{"id":9993,"date":"2022-03-06T01:18:43","date_gmt":"2022-03-06T00:18:43","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=9993"},"modified":"2022-03-06T10:36:02","modified_gmt":"2022-03-06T09:36:02","slug":"jednak-cnota-zwyciezyla","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2022\/03\/06\/jednak-cnota-zwyciezyla\/","title":{"rendered":"Jednak cnota zwyci\u0119\u017cy\u0142a"},"content":{"rendered":"\n<p><em>L&#8217;incoronazione di Poppea<\/em> Claudia Monteverdiego, wyre\u017cyserowana w Teatrze Kr\u00f3lewskim w \u0141azienkach przez Natali\u0119 Babi\u0144sk\u0105, to spektakl wart i zobaczenia, i us\u0142yszenia.<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p>Na konferencji przedpremierowej by\u0142a mowa o tym, \u017ce mo\u017cemy mie\u0107 pewne skrupu\u0142y s\u0142uchaj\u0105c w czas wojny przepi\u0119knej muzyki, tym bardziej, \u017ce mowa jest o w\u0142adzy, o przemocy i o ca\u0142kowitej niemoralno\u015bci bohater\u00f3w.  Kontrast tej muzyki ze z\u0142em, o kt\u00f3rym m\u00f3wi, kryj\u0105cym si\u0119 w poszczeg\u00f3lnych postaciach, jest w istocie mocny. Nikt tu nie jest wolny od grzechu. O intencjach zar\u00f3wno Poppei, jak Nerona, wiadomo; porzucona cesarzowa Oktawia zleca zab\u00f3jstwo Ottonowi, kt\u00f3ry w ostatniej chwili zostaje pohamowany, kochaj\u0105ca Ottona Drusilla z rado\u015bci\u0105 staje si\u0119 wsp\u00f3lniczk\u0105 w planowanej zbrodni. <\/p>\n\n\n\n<p>Zwyci\u0119\u017ca niemoralno\u015b\u0107 Poppei i Nerona, a ich triumf zwie\u0144czony jest jednym z najpi\u0119kniejszych mi\u0142osnych duet\u00f3w w historii muzyki. To zako\u0144czenie budzi pewien protest. Jednak re\u017cyserka zauwa\u017cy\u0142a, \u017ce \u00f3wczesna publiczno\u015b\u0107 i tak zapewne zna\u0142a dalszy smutny ci\u0105g tej historii: nie min\u0119\u0142o kilka lat, jak Poppea zosta\u0142a \u015bmiertelnie pobita przez pijanego czy te\u017c na\u0107panego cesarskiego ma\u0142\u017conka, b\u0119d\u0105c na dodatek w ci\u0105\u017cy. Podobno potem \u017ca\u0142owa\u0142. W tym spektaklu, w samym finale, zostaje bardzo subtelnie pokazane fatum wisz\u0105ce nad zakochan\u0105 par\u0105; dok\u0142adniej nie powiem, nie chc\u0119 spoilowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n<p>Natalia Babi\u0144ska umie\u015bci\u0142a ca\u0142\u0105 w\u0142a\u015bciwie akcj\u0119 w \u0142a\u017ani; s\u0105 baseny, le\u017canki, przepierzenia, konfigurowane w przestrzeni na r\u00f3\u017cne sposoby, z puszczonymi na to projekcjami &#8211; czasem sugeruj\u0105cymi ruch wody, czasem zupe\u0142nie innymi. \u0141a\u017ania dlatego, \u017ce to miejsce, kt\u00f3re kojarzy si\u0119 ze zmys\u0142owo\u015bci\u0105, z intymno\u015bci\u0105, z oczyszczeniem, ale te\u017c z duszno\u015bci\u0105. Wyst\u0119puj\u0105ce w prologu Fortuna, Cnota i Amor (\u015bpiewaczki na sali, na scenie mimowie) us\u0142uguj\u0105 korzystaj\u0105cym z \u0142a\u017ani.<\/p>\n\n\n\n<p>Bardzo mocna jest strona wokalna. Najwi\u0119kszym zaskoczeniem by\u0142a dla mnie rola tytu\u0142owa &#8211; nigdy wcze\u015bniej nie s\u0142ysza\u0142am Ma\u0142gorzaty Trojanowskiej. Na konferencji sprawia\u0142a bardzo skromne wra\u017cenie i m\u00f3wi\u0142a, \u017ce bardzo trudno jest jej si\u0119 identyfikowa\u0107 z postaci\u0105 z gruntu z\u0142\u0105, jak\u0105 jest Poppea, ale robi, co mo\u017ce. I rzeczywi\u015bcie, wykreowa\u0142a si\u0119 na posta\u0107 zmys\u0142ow\u0105, uwodz\u0105c\u0105. Ma pi\u0119kny g\u0142os i znakomicie go kszta\u0142tuje. By\u0142a \u015bwietn\u0105 przeciwwag\u0105 dla Nerona &#8211; Kacpra Szel\u0105\u017cka, kt\u00f3ry tym razem zab\u0142ysn\u0105\u0142 jako posta\u0107 charakterystyczna: rozpuszczony bachor, kt\u00f3ry tupie nogami i wymusza to, co chce. Mamy oczywi\u015bcie wiadome skojarzenia, kiedy w duecie z Senek\u0105 (S\u0142awomir Jurczak) Neron o\u015bwiadcza, \u017ce prawo i rozum s\u0105 dla tych, co s\u0142u\u017c\u0105, nie dla tych, co rz\u0105dz\u0105, i czyni to ostrym, niemal histerycznym g\u0142osem. Ale duety z Poppe\u0105 s\u0105 zupe\u0142nie inne, maj\u0105 wysok\u0105 temperatur\u0119.<\/p>\n\n\n\n<p>Jan Jakub Monowid jako rzewny Otton na pocz\u0105tku brzmia\u0142 troch\u0119 blado, z czasem roz\u015bpiewa\u0142 si\u0119. Niezapomnianym prze\u017cyciem by\u0142a ostatnia aria udaj\u0105cej si\u0119 na banicj\u0119 Octavii &#8211; Anny Radziejewskiej, po prostu wstrz\u0105saj\u0105ca. By\u0142y te\u017c mniejsze role zwracaj\u0105ce uwag\u0119, jak Pauliny Horajskiej &#8211; wiernej Drusilli, czy te\u017c Jakuba Foltaka (Valetto). Osobny rozdzia\u0142 to Dorota Lachowicz jako Amalta\/Nutrice, wykreowana na posta\u0107 z gminu, &#8222;ludowym&#8221; g\u0142osem \u015bpiewaj\u0105ca i demonstruj\u0105ca wr\u0119cz jej prostactwo. Rola raczej aktorska ni\u017c muzyczna.<\/p>\n\n\n\n<p>Odnotuj\u0119 jeszcze, \u017ce przed spektaklem i w przerwie kurtyna by\u0142a o\u015bwietlona w ukrai\u0144skich barwach narodowych.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>L&#8217;incoronazione di Poppea Claudia Monteverdiego, wyre\u017cyserowana w Teatrze Kr\u00f3lewskim w \u0141azienkach przez Natali\u0119 Babi\u0144sk\u0105, to spektakl wart i zobaczenia, i us\u0142yszenia.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9993"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9993"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9993\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9995,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9993\/revisions\/9995"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9993"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9993"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9993"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}