w typie Bachianas brasileiras<\/em>. To muzyka mocna i g\u0119sta, troch\u0119 dzika, w stylistyce – bo ja wiem, gdzie\u015b pomi\u0119dzy Debussym a m\u0142odym Prokofiewem, z niezwyk\u0142ymi brzmieniami, mroczna i egzotyczna. Doprawdy nie wiem, sk\u0105d autor om\u00f3wienia w programie wzi\u0105\u0142 podobie\u0144stwo do Wagnera i Richarda Straussa – ani przez chwil\u0119 nie mia\u0142am takich skojarze\u0144. Z przodu siedzia\u0142o dwoje muzyk\u00f3w graj\u0105cych na nietuzinkowych instrumentach: sopranowej violi da gamba (raczej niespotykanej w XX-wiecznej orkiestrze) i skrzypcach Stroha<\/a>; dyrygent poprosi\u0142 ich, by te instrumenty na wst\u0119pie pokazali i powiedzieli o nich par\u0119 s\u0142\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Koncert potr\u00f3jny<\/a><\/em> zosta\u0142 napisany przez 86-letni\u0105 kompozytork\u0119, co ju\u017c samo w sobie jest czym\u015b niezwyk\u0142ym, ale te\u017c niezwyk\u0142a to osoba i si\u0142a jej muzyki – bardzo intensywnej, wyrazistej. Instrumenty solowe rzadko wyst\u0119puj\u0105 tu jako trio, jak np. w koncercie Beethovena, lecz cz\u0119sto skrzypce z wiolonczel\u0105 w duecie, graj\u0105ce czasem razem, a kiedy indziej podejmuj\u0105ce od siebie wzajemnie w\u0105tek, przeciwstawiane s\u0105 akordeonowi. Ka\u017cda z tych „stron” wsp\u00f3\u0142pracuje z innymi grupami instrument\u00f3w. Wszystko razem robi du\u017ce wra\u017cenie. Ucieszy\u0142a mnie dobra forma Monighettiego (bo bywa\u0142o ju\u017c r\u00f3\u017cnie), no i P\u0142awnera, do kt\u00f3rego koncert\u00f3w jako\u015b ostatnio nie mia\u0142am szcz\u0119\u015bcia – zawsze mi si\u0119 na co\u015b tam nak\u0142ada\u0142y.<\/p>\n\n\n\n My\u015bla\u0142am nawet, \u017ceby urwa\u0107 si\u0119 z drugiej cz\u0119\u015bci, bo po Gubajdulinie niespecjalnie ju\u017c chcia\u0142o mi si\u0119 s\u0142ucha\u0107 Berlioza, ale jednak zosta\u0142am. By\u0142o nienajgorzej, ale bynajmniej nie idealnie. Ju\u017c nie m\u00f3wi\u0105c, \u017ce odk\u0105d znam wykonania „historyczne” tego utworu, to wol\u0119 je od wykona\u0144 przez wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 orkiestr\u0119. To s\u0105 ca\u0142kiem inne brzmienia. Ale i tak mog\u0142am sobie przypomnie\u0107 te wszystkie dziwno\u015bci, za kt\u00f3re lubi\u0119 ten utw\u00f3r; cho\u0107 cz\u0119\u015b\u0107 W\u015br\u00f3d p\u00f3l<\/em> nie by\u0142a zagrana najciekawiej (powinna tam by\u0107 wr\u0119cz elektryczna atmosfera napi\u0119cia, inaczej nie da si\u0119 tego s\u0142ucha\u0107), to znalaz\u0142am sobie zaj\u0119cie: wychwytywanie nawi\u0105za\u0144 (a jest ich tam troch\u0119) do Beethovena – Pastoralnej<\/em> i nie tylko.<\/p>\n\n\n\n Sobota to pierwszy dzie\u0144 festiwalu \u0141a\u0144cuch XIX<\/a>, kt\u00f3ry w tym roku w ca\u0142o\u015bci odb\u0119dzie si\u0119 w Studiu im. Lutos\u0142awskiego; wszystkie koncerty b\u0119d\u0105 te\u017c na antenie radiowej Dw\u00f3jki, niekt\u00f3re w transmisji bezpo\u015bredniej, jak inauguracja, inne odtworzone p\u00f3\u017aniej. Na pocz\u0105tek wi\u0119c NOSPR pod batut\u0105 Clelii Cafiero, a poza Grami weneckimi<\/em> Lutos\u0142awskiego i Sonetami Boles\u0142awa Szabelskiego b\u0119dzie mo\u017cna us\u0142ysze\u0107 Pianophonie<\/em> Kazimierza Serockiego (w opracowaniu Cezarego Duchnowskiego), tym razem w wykonaniu \u015bwietnej krakowskiej pianistki Martyny Zakrzewskiej.<\/p>\n\n\n\n Jak ju\u017c przy pianistach i przy Polskim Radiu jeste\u015bmy, to w\u0142a\u015bnie premier\u0119 ma wydana przez PR SA p\u0142yta Piotra Sa\u0142ajczyka z pierwszymi trzema sonatami Wajnberga. P\u0142yta jest dost\u0119pna w sklepie<\/a>, tutaj zapowied\u017a<\/a>, a tu ma\u0142a pr\u00f3bka<\/a>. Mam nadziej\u0119, \u017ce i druga cz\u0119\u015b\u0107, z pozosta\u0142ymi trzema sonatami, te\u017c b\u0119dzie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mimo \u017ce Andrzej Boreyko wiele u mnie straci\u0142 z powodu skandalu z Kaczmarkiem (mam nadziej\u0119, \u017ce ju\u017c rozumie, \u017ce by\u0142 to jego najgorszy pomys\u0142 ever), nadal ceni\u0119 jego umiej\u0119tno\u015bci w odkrywaniu dzie\u0142 ma\u0142o znanych.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9928"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9928"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9928\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9929,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9928\/revisions\/9929"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9928"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9928"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9928"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}