
{"id":1291,"date":"2019-07-09T19:56:46","date_gmt":"2019-07-09T17:56:46","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=1291"},"modified":"2020-09-26T08:37:10","modified_gmt":"2020-09-26T06:37:10","slug":"wenecja-nizynski-diagilew","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2019\/07\/09\/wenecja-nizynski-diagilew\/","title":{"rendered":"Wenecja, Ni\u017cy\u0144ski, Diagilew"},"content":{"rendered":"<p>W sezonie wakacyjnym wybieram inne przyjemno\u015bci ni\u017c taniec. Dlatego po mi\u0142o sp\u0119dzonym czasie w Wenecji, na \u201eNi\u017cy\u0144skiego\u201d w choreografii Johna Neumeiera, cho\u0107 spektakl jest genialny, wybra\u0142am si\u0119 z poczucia bli\u017cej niezdefiniowanego obowi\u0105zku. Projekcja w wykonaniu <a href=\"https:\/\/www.hamburgballett.de\/en\/index.php\">Hamburg Ballett<\/a> odby\u0142a si\u0119 w pi\u0105tek na dziedzi\u0144cu Zamku Kr\u00f3lewskiego w Warszawie w ramach 19. Festiwalu \u201eOgrody Muzyczne\u201d.<!--more--><\/p>\n<p>W Wenecji od ta\u0144ca do ko\u0144ca si\u0119 nie uwolni\u0142am. Opr\u00f3cz od dawna planowanej i teraz zrealizowanej wizyty na grobach Siergieja Diagilewa i Igora Strawi\u0144skiego, znajduj\u0105cych si\u0119 na przeuroczej wyspie San Michele (tu\u017c obok ich kwatery pochowany te\u017c zosta\u0142 &#8211; jak si\u0119 okaza\u0142o &#8211; Josif Brodski), zwiedzi\u0142am s\u0142ynny Ca\u2019 d\u2019Oro. Pa\u0142ac jest po\u0142o\u017cony tu\u017c nad Canal Grande; jedn\u0105 z jego w\u0142a\u015bcicielek by\u0142a Maria Taglioni, kt\u00f3rej posta\u0107 pojawi\u0142a si\u0119 na tym blogu przy okazji moskiewskiej transmisji\u00a0<a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2018\/12\/02\/zakochal-sie-i-uciekl\/\">\u201eSylfidy\u201d<\/a>. Dosta\u0142a go w prezencie od ksi\u0119cia Aleksandra Trubeckiego i niestety w pami\u0119ci Wenecjan wybitna balerina niechlubnie si\u0119 zapisa\u0142a jako dokonuj\u0105ca akt\u00f3w wandalizmu <em>persona<\/em>, nieczule, aczkolwiek cudzymi r\u0119kami, niszcz\u0105ca najcenniejsze elementy tego cudownego wn\u0119trza, takie jak gotyckie schody i bogato zdobione balkony. Na szcz\u0119\u015bcie, w 1894 r. obiekt zosta\u0142 przej\u0119ty przez barona Giorgio Franchettiego, kt\u00f3ry przywr\u00f3ci\u0142 mu historyczny wygl\u0105d, zgromadzi\u0142 cenn\u0105 kolekcj\u0119 dzie\u0142 sztuki, a w 1916 r. przekaza\u0142 Ca\u2019 d\u2019Oro w\u0142adzom pa\u0144stwowym. Dzi\u015b funkcjonuje jako <a href=\"http:\/\/www.cadoro.org\">Galleria Giorgio Franchetti alla Ca\u2019d\u2019Oro<\/a>.<\/p>\n<div id=\"attachment_1292\" style=\"width: 2458px\" class=\"wp-caption aligncenter\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" aria-describedby=\"caption-attachment-1292\" class=\"size-full wp-image-1292\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/fullsizeoutput_a5.jpeg\" alt=\"Ca' d\u2019Oro\" width=\"2448\" height=\"3264\" srcset=\"\/taniec\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/fullsizeoutput_a5.jpeg 2448w, \/taniec\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/fullsizeoutput_a5-225x300.jpeg 225w, \/taniec\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/fullsizeoutput_a5-768x1024.jpeg 768w\" sizes=\"(max-width: 2448px) 100vw, 2448px\" \/><p id=\"caption-attachment-1292\" class=\"wp-caption-text\">Ca\u2019 d\u2019Oro<\/p><\/div>\n<p>W Teatro La Fenice obejrza\u0142am wystaw\u0119 \u201ePina, Pina\u201d, do\u015b\u0107 kameraln\u0105 ekspozycj\u0119, zrealizowan\u0105 10 lat od \u015bmierci Piny Bausch, sk\u0142adaj\u0105c\u0105 si\u0119 z kilkunastu zdj\u0119\u0107 i plakat\u00f3w nawi\u0105zuj\u0105cych do wyst\u0119p\u00f3w artystki w Wenecji.