Balet \u201eNotre Dame de Paris\u201d – w dw\u00f3ch aktach i trzynastu obrazach – stworzy\u0142 Roland Petit w 1965 r. dla Opery Paryskiej.<\/p>\n
To nie jest ckliwy i romantyczny balet. Nie ta\u0144cz\u0105 w nim wiotkie \u0142ab\u0119dzie ani skoczni ksi\u0105\u017c\u0119ta w rajtuzach. Delikatnie nawi\u0105zuj\u0105c do mojego poprzedniego wpisu<\/a>.\u00a0Choreografia pierwszej sceny mo\u017ce si\u0119 kojarzy\u0107 ze \u201e\u015awi\u0119tem wiosny\u201d Wac\u0142awa Ni\u017cy\u0144skiego i p\u00f3\u017aniejsz\u0105 wersj\u0105 Maurice\u2019a B\u00e9jarta. Ale tym razem nie chodzi o poga\u0144skie obrz\u0119dy.<\/p>\n Jeste\u015bmy w Pary\u017cu w 1482 r. Mieszczanie i biedacy rozpoczynaj\u0105 \u015awi\u0119to B\u0142azn\u00f3w. Genialny corps de ballet<\/em> Opery Paryskiej, w kolorowych kostiumach zaprojektowanych przez Yves Saint Laurenta (inspirowanych kolekcj\u0105 \u201eMondrian\u201d), ta\u0144czy do mrocznej i niepokoj\u0105cej muzyki Maurice\u2019a Jarre\u2019a. Po kilku minutach na scenie pojawia si\u0119 kaleki Quasimodo, najs\u0142ynniejszy dzwonnik z Notre Dame. To on zostaje wybrany Papie\u017cem B\u0142azn\u00f3w. Po nim zjawia si\u0119 Frollo, pobo\u017cny archidiakon z krzy\u017cem na piersiach, kt\u00f3ry na widok cyga\u0144skiej tancerki Esmeraldy ulega ziemskiej nami\u0119tno\u015bci. W ten spos\u00f3b zostaje zawi\u0105zana akcja, a konflikt narasta wraz z pojawieniem si\u0119 Febusa. Dalszy przebieg i fina\u0142 tej historii s\u0105 raczej wszystkim znane.<\/p>\n Spektakl, zarejestrowany w Operze Paryskiej w 1996 r., obejrza\u0142am wczoraj i chyba jeszcze bardziej ni\u017c przed laty doceni\u0142am jego doskona\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n Na kanwie powie\u015bci Victora Hugo, Roland Petit stworzy\u0142 modernistyczno-ekspresjonistyczny balet. Wymiesza\u0142 style i techniki, taniec neoklasyczny po\u0142\u0105czy\u0142 z ta\u0144cami modern i jazzowym; ka\u017cdej postaci przypisa\u0142 indywidualny s\u0142ownik ruchowy. Najwi\u0119kszym wyzwaniem by\u0142a rola Quasimoda. Efekt pracy nad tym bohaterem okaza\u0142 si\u0119 doskona\u0142y. Powsta\u0142a choreografia, kt\u00f3rej kanciaste, zdeformowane ruchy, z pozoru brzydkie, sta\u0142y si\u0119 najbardziej lirycznymi fragmentami w ca\u0142ym balecie, idealnie zestrojonymi z klasyczn\u0105 urod\u0105 ruch\u00f3w Esmeraldy.<\/p>\n Obsada jest gwiazdorska – jedna z tych, kt\u00f3re moim zdaniem zawsze b\u0119d\u0105 stanowi\u0107 punkt odniesienia dla pozosta\u0142ych wykonawc\u00f3w. Sk\u0142ada si\u0119 z najwybitniejszych \u00c9toiles<\/em> Opery Paryskiej – Isabelle Gu\u00e9rin jako Esmeraldy, Laurenta Hilaire w roli Frolla, Manuela Legris jako Febusa i Nicolasa Le Riche w roli Quasimoda.\u00a0Zach\u0119cam do obejrzenia. P\u0142yta jest ju\u017c niestety dost\u0119pna tylko w drugim obiegu.\u00a0Z nowszych wyda\u0144, sklep ROH, jeden z najlepiej zaopatrzonych butik\u00f3w operowo-baletowych, oferuje wersj\u0119 Teatro alla Scala. Tego zapisu jeszcze nie obejrza\u0142am. Ale obsada jest r\u00f3wnie\u017c zach\u0119caj\u0105ca – Natalia Osipowa ta\u0144czy jako Esmeralda, Roberto Bolle wyst\u0119puje w roli Quasimoda. Wi\u0119cej szczeg\u00f3\u0142\u00f3w znajduje si\u0119 tutaj<\/a>.<\/p>\n PS – Niedawno w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej odby\u0142a si\u0119 premiera \u201eFredriany\u201d. Na blogu o tym wydarzeniu nie pisa\u0142am. Recenzja pojawi\u0142a si\u0119 w wydaniu papierowym \u201ePolityki\u201d\u00a0i jest ca\u0142y czas dost\u0119pna w wersji cyfrowej. 1 minuta czytania<\/a> \ud83d\ude42<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Balet \u201eNotre Dame de Paris\u201d – w dw\u00f3ch aktach i trzynastu obrazach – stworzy\u0142 Roland Petit w 1965 r. dla Opery Paryskiej.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":1119,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,167],"tags":[210],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1118"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1118"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1118\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2705,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1118\/revisions\/2705"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1119"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1118"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1118"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1118"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}