![\"\u201eAve](\"\/wp-content\/uploads\/2018\/05\/1_Ave_Maya_photo_by_Damir_Yusupov.jpg\")
\u201eAve Maja\u201d – gala zorganizowana w Teatrze Bolszoj w rocznic\u0119 90. urodzin Mai Plisieckiej. Uliana \u0141opatkina i Andriej Jermakow w \u201eLa Rose Malade\u201d. Fot. Damir Jusupow.<\/p><\/div>\n
Ta\u0144czy\u0142a te\u017c we wsp\u00f3\u0142czesnych choreografiach. W \u201ePopo\u0142udniu fauna\u201d Wac\u0142awa Ni\u017cy\u0144skiego, \u201eLa rose malade\u201d Rolanda Petit do muzyki Gustawa Malhera, \u201eIncense\u201d Ruth St. Denis, podczas gali zespo\u0142u Marthy Graham w Nowym Jorku, z udzia\u0142em Michai\u0142a Barysznikowa i Rudolfa Nuriejewa. Tak\u017ce w choreografiach Maurice’a B\u00e9jarta – \u201eBolerze\u201d Maurice\u2019a Ravela i specjalnie dla niej stworzonych \u201eIsadorze\u201d oraz pas de deux<\/em> \u201eLeda\u201d.<\/p>\n Serca widz\u00f3w zdoby\u0142a interpretacj\u0105 Odetty\/Odylii, bohaterki baletu \u201eJezioro \u0142ab\u0119dzie\u201d Piotra Czajkowskiego, oraz wyst\u0119puj\u0105c (a raczej \u201ep\u0142yn\u0105c\u201d) w \u201eUmieraj\u0105cym \u0142ab\u0119dziu\u201d, s\u0142ynnej miniaturze choreograficznej Michai\u0142a Fokina do muzyki Camilla Saint-Sa\u00ebnsa, kt\u00f3r\u0105 zata\u0144czy\u0142a na wielu scenach \u015bwiata ponad 20 tysi\u0119cy razy.<\/p>\n Chocia\u017c technicznie choreografia \u201eUmieraj\u0105cego \u0142ab\u0119dzia\u201d nie sprawia trudno\u015bci nawet pocz\u0105tkuj\u0105cym balerinom – sk\u0142ada si\u0119 z kilku prostych pas<\/em> i trwa zaledwie kilka minut – interpretacja tej roli nie jest ju\u017c tak \u0142atwa. Smutek \u0142ab\u0119dzia trzeba bowiem wyta\u0144czy\u0107 r\u0119kami, d\u0142o\u0144mi, g\u0142ow\u0105 i zarysem szyi. Niezb\u0119dne s\u0105 do tego przepi\u0119kna sylwetka, silne nogi i pewien rodzaj magnetyzmu, element, kt\u00f3rego si\u0119 nie da nauczy\u0107.\u00a0Pami\u0119tam, \u017ce kiedy latem 2013 roku ogl\u0105da\u0142am w tej roli Meliss\u0119 Hamilton (pierwsz\u0105 solistk\u0119 the Royal Ballet) podczas gali \u201eCarlos Acosta Classical Selection\u201d w London Coliseum, prze\u017cy\u0142am lekkie rozczarowanie \u2013 w\u0142a\u015bnie interpretacj\u0105. I nie by\u0142o to tylko moje wra\u017cenie. Kto\u015b nawet napisa\u0142: \u201eSo we are drawn to her lines rather than to her heart: she is a swan, but she is not dying\u201d.\u00a0Valentyna Batrak, solistka baletu Teatru Wielkiego w \u0141odzi, w niedziel\u0119 by\u0142a bliska doskona\u0142o\u015bci. Mo\u017ce ba\u0142a si\u0119 t\u0119 rol\u0119 przerysowa\u0107, ale troch\u0119 wi\u0119cej odwagi w wyra\u017ceniu uczu\u0107 i znalezienie sposobu na \u201ew\u0142asnego \u0142ab\u0119dzia\u201d uczyni\u0142yby jej interpretacj\u0119 jeszcze bardziej przekonuj\u0105c\u0105.<\/p>\n W programie wieczoru opr\u00f3cz \u201eUmieraj\u0105cego \u0142ab\u0119dzia\u201d, kt\u00f3ry mimo tej drobnej uwagi w wykonaniu Valentyny Batrak sprawi\u0142 mi ogromn\u0105 przyjemno\u015b\u0107, znalaz\u0142o si\u0119 wiele innych, wybitnych choreografii.