W serii Scena Muzyki Polskiej (odbywaj\u0105cej si\u0119 w ramach programu Narodowego Instytutu Muzyki i Ta\u0144ca) dzi\u015b gra\u0142 Royal Baroque Ensemble.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Jako \u017ce nast\u0119pnie arty\u015bci ruszaj\u0105 z tym samym repertuarem do innych polskich filharmonii, od razu si\u0119 do nich zwr\u00f3c\u0119: b\u0142agam, poprawcie w „s\u0142owie od wykonawc\u00f3w”, \u017ce Aldebrando Subissati by\u0142 zwi\u0105zany z dworem Jana Kazimierza, a nie, na mi\u0142o\u015b\u0107 bosk\u0105, Kazimierza Wielkiego! Bo w innych miastach te\u017c b\u0119dzie obciach.<\/p>\n\n\n\n
RBE wyst\u0119puje w tym projekcie w sk\u0142adzie 5-osobowym (dwoje skrzypiec, wiola da gamba, teorba i szefowa Lilianna Stawarz na klawesynie i pozytywie) plus \u015bpiewaczka Iwona Lubowicz. Dzie\u0142a w wi\u0119kszo\u015bci pochodzi\u0142y z XVII w., a ich autorzy, cho\u0107 nie wszyscy polscy, tutaj tworzyli. Poza wspomnianym Subissatim zabrzmia\u0142a jeszcze kantata In martirio crudele<\/em> Giovanniego Battisty Lupariniego, jedyne chyba znane dzie\u0142o tego kompozytora, kt\u00f3ry z kolei dzia\u0142a\u0142 na dworze Augusta II Mocnego. Zdecydowanie jednak to Subissati by\u0142 najbardziej atrakcyjnym punktem programu – kompozytor musia\u0142 by\u0107 wybitnym skrzypkiem, poniewa\u017c partia skrzypcowa jest bardzo efektowna. Znakomicie odnalaz\u0142 si\u0119 w niej Grzegorz Lalek; w cz\u0119\u015bciach szybkich wr\u0119cz ta\u0144czy\u0142 graj\u0105c. Jedna z dw\u00f3ch sonat oparta by\u0142a na antyfonie Giovanniego Francesca Anerio, kt\u00f3ra te\u017c zosta\u0142a wykonana, co by\u0142o jak najbardziej usprawiedliwione, poniewa\u017c i on przewin\u0105\u0142 si\u0119 przez Polsk\u0119, a konkretnie by\u0142 kapelmistrzem na dworze Zygmunta III Wazy.<\/p>\n\n\n\n Polskie nazwiska w tym programie s\u0105 nam w wi\u0119kszo\u015bci lepiej znane – mo\u017ce najmniej Macieja Wronowicza (zwi\u0105zanego z kapel\u0105 we W\u0142oc\u0142awku), zreszt\u0105 zachowa\u0142y si\u0119 pono\u0107 tylko cztery jego dzie\u0142a. Po jednym utworze reprezentowani s\u0105 Adam Jarz\u0119bski, Stanis\u0142aw Sylwester Szarzy\u0144ski i Kaspar F\u00f6rster\u00a0m\u0142odszy – ten ostatni mo\u017ce by\u0107 uznany za Niemca, ale \u015bci\u015ble rzecz bior\u0105c by\u0142 gda\u0144szczaninem, dzia\u0142a\u0142 m.in. w Warszawie, chwali\u0142 go w swoim Go\u015bci\u0144cu abo kr\u00f3tkim opisaniu Warszawy<\/em> Jarz\u0119bski, wi\u0119c nasz ci on.<\/p>\n\n\n\n Bardzo to wdzi\u0119czny program i s\u0142ucha si\u0119 go z przyjemno\u015bci\u0105, jedno tylko: solistka by\u0142a dzi\u015b chyba w nienajlepszej formie, bo mia\u0142a k\u0142opoty z intonacj\u0105. Zdarza\u0142o mi si\u0119 j\u0105 s\u0142ysze\u0107 w lepszej dyspozycji. Nagra\u0142a zreszt\u0105 bardzo zbli\u017cony program w 2009 r. z zespo\u0142em Alla Polacca, chyba ju\u017c nieistniej\u0105cym – by\u0142o to trio, do kt\u00f3rego obok \u015bpiewaczki nale\u017celi klawesynistka i organistka Paulina Kilarska i teorbista\/lutnista\/gitarzysta Stanis\u0142aw Gojny, a wszyscy spotkali si\u0119 na studiach w Kolonii. Z tej p\u0142yty, do kt\u00f3rej doprosili jeszcze troje smyczkowc\u00f3w – Luparini<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W serii Scena Muzyki Polskiej (odbywaj\u0105cej si\u0119 w ramach programu Narodowego Instytutu Muzyki i Ta\u0144ca) dzi\u015b gra\u0142 Royal Baroque Ensemble.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9962"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9962"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9962\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9963,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9962\/revisions\/9963"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9962"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9962"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9962"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}