{"id":1414,"date":"2019-09-17T11:16:45","date_gmt":"2019-09-17T09:16:45","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=1414"},"modified":"2020-12-06T09:59:20","modified_gmt":"2020-12-06T08:59:20","slug":"shoko-nakamura-i-wieslaw-dudek","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2019\/09\/17\/shoko-nakamura-i-wieslaw-dudek\/","title":{"rendered":"Shoko Nakamura i Wies\u0142aw Dudek"},"content":{"rendered":"

Trzy wywiady ze wst\u0119pem W\u0142adimira Ma\u0142achowa, kt\u00f3re ukaza\u0142y si\u0119 w 2015 roku. Wr\u00f3ci\u0142am do nich w miniony weekend pod wp\u0142ywem M\u0142odego Ducha Ta\u0144ca<\/a>. Jego pomys\u0142odawc\u0105, organizatorem i re\u017cyserem jest Wies\u0142aw Dudek.<\/p>\n

Przed wyjazdem z Polski wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w kilku konkursach baletowych. W 1993 roku otrzyma\u0142 wyr\u00f3\u017cnienie na konkursie baletowym w Gda\u0144sku, trzy lata p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 uznany \u201eNajlepszym Absolwentem Szko\u0142y Baletowej w Polsce\u201d. Nie wy\u0142apa\u0142 go jednak \u017caden \u0142owca talent\u00f3w. Swoj\u0105 karier\u0105 pokierowa\u0142 sam. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Baletow\u0105 im. Feliksa Parnella w \u0141odzi, ale do polskiego systemu edukacji baletowej (przynajmniej jeszcze cztery lata temu) mia\u0142 zastrze\u017cenia.<\/p>\n

W Polsce szko\u0142a nie przygotowuje wystarczaj\u0105co do \u017cycia i pracy w zespole. W Niemczech ostatnie lata nauki przebiegaj\u0105 w \u015bcis\u0142ej wsp\u00f3\u0142pracy z zespo\u0142em baletowym. Uczniowie poznaj\u0105 repertuar i techniki wsp\u00f3\u0142czesne, czasami mog\u0105 ju\u017c ta\u0144czy\u0107 w spektaklach. Polski system nauczania jest przestarza\u0142y i musi si\u0119 zmieni\u0107. Na ca\u0142ym \u015bwiecie techniki ta\u0144ca ewoluuj\u0105, w Polsce ca\u0142y czas jest tak, jak przed dwudziestu laty. Jest zbyt ograniczona wsp\u00f3\u0142praca pomi\u0119dzy szko\u0142\u0105 – w szczeg\u00f3lno\u015bci ostatnim rokiem nauczania a profesjonalnym zespo\u0142em. W szkole uczniowie powinni wi\u0119cej ta\u0144czy\u0107 i pracowa\u0107 nad repertuarem. Widzia\u0142em wielu polskich uczni\u00f3w na audycjach w Stuttgarcie czy w Berlinie i nie dawali sobie rady. Dysponowali dobrym materia\u0142em, ale gdy mieli zata\u0144czy\u0107 co\u015b z repertuaru – nie potrafili sobie poradzi\u0107.<\/em><\/p>\n

Na szko\u0142\u0119 baletow\u0105 nam\u00f3wi\u0142a go siostra. Sama by\u0142a uczennic\u0105 szko\u0142y cyrkowej i trafnie oceni\u0142a predyspozycje fizyczne m\u0142odszego brata. On wprawdzie wola\u0142 w tym czasie pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 i jazd\u0119 na rowerze, ale praca w balecie by\u0142a dla niego szans\u0105 na lepsze i ciekawsze \u017cycie. Mieszkali w Daniszynie, ma\u0142ej wiosce, \u201eby\u0142o tam boisko, dwa sklepy, szko\u0142a, remiza stra\u017cacka i\u2026to wszystko. Co mog\u0142em tam robi\u0107?\u201d – m\u00f3wi w rozmowie. W \u0141odzi, do kt\u00f3rej uda\u0142 si\u0119 z mam\u0105 na egzaminy, po raz pierwszy zobaczy\u0142 tramwaj. W naborze (wtedy jeszcze by\u0142 na w\u0142a\u015bciwym poziomie) wzi\u0119\u0142o udzia\u0142 pi\u0119ciuset kandytat\u00f3w. Do klasy Wies\u0142awa Dudka przyj\u0119to trzydziestu pi\u0119ciu uczni\u00f3w.<\/p>\n