<\/p>\n<div id=\"attachment_1293\" style=\"width: 3274px\" class=\"wp-caption aligncenter\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" aria-describedby=\"caption-attachment-1293\" class=\"size-full wp-image-1293\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/IMG_7398.jpg\" alt=\"Wyspa San Michele\" width=\"3264\" height=\"2448\" srcset=\"\/taniec\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/IMG_7398.jpg 3264w, \/taniec\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/IMG_7398-300x225.jpg 300w, \/taniec\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/IMG_7398-768x576.jpg 768w, \/taniec\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/IMG_7398-1024x768.jpg 1024w\" sizes=\"(max-width: 3264px) 100vw, 3264px\" \/><p id=\"caption-attachment-1293\" class=\"wp-caption-text\">Wyspa San Michele<\/p><\/div>\n<p>Nie odm\u00f3wi\u0142am te\u017c sobie wycieczki na Lido &#8211; miejsca kojarz\u0105cego si\u0119 ze \u201e\u015amierci\u0105 w Wenecji\u201d Tomasza Manna i kultowym ju\u017c filmem Luchino Viscontiego, a baletomanom r\u00f3wnie\u017c <a href=\"https:\/\/www.hamburgballett.de\/en\/spielplan\/play\u2013repertoire.php?SNr=520\">z baletem Johna Neumeiera<\/a> pod takim samym tytu\u0142em i Baletami Rosyjskimi Siergieja Diagilewa. Jego cz\u0142onkowie, w tym Leon W\u00f3jcikowski, uwielbiali wakacje w Wenecji i pla\u017c\u0119 nad Adriatykiem. Diagilew sp\u0119dza\u0142 w niej mn\u00f3stwo czasu nabieraj\u0105c energii do kolejnych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107. W zamkni\u0119tym, popadaj\u0105cym obecnie w ruin\u0119, cho\u0107 z nadziej\u0105 na remont Hotelu Des Bains, w kt\u00f3rym rozgrywa si\u0119 akcja powie\u015bci Manna, <a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2018\/08\/21\/magia-baletow-rosyjskich\/\">sp\u0119dzi\u0142 ostatnie dni \u017cycia<\/a>.<\/p>\n<div id=\"attachment_1294\" style=\"width: 2458px\" class=\"wp-caption aligncenter\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" aria-describedby=\"caption-attachment-1294\" class=\"size-full wp-image-1294\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/fullsizeoutput_dc.jpeg\" alt=\"S\u0142ynna pla\u017ca przy Hotelu Des Bains\" width=\"2448\" height=\"3264\" srcset=\"\/taniec\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/fullsizeoutput_dc.jpeg 2448w, \/taniec\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/fullsizeoutput_dc-225x300.jpeg 225w, \/taniec\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/fullsizeoutput_dc-768x1024.jpeg 768w\" sizes=\"(max-width: 2448px) 100vw, 2448px\" \/><p id=\"caption-attachment-1294\" class=\"wp-caption-text\">S\u0142ynna pla\u017ca przy Hotelu Des Bains<\/p><\/div>\n<p>Ni\u017cy\u0144ski by\u0142 jego genialnym tancerzem, choreografem, podopiecznym, kochankiem, kt\u00f3ry w 1913 r. porzuci\u0142 go dla Romoli de Pulszky (nawiasem m\u00f3wi\u0105c wiadomo\u015b\u0107 ta dopad\u0142a Diagilewa w Wenecji), a wkr\u00f3tce potem rozchorowa\u0142 si\u0119 na schizofreni\u0119.\u00a0Ostatni raz zata\u0144czy\u0142 19 stycznia 1919 r. w hotelu Suvretta w Sankt Moritz w Szwajcarii przed elitarn\u0105 publiczno\u015bci\u0105 sk\u0142adaj\u0105c\u0105 si\u0119 z oko\u0142o 200 os\u00f3b.