\u00a0I ju\u017c w tym miejscu zapowiadam, \u017ce gala zostanie powt\u00f3rzona 23 maja.<\/p>\n Ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce chocia\u017c jeden teatr w Polsce uczci\u0142 200. rocznic\u0119 urodzin Mariusa Petipy. W pierwszej cz\u0119\u015bci zosta\u0142y g\u0142\u00f3wnie wystawione fragmenty balet\u00f3w klasycznych, kt\u00f3re Petipa stworzy\u0142, wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 lub wznawia\u0142 z retuszami w Rosji i ocali\u0142 w ten spos\u00f3b od zapomnienia – \u201eEsmeralda\u201d, \u201eSylfida\u201d, \u201eKorsarz\u201d, \u201ePaquita\u201d, \u201eJezioro \u0142ab\u0119dzie\u201d, \u201eDon Kichot\u201d czy zaprezentowana w wersji George’a Balanchine’a \u201eArlekinada\u201d. Historie wielu z nich s\u0105 do\u015b\u0107 skomplikowane. Ale interesuj\u0105ce i warte poznania. Oto dwa przyk\u0142ady: Esmeralda <\/a>i Korsarz<\/a>.<\/p>\n Matylda Krzesi\u0144ska w balecie \u201eEsmeralda\u201d<\/p><\/div>\n \u201eNie nale\u017cy ta\u0144czy\u0107 dla ta\u0144ca, nie mo\u017cna ogranicza\u0107 si\u0119 do przyci\u0105gania wzroku bez wzruszania serca\u201d \u2013 m\u00f3wi\u0142 Jean-Georges Noverre<\/a>, patron Mi\u0119dzynarodowego Dnia Ta\u0144ca. Tylko czy mo\u017cna tych b\u0142\u0119d\u00f3w unikn\u0105\u0107 w przypadku wirtuozerskich popis\u00f3w, takich jak pas de deux<\/em> Diany i Akteona z baletu \u201eEsmeralda\u201d albo grand pas de deux<\/em> z III aktu \u201eDon Kichota\u201d?\u00a0W \u0141odzi si\u0119 uda\u0142o. I jest to zas\u0142uga ca\u0142ego zespo\u0142u (nie tylko solist\u00f3w), kt\u00f3ry ma w sobie to co\u015b nieuchwytnego, co sprawia, \u017ce widz traci poczucie czasu i przenosi si\u0119 w \u015bwiat teatralnej iluzji.<\/p>\n Osobne gratulacje nale\u017c\u0105 si\u0119 uczniom Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Szko\u0142y Baletowej im. Feliksa Parnella oraz Wojciechowi Domagale za pomys\u0142 zorganizowania gali, ciekawe u\u0142o\u017cenie programu i re\u017cyseri\u0119 ca\u0142o\u015bci.<\/p>\n Wszyscy wykonawcy mieli dobrze opanowan\u0105 technik\u0119. W ich ruchach by\u0142y ekspresja i napi\u0119cie, podoba\u0142a mi si\u0119 te\u017c praca r\u0105k. Potrafili nawi\u0105za\u0107 kontakt z widzami i byli zdolni (zachowuj\u0105c autentyczno\u015b\u0107 dzia\u0142a\u0144) nada\u0107 ka\u017cdej postaci wymiar artystyczny. A\u017c szkoda, \u017ce wi\u0119kszo\u015bci balet\u00f3w zata\u0144czonych w niedziel\u0119 nie ma w sta\u0142ym repertuarze teatru.<\/p>\n Alicja Bajorek podoba\u0142a mi si\u0119 ju\u017c w roli Wybranej w \u201e\u015awi\u0119cie wiosny\u201d<\/a> Marthy Graham. Teraz – jako Kitri – ca\u0142kowicie mnie urzek\u0142a. Zata\u0144czy\u0142a w spos\u00f3b bardzo dojrza\u0142y, z wielk\u0105 klas\u0105 i szlachetno\u015bci\u0105, zachowuj\u0105c jednocze\u015bnie \u015bwie\u017co\u015b\u0107 wykonania. Partnerowa\u0142 jej r\u00f3wnie doskona\u0142y Yuki Itaya. \u015awietny duet stworzyli Sakurako Onodera i Tomu Kawai (w drugiej cz\u0119\u015bci wieczoru okaza\u0142 si\u0119 te\u017c uzdolnionym choreografem), ta\u0144cz\u0105c pas de deux<\/em> z II aktu baletu \u201eP\u0142omie\u0144 Pary\u017ca\u201d w choreografii Wasilija Wajnonena.