Mama i siostra stwierdzi\u0142y, \u017ce tu nie ma nic do roboty, nie ma dobrej szko\u0142y, a my nie mamy pieni\u0119dzy, \u017ceby pos\u0142a\u0107 mnie na studia. Dlatego musimy teraz zainwestowa\u0107, a ja musz\u0119 nauczy\u0107 si\u0119 czego\u015b innego ni\u017c grania w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105.<\/em><\/p>\n

Zamieszka\u0142 w internacie. Rzadko je\u017adzi\u0142 do domu. T\u0119skni\u0142, ale po pierwszym roku nauki, lekcje baletu zacz\u0119\u0142y mu sprawia\u0107 przyjemno\u015b\u0107. Mia\u0142 \u015bwietne warunki – d\u0142ugie nogi, mi\u0119kkie stopy i szczup\u0142e, elastyczne cia\u0142o. By\u0142 jednym z najlepszych uczni\u00f3w w klasie. Pracowitym, d\u0105\u017c\u0105cym do doskona\u0142o\u015bci. \u201eNigdy nie jest na tyle dobrze, \u017ceby nie mog\u0142o by\u0107 lepiej\u201d – to jedna z jego dewiz baletowo-\u017cyciowych.<\/p>\n

Wa\u017cne by\u0142o to, \u017ce nasza nauczycielka Anna Hankiewicz, po m\u0119\u017cu Rurak, by\u0142a bardzo surowa. Nieraz dr\u017celi\u015bmy przed ni\u0105 ze strachu. Dlatego nie by\u0142o innej mo\u017cliwo\u015bci, jak tylko dobrze pracowa\u0107.<\/em><\/p>\n

Po uko\u0144czeniu szko\u0142y otrzyma\u0142 anga\u017c w Teatrze Wielkim w Warszawie. Nie zaaklimatyzowa\u0142 si\u0119. Nie odpowiada\u0142a mu atmosfera panuj\u0105ca w teatrze, zabrak\u0142o satysfakcjonuj\u0105cych go propozycji. \u201eTo nie by\u0142o to, czego szuka\u0142em. Pomy\u015bla\u0142em, \u017ce moja kariera mog\u0142aby si\u0119 rozwija\u0107 szybciej\u201d – wspomina. Wr\u00f3ci\u0142 wi\u0119c do \u0141odzi. Nabra\u0142 do\u015bwiadczenia (do dzisiaj ch\u0119tnie my\u015blami wraca do specjalnie dla niego stworzonej roli Karola Borowieckiego w \u201eZiemi obiecanej\u201d w choreografii Graya Veredona), wkr\u00f3tce zdoby\u0142 kontrakt w jednym z najlepszych zespo\u0142\u00f3w na \u015bwiecie – Stuttgarter Ballett. M\u00f3g\u0142 si\u0119 w nim artystycznie rozwija\u0107 i poczu\u0142 ducha zdrowej rywalizacji.<\/p>\n

Zrobi\u0142em rozgrzewk\u0119 i po trzech, czterech \u0107wiczeniach przy dr\u0105\u017cku przyszed\u0142 Reid Anderson i powiedzia\u0142: \u201eJe\u015bli chcesz, mo\u017cesz od jutra zaczyna\u0107\u201d. Obserwowa\u0142 mnie podczas treningu i podj\u0105\u0142 decyzj\u0119, \u017ce mog\u0119 zosta\u0107. By\u0142em zaskoczony! Nawet nie zata\u0144czy\u0142em normalnej audycji, a po dziesi\u0119ciu minutach informuj\u0105 mnie, \u017ce mog\u0119 zosta\u0107?!<\/em><\/p>\n

