…sympatyczne \u015bwi\u0119to polsko-w\u0142oskie. Teatr Wielki, skrzypce Paganiniego, Vadim Brodski i zespo\u0142y teatru pod batut\u0105 Patricka Fournilliera. Niestety…<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Wielu dzi\u015b w teatrze mia\u0142o kaca, \u017ce tu jest w taki straszny dzie\u0144. Sama mia\u0142am w\u0105tpliwo\u015bci, czy i\u015b\u0107, ale w ko\u0144cu posz\u0142am. Czekali\u015bmy jednak na jaki\u015b aktualny akcent i dlatego, gdy ambasador W\u0142och Aldo Amati (c\u00f3\u017c za skrzypcowe nazwisko) wyg\u0142aszaj\u0105c s\u0142owo wst\u0119pne po polsku wspomnia\u0142 o solidarno\u015bci z Ukrain\u0105, sala rozbrzmia\u0142a wielkimi oklaskami i wsta\u0142a jak jeden m\u0105\u017c. Waldemar D\u0105browski r\u00f3wnie\u017c wspomnia\u0142 s\u0142\u00f3wko we w\u0142a\u015bciwy sobie kwiecisty spos\u00f3b – \u017ce energi\u0119 naszej polsko-w\u0142oskiej przyja\u017ani posy\u0142amy w stron\u0119 Ukrainy, czy jako\u015b tak.<\/p>\n\n\n\n
Jednak zaplanowany by\u0142 weso\u0142y teatrzyk i nie zrezygnowano z niego. Ambasador za\u017cartowa\u0142, \u017ce b\u0119dziemy mogli by\u0107 mo\u017ce zobaczy\u0107 na sali ducha Paganiniego, ale mamy si\u0119 nie ba\u0107, bo on tylko s\u0142ucha, czy Vadim dobrze gra na jego skrzypcach. Dok\u0142adnie rzecz bior\u0105c, s\u0105 to tzw. skrzypce „Il Sivori”, kt\u00f3re paryski lutnik Jean-Baptiste Vuillaume zbudowa\u0142 na zam\u00f3wienie Paganiniego na wz\u00f3r jego ulubionego guarneriusa „Il Cannone” – wirtuoz gra\u0142 na nich przez ostatnie 7 lat \u017cycia, a potem ofiarowa\u0142 swojemu uczniowi, Camillo Sivoriemu. Podobno s\u0105 lepsze od orygina\u0142u. Rzeczywi\u015bcie, same w sobie brzmi\u0105 pi\u0119knie.<\/p>\n\n\n\n
Teatr zwi\u0105zany z tym instrumentem, podobnie jak z „Il Cannone” (na kt\u00f3rych Vadim Brodski r\u00f3wnie\u017c mia\u0142 okazj\u0119 gra\u0107 \u0107wier\u0107 wieku temu – jako zwyci\u0119zca konkursu w Genui mia\u0142 do tego prawo), polega na tym, \u017ce s\u0105 one stale pilnowane. Stra\u017cnik ich praktycznie nie odst\u0119puje. Kiedy skrzypek wyszed\u0142 na scen\u0119, mia\u0142 w r\u0119ce tylko smyczek, za nim wszed\u0142 pan stra\u017cnik w maseczce i przekaza\u0142 mu instrument. Solista zacz\u0105\u0142 odprawia\u0107 sw\u00f3j teatrzyk: gdy wzi\u0105\u0142 skrzypce w r\u0119ce, uca\u0142owa\u0142 je, a w przerwach udawa\u0142, \u017ce poleruje je chusteczk\u0105. Przez ca\u0142y Koncert D-dur<\/em> Paganiniego, kt\u00f3ry trwa ze 40 minut, stra\u017cnik sta\u0142 z boku na scenie.<\/p>\n\n\n\n Niestety, im wi\u0119cej by\u0142o teatrzyku, tym mniej muzyki. To nie jest ju\u017c ten sam skrzypek co kiedy\u015b – pami\u0119tam, jak gra\u0142 ten utw\u00f3r nieskazitelnie. Teraz ma po prostu k\u0142opoty z intonacj\u0105 i przykrywa je poz\u0105. Jedno, co by\u0142o naprawd\u0119 udane, to jego w\u0142asna, ca\u0142kiem zgrabna kadencja.<\/p>\n\n\n\n Na wst\u0119pie koncertu orkiestra zagra\u0142a uwertur\u0119 do Cyrulika sewilskiego<\/em> – niestety waltornia efektownie skiksowa\u0142a. Po pierwszej cz\u0119\u015bci by\u0142am z\u0142a, \u017ce przysz\u0142am, ale druga cz\u0119\u015b\u0107 ca\u0142kowicie to zrekompensowa\u0142a. Patrick Fournillier, kt\u00f3remu muzyka w\u0142oska jest bliska, poprowadzi\u0142 fragmenty orkiestrowe i ch\u00f3ralne w\u0142oskich oper z wyczuciem: wolne subtelnie, szybkie z energi\u0105. Szczeg\u00f3lnie pozytywne wra\u017cenie zrobi\u0142a na mnie uwertura do Mocy przeznaczenia<\/em> – owe s\u0142ynne trzy oktawy na pocz\u0105tku zwykle s\u0105 „o niczym”, tym razem by\u0142y „o czym\u015b”, mia\u0142y w sobie pasj\u0119. No i wielkie brawa dla wiolonczelist\u00f3w, z wypo\u017cyczonym z Sinfonii Varsovii Marcelem Markowskim na czele, za pocz\u0105tek uwertury do Wilhelma Tella<\/em>. Muzycy byli zm\u0119czeni, ale dali dwa bisy. I tyle oderwania si\u0119 od strasznej rzeczywisto\u015bci…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" …sympatyczne \u015bwi\u0119to polsko-w\u0142oskie. Teatr Wielki, skrzypce Paganiniego, Vadim Brodski i zespo\u0142y teatru pod batut\u0105 Patricka Fournilliera. Niestety…<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9984"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9984"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9984\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9986,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9984\/revisions\/9986"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9984"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9984"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9984"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}