{"id":1267,"date":"2019-06-19T21:57:48","date_gmt":"2019-06-19T19:57:48","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=1267"},"modified":"2020-03-15T18:09:13","modified_gmt":"2020-03-15T17:09:13","slug":"w-hiszpanskim-klimacie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2019\/06\/19\/w-hiszpanskim-klimacie\/","title":{"rendered":"W hiszpa\u0144skim klimacie"},"content":{"rendered":"

S\u0105 dwa balety z serii \u201ePicasso and Dance\u201d, kt\u00f3re ogl\u0105dam ka\u017cdego lata. Pierwszy, \u201eLe Train bleu\u201d zarekomendowa\u0142am w niedzielnym wpisie<\/a>. Dzisiaj obejrza\u0142am \u201eLe Tricorne\u201d (Tr\u00f3jgraniasty kapelusz). Oba zaliczam do obowi\u0105zkowych lektur baletowych.<\/p>\n

Premiera \u201eLe Tricorne\u201d w wykonaniu Balet\u00f3w Rosyjskich odby\u0142a si\u0119 22 lipca 1919 r. w Alhambra Theatre w Londynie. Ale przygotowania do wystawienia tego tytu\u0142u rozpocz\u0119\u0142y si\u0119 dwa lata wcze\u015bniej, kiedy przychylny zespo\u0142owi kr\u00f3l Alfons XIII otoczy\u0142 go w czasie wojny opiek\u0105 i umo\u017cliwi\u0142 pobyt w Hiszpanii. Muzyk\u0119 napisa\u0142 Manuel de Falla; pomys\u0142 zaanga\u017cowania hiszpa\u0144skiego kompozytora podsun\u0105\u0142 Diagilewowi – Igor Strawi\u0144ski. Libretto opracowa\u0142 Gregorio Martinez Sierra, tak wi\u0119c podstaw\u0119 baletu stworzy\u0142 ten sam team<\/em> artyst\u00f3w, dzi\u0119ki kt\u00f3remu w 1915 r. powsta\u0142a \u201eCzarodziejska mi\u0142o\u015b\u0107<\/a>\u201d, opisywana na tym blogu kilka miesi\u0119cy wcze\u015bniej.<\/p>\n

Tre\u015b\u0107 nie jest specjalnie wyrafinowana. Akcja dzieje si\u0119 w bli\u017cej nieokre\u015blonym hiszpa\u0144skim miasteczku. Przystojny M\u0142ynarz przekomarza si\u0119 ze swoj\u0105 atrakcyjn\u0105 \u017con\u0105, kt\u00f3ra wpad\u0142a te\u017c w oko, nosz\u0105cemu z urz\u0119du tr\u00f3jgraniasty kapelusz, podstarza\u0142emu Burmistrzowi.<\/p>\n

Na tym tle wydarza si\u0119 szereg komiczno-groteskowych sytuacji, kt\u00f3re tak naprawd\u0119 s\u0105 jedynie pretekstem do zaprezentowania wspania\u0142ych ta\u0144c\u00f3w. Bo te\u017c \u201eLe Tricorne\u201d jest przede wszystkim doskona\u0142ym przyk\u0142adem scenicznej adaptacji ta\u0144c\u00f3w ludowych.<\/p>\n

Stworzenie choreografii powierzy\u0142 Diagilew Leonidowi Miassinowi. Wtedy jeszcze (za kilka lat si\u0119 usamodzielni) by\u0142 pilnym uczniem swojego protektora. Na jego pro\u015bb\u0119 uwa\u017cnie obserwowa\u0142 regionalne ta\u0144ce oraz lokalne \u017cycie i zwyczaje. W Bilbao ogl\u0105da\u0142 walki byk\u00f3w i oczywi\u015bcie wykorzysta\u0142 te do\u015bwiadczenie w \u201eLe Tricorne\u201d. W Saragosie obejrza\u0142 jot\u0119, wprowadzi\u0142 j\u0105 potem do fina\u0142u baletu. Inspiracj\u0105 sta\u0142y si\u0119 te\u017c taniec kr\u00f3la sewilskich tancerzy – Ramireza oraz fandango i farruka.<\/p>\n