W niemieckim zespole pozna\u0142 W\u0142adimira Ma\u0142achowa. Po kilku latach przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Berlina, w kt\u00f3rym s\u0142ynny rosyjski tancerz kierowa\u0142 Staatsballett Berlin. Ta\u0144czy\u0142 w choreografiach Johna Cranko, Johna Neumeiera, George\u2019a Balanchine\u2019a, Uwe Scholza, Patrice’a Barta, Ji\u0159\u00edego Kyli\u00e1na, Kennetha MacMillana, Maurice’a B\u00e9jarta, Jerome’a Robbinsa, Fredericka Ashtona, Borisa Ejfmana.<\/p>\n

\"Wydawnictwo

Wydawnictwo Iskry, Warszawa 2015<\/p><\/div>\n

W 2013 roku go\u015bcinnie wyst\u0105pi\u0142 w Teatrze Bolszoj w Moskwie w tytu\u0142owej roli w balecie \u201eOniegin\u201d w choreografii Johna Cranko, razem z Jewgienij\u0105 Obrazcow\u0105<\/a> jako Tatian\u0105. Ten wiecz\u00f3r uzna\u0142 za ukoronowanie jego scenicznej kariery. Kilka lat wcze\u015bniej po raz pierwszy zata\u0144czy\u0142 z Shoko Nakamur\u0105 w \u201eKopciuszku\u201d w choreografii W\u0142adimira Ma\u0142achowa. Nied\u0142ugo po tym wyst\u0119pie stali si\u0119 par\u0105 nie tylko na scenie, a w 2010 roku wzi\u0119li w Japonii \u015blub.<\/p>\n

\u201eIm intensywniej pracowa\u0142em, tym wi\u0119cej mia\u0142em szcz\u0119\u015bcia. Pami\u0119tam, \u017ce ci\u0105gle stara\u0142em si\u0119 i\u015b\u0107 do przodu, a\u017c do dzi\u015b. Walczy\u0142em o t\u0119 karier\u0119 od pierwszego dnia. To jest w\u0142a\u015bnie motywacja, ci\u0105gle trzeba by\u0107 lepszym\u201d – tak brzmi recepta na sukces Wies\u0142awa Dudka. Shoko podobnie, cho\u0107 z ma\u0142\u0105 poprawk\u0105 \u201eZawsze ci\u0119\u017cko pracowa\u0142am, stara\u0142am si\u0119 i\u015b\u0107 do przodu, ale na ko\u0144cu mia\u0142am szcz\u0119\u015bcie i spotyka\u0142am ludzi, kt\u00f3rzy mi pomagali\u201d.<\/p>\n

Cz\u0119sto si\u0119 zastanawiamy, jak to si\u0119 sta\u0142o, \u017ce Japo\u0144czycy, tak wiele osi\u0105gn\u0119li na baletowych scenach \u015bwiata. Shoko cz\u0119\u015bciowo ten fenomen wyja\u015bnia. Opowiada te\u017c dlaczego korzystaj\u0105 z europejskiego systemu nauczania i o swojej indywidualnej \u015bcie\u017cce kariery. Trzecia i ostatnia cz\u0119\u015b\u0107 – z udzia\u0142em obojga artyst\u00f3w – interesuj\u0105co przybli\u017ca ich \u017cycie zawodowe i prywatne. Ciekawe, co by dodali teraz, po czterech latach?<\/p>\n

Shoko Nakamura i Wies\u0142aw Dudek<\/a>. Jan Stanis\u0142aw Witkiewicz, Wydawnictwo Iskry, Warszawa 2015<\/p>\n

Czytaj te\u017c:<\/strong><\/p>\n

Polsko-japo\u0144ski projekt taneczny<\/a><\/p>\n

Carlos Acosta, tancerz niezwyk\u0142y: Nie boj\u0119 si\u0119 upadku<\/a><\/p>\n

\u201eYuli\u201d \u2013 talent, kt\u00f3rego si\u0119 nie chce<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Trzy wywiady ze wst\u0119pem W\u0142adimira Ma\u0142achowa. Wr\u00f3ci\u0142am do nich w miniony weekend pod wp\u0142ywem M\u0142odego Ducha Ta\u0144ca.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":1416,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,111,406,6],"tags":[405,103,59,18],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1414"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1414"}],"version-history":[{"count":12,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1414\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3074,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1414\/revisions\/3074"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1416"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1414"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1414"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1414"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}