<\/p>\n<p>Po wyst\u0119pie &#8211; ju\u017c chory &#8211; zapisa\u0142 <a href=\"https:\/\/www.znak.com.pl\/ksiazka\/dziennik-waclaw-nizynski-59646\">w dzienniku<\/a>: \u201ePubliczno\u015b\u0107 przysz\u0142a si\u0119 bawi\u0107. S\u0105dzi\u0142a, \u017ce ta\u0144cz\u0119 dla uciechy. Ja ta\u0144czy\u0142em rzeczy straszne. Bali si\u0119 mnie i dlatego my\u015bleli, \u017ce chc\u0119 ich zabi\u0107. Nie chcia\u0142em nikogo zabija\u0107. Kocha\u0142em wszystkich, ale mnie nikt nie kocha\u0142, dlatego si\u0119 zdenerwowa\u0142em. By\u0142em nerwowy i dlatego przekaza\u0142em to uczucie publiczno\u015bci. Publiczno\u015b\u0107 mnie nie kocha\u0142a, poniewa\u017c chcia\u0142a wyj\u015b\u0107. Wtedy zacz\u0105\u0142em odgrywa\u0107 rzeczy weso\u0142e. Publiczno\u015b\u0107 zacz\u0119\u0142a si\u0119 bawi\u0107. (\u2026 ) Chcia\u0142em dalej ta\u0144czy\u0107, ale B\u00f3g mi rzek\u0142: Do\u015b\u0107. Zatrzyma\u0142em si\u0119.\u201d I jak potem wyzna\u0142 by\u0142 to dzie\u0144 jego za\u015blubin z Bogiem.<\/p>\n<p>Wyst\u0105pi\u0142 w czarnym przypominaj\u0105cym pi\u017cam\u0119 kostiumie i w bia\u0142ych trzewikach. Jedyn\u0105 scenografi\u0105 by\u0142a pod\u0142oga pokryta czarno-bia\u0142ym aksamitem u\u0142o\u017conym w kszta\u0142cie olbrzymiego krzy\u017ca. Jego taniec polega\u0142 na improwizacji.<\/p>\n<p>To w\u0142a\u015bnie wydarzenie sta\u0142o si\u0119 punktem wyj\u015bcia dla baletu Johna Neumeiera. Wykorzysta\u0142 je, aby w doskona\u0142y dramaturgicznie, muzycznie i choreograficznie spos\u00f3b ukaza\u0107 pogr\u0105\u017canie si\u0119 Ni\u017cy\u0144skiego w chorobie, przywo\u0142uj\u0105c jednocze\u015bnie jego najwi\u0119ksze role i choreografie oraz epizody z \u017cycia prywatnego i zawodowego.<\/p>\n<p>A jakie sceny wywar\u0142y na mnie najwi\u0119ksze wra\u017cenie napisz\u0119 w jutrzejszym wpisie.<\/p>\n<p>Jest te\u017c wersja na DVD i Blu-ray. Zach\u0119cam do obejrzenia!<\/p>\n<p><strong>Choreografia:<\/strong> John Neumeier<br \/>\n<strong>Muzyka:<\/strong> Fryderyk Chopin, Robert Schumann, Niko\u0142aj Rimski-Korsakow, Dmitrij Szostakowicz<br \/>\n<strong>Scenografia i\u00a0kostiumy:<\/strong> John Neumeier z wykorzystaniem projekt\u00f3w Leona Baksta i Aleksandra Benois<br \/>\n<strong>W obsadzie:<\/strong> Alexandre Riabko, Carolina Ag\u00fcero, Alexandr Trusch, Carsten Jung, Lloyd Riggins, Anna Laudere<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>W Wenecji od ta\u0144ca do ko\u0144ca si\u0119 nie uwolni\u0142am. Opr\u00f3cz od dawna planowanej i teraz zrealizowanej wizyty na grobach Siergieja Diagilewa i Igora Strawi\u0144skiego, znajduj\u0105cych si\u0119 na przeuroczej wyspie San Michele (tu\u017c obok ich kwatery pochowany te\u017c zosta\u0142 \u2013 jak si\u0119 okaza\u0142o \u2013 Josif Brodski), zwiedzi\u0142am s\u0142ynny Ca\u2019 d\u2019Oro.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":1293,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[39,219],"tags":[153,115,43],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1291"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1291"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1291\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2751,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1291\/revisions\/2751"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1293"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1291"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1291"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1291"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}