<\/p>\n Niezwyk\u0142\u0105 charyzm\u0105 wykaza\u0142 si\u0119 Nazar Botsiy. Zata\u0144czy\u0142 ukrai\u0144ski taniec ludowy hopak<\/em> z baletu \u201eTaras Bulba\u201d Rostis\u0142awa Zacharowa oraz \u201eSinnerman\u201d – fragment choreografii Alvina Aileya \u201eRevelations\u201d.\u00a0W obu wyst\u0119pach by\u0142 genialny, a w drugiej choreografii w ci\u0105gu kilku sekund w perfekcyjny spos\u00f3b zaw\u0142adn\u0105\u0142 scen\u0105. Nale\u017cy zreszt\u0105 chyba do tych tancerzy, kt\u00f3rzy nawet w bezruchu skupiaj\u0105 na sobie uwag\u0119 i uczucia widz\u00f3w. W \u201eRevelations\u201d towarzyszyli mu Wiktor Krakowiak-Chu i Joshua Legge \u2013 te\u017c \u015bwietni technicznie i interpretacyjnie.<\/p>\n Po obejrzeniu fragmentu \u201eZiemi obiecanej\u201d ju\u017c wiem, \u017ce do \u0141odzi ponownie si\u0119 wybior\u0119 16 maja. Choreografia Graya Veredona, muzyka, kostiumy, energia wykonania sprawi\u0142y, \u017ce scen\u0119 \u201eTkalnia\u201d zaliczam do najlepszych, jakie kiedykolwiek ogl\u0105da\u0142am. Nie widzia\u0142am jeszcze tego baletu<\/a> w ca\u0142o\u015bci. Dlatego koniecznie musz\u0119 nadrobi\u0107 t\u0119 zaleg\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n Nie opisa\u0142am wszystkich choregrafii i ich wykonawc\u00f3w. Bo warto samemu prze\u017cy\u0107 ca\u0142\u0105 gal\u0119. Tak wi\u0119c dobrze, \u017ce nie by\u0142a jednorazowym wydarzeniem i ju\u017c za trzy tygodnie zostanie powt\u00f3rzona. By\u0107 mo\u017ce w nieco innej obsadzie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce chocia\u017c jeden teatr w Polsce uczci\u0142 200. rocznic\u0119 urodzin Mariusa Petipy.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":110,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,12,36],"tags":[8,13,24,22,20,25,7,18,21,23],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/103"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=103"}],"version-history":[{"count":21,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/103\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3225,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/103\/revisions\/3225"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/110"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=103"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=103"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=103"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}Umieraj\u0105cy \u0142ab\u0119d\u017a<\/h2>\n
W ho\u0142dzie Mariusowi<\/h2>\n
![\"Matylda](\"\/wp-content\/uploads\/2018\/05\/Mathilde_Kschessinska_Esmeralda.jpg\")