\"Leonid

Leonid Miassin<\/p><\/div>\n

Nale\u017cy w tym miejscu wspomnie\u0107, \u017ce w opracowaniu choreografii pomaga\u0142 Miassinowi wywieziony z Hiszpanii Fernando Felix, kt\u00f3remu Diagilew obieca\u0142 rol\u0119 M\u0142ynarza. Ostatecznie przypad\u0142a ona Miassinowi, a rozczarowany tym faktem Fernando ca\u0142kowicie za\u0142ama\u0142 si\u0119 psychicznie.<\/p>\n

Sam Miassin tak opisywa\u0142 swoj\u0105 choreografi\u0119, rol\u0119 Tamary Karsawiny w roli M\u0142ynarki i pozosta\u0142ych wykonawc\u00f3w: \u201ePosta\u0107 znudzonej i niezadowolonej \u017bony M\u0142ynarza zarysowa\u0142a dos\u0142ownie z wej\u015bciem na scen\u0119 – uwodzicielskimi i omdlewaj\u0105cymi ruchami; jej niezobowi\u0105zuj\u0105cy flirt z m\u0142odym szlachcicem (Idzikowski) stanowi\u0142 zapowied\u017a p\u00f3\u017aniejszych przyg\u00f3d z Corregidorem, kt\u00f3rego doskonale kreowa\u0142 W\u00f3jcikowski, tworz\u0105c z niego posta\u0107 wspaniale groteskow\u0105 – dr\u017c\u0105c\u0105 z po\u017c\u0105dania i rzucaj\u0105c\u0105 zab\u00f3jcze spojrzenia (\u2026) Taniec wzorowany by\u0142 zasadniczo na fandango, a miejscami r\u00f3wnie\u017c na flamenco; nie przeszkadza\u0142o mi to jednak urozmaica\u0107 go tak\u017ce elementami klasycznymi (\u2026) Zaczyna\u0142em od powtarzaj\u0105cego si\u0119 przytupywania i obracania wyci\u0105gni\u0119tymi nad g\u0142ow\u0105 d\u0142o\u0144mi, po czym w miar\u0119 jak muzyka stawa\u0142a si\u0119 coraz szybsza, wykonywa\u0142em seri\u0119 wysokich skok\u00f3w, kt\u00f3re ko\u0144czy\u0142em obrotem w powietrzu i dzikim tupni\u0119ciem przy l\u0105dowaniu. Moje ruchy by\u0142y wolne i gi\u0119tkie. Styl i rytm, kt\u00f3rych nauczy\u0142em si\u0119 od Feliksa, wzbogaci\u0142em o wiele w\u0142asnych, konwulsyjnych i przerywanych gest\u00f3w\u201d (\u201eDiagilew\u201d Richarda Buckle)<\/a>.<\/p>\n

\"Picasso

Picasso and Dance<\/p><\/div>\n

Choreografi\u0119 dla Opery Paryskiej zrekonstruowa\u0142 Lorca Massine; genialne kostiumy i scenografi\u0119 (r\u00f3wnie\u017c kurtyn\u0119) zaprojektowane przez Pabla Picassa odtworzono w pracowniach opery na podstawie szkic\u00f3w artysty. Balet Opery Paryskiej zata\u0144czy\u0142 wspaniale – w hiszpa\u0144skim klimacie, dok\u0142adnie, charyzmatycznie (ca\u0142kowicie urzeka praca nie tylko r\u0105k, n\u00f3g, st\u00f3p, ale ca\u0142ego cia\u0142a).<\/p>\n

Paris Opera Ballet: Picasso And Dance [DVD]<\/a><\/p>\n

W obsadzie:
\n<\/strong>M\u0142ynarz: Kader Belarbi
\nM\u0142ynarka: Fran\u00e7oise Legr\u00e9e
\nBurmistrz: Fabrice Bourgeois<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Letnie lektury obowi\u0105zkowe.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":1268,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[39,167],"tags":[257],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1267"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1267"}],"version-history":[{"count":16,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1267\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1891,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1267\/revisions\/1891"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1268"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1267"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1267"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1267"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}