{"id":1472,"date":"2019-11-02T10:59:36","date_gmt":"2019-11-02T09:59:36","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=1472"},"modified":"2020-10-27T09:18:51","modified_gmt":"2020-10-27T08:18:51","slug":"tancerka-w-wielkim-stylu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2019\/11\/02\/tancerka-w-wielkim-stylu\/","title":{"rendered":"Tancerka w wielkim stylu"},"content":{"rendered":"

\u201eM\u0142oda ta tancerka wst\u0119pnym bojem zdoby\u0142a sobie publiczno\u015b\u0107 warszawsk\u0105; pierwszy jej wyst\u0119p by\u0142 prawdziwym triumfem. Trudno bowiem o lepsze warunki ni\u017c te, jakie posiada p. Hulanicka dla uprawianej przez ni\u0105 sztuki. Obok doskona\u0142ej techniki, olbrzymiej muzykalno\u015bci, \u015bwietnego poczucia rytmu, posiada p. Hulanicka ten niczym niezast\u0105piony czar m\u0142odo\u015bci, a st\u0105d p\u0142yn\u0105cy zapa\u0142 i przepi\u0119kny humor. Przy stosunkowo wysokiej postaci podziw budzi lekko\u015b\u0107 i lotno\u015b\u0107 (przedziwne, pe\u0142ne gracji skoki). Najpi\u0119kniej wykona\u0142a p. Hulanicka \u00bbMarche militaire\u00ab Schuberta, \u00bbWalc\u00ab i \u00bbEcossaise\u00ab tego\u017c autora oraz \u00bbHumoresk\u0119\u00ab Rachmaninowa w przepysznym stroju bachantki\u201d – pisa\u0142 Jaros\u0142aw Iwaszkiewicz w \u201eKurierze Polskim\u201d o debiucie Haliny Hulanickiej na scenie Teatru Polskiego w Warszawie 29 stycznia 1922 r.<\/p>\n

Postanowi\u0142am odnale\u017a\u0107 jej gr\u00f3b, kiedy zbiera\u0142am materia\u0142y do artyku\u0142u o Gerardzie Wilku<\/a>. By\u0142a kierownikiem szko\u0142y baletowej w Bytomiu, do kt\u00f3rej wybra\u0142 si\u0119 na egzaminy z rodzinnych Gliwic, \u2028za jej namow\u0105 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 potem do Warszawy. Zacz\u0119\u0142am szpera\u0107, \u017ceby dowiedzie\u0107 si\u0119 o niej czego\u015b wi\u0119cej. W dw\u00f3ch ksi\u0105\u017ckach Bo\u017ceny Mamontowicz-\u0141ojek – \u201eTerpsychora i lekkie muzy\u201d oraz \u201ePolskie szkolnictwo baletowe w okresie mi\u0119dzywojennym\u201d – przeczyta\u0142am, \u017ce by\u0142a r\u00f3wnie\u017c doskona\u0142\u0105 tancerk\u0105, a prac\u0105 pedagogiczn\u0105 zaj\u0119\u0142a si\u0119 jeszcze przed wojn\u0105. Nie natrafi\u0142am niestety na \u017cadne wspomnienia: rodziny, przyjaci\u00f3\u0142, uczni\u00f3w, wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w. Pozosta\u0142y jedynie zdj\u0119cia<\/a> (by\u0142a pi\u0119kn\u0105, atrakcyjn\u0105, stylow\u0105 kobiet\u0105) i troch\u0119 recenzji prasowych. Przekazuj\u0119 wi\u0119c gar\u015b\u0107 suchych informacji z nadziej\u0105, \u017ce mo\u017ce kiedy\u015b uda si\u0119 zebra\u0107 ich wi\u0119cej.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Urodzi\u0142a si\u0119 18 pa\u017adziernika 1899 r. w Kijowie. Tam, w Szkole Ta\u0144ca Nowoczesnego Klaudii Isaczenko- Soko\u0142owej, zacz\u0119\u0142a taneczn\u0105 edukacj\u0119. P\u00f3\u017aniej uczy\u0142a si\u0119 w Szkole Rytmiki i Plastyki Janiny Mieczy\u0144skiej w Warszawie oraz w Pary\u017cu u Isadory Duncan i w Szkole Akrobatyki Andr\u00e9 Guichota. W rozmowie opublikowanej w 1936 r. w czasopi\u015bmie \u201e\u015awiatowid\u201d opowiada\u0142a, \u017ce ucz\u0119szcza na lekcje baletu Zygmunta D\u0105browskiego<\/a>, \u015bwietnego tancerza i uznanego pedagoga.<\/p>\n

Je\u017celi wszak\u017ce chodzi o technik\u0119 przygotowawcz\u0105, to uwa\u017cam, \u017ce ka\u017cda tancerka powinna przej\u015b\u0107 technik\u0119 klasyczn\u0105. Sama teraz jeszcze ucz\u0119szczam do szko\u0142y ta\u0144ca klasycznego Zygmunta D\u0105browskiego, uwa\u017caj\u0105c, \u017ce technika klasyczna najbardziej u\u0142atwia tancerce prac\u0119.<\/em><\/p>\n

Ta\u0144czy\u0142a w Polsce, Niemczech i w paryskiej Olympii. Choreografie opracowywa\u0142a sama. By\u0142y to popularne w\u00f3wczas wariacje inspirowane ta\u0144cami polskimi, hiszpa\u0144skimi\u2026 I choreograficzne interpretacje utwor\u00f3w muzycznych Straussa, Schuberta, Rachmaninowa, Prokofiewa. Podziw widz\u00f3w budzi\u0142 uk\u0142ad solowy, w kt\u00f3rym ruchami nagich r\u0105k (i w bardzo oryginalnym kostiumie) imitowa\u0142a falowanie ramion tytu\u0142owej \u201eMeduzy\u201d. Uznano j\u0105 za pionierk\u0119 kierunku duncanowskiego i modernizmu francuskiego w Polsce.<\/p>\n

Za ka\u017cdym razem, gdy ruchami nagich r\u0105k oddawa\u0142a niesamowite falowanie ramion meduzy, w\u015br\u00f3d ciszy, w jakiej widownia ogl\u0105da\u0142a ten taniec z zapartym oddechem, wznosi\u0142 si\u0119 niepohamowany szmer podziwu widz\u00f3w.<\/em><\/p>\n

Wyst\u0105pi\u0142a te\u017c w roli gruzi\u0144skiej tancerki w filmie Ryszarda Ordy\u0144skiego \u201eMogi\u0142a nieznanego \u017co\u0142nierza\u201d. W 1929 r. zdoby\u0142a I nagrod\u0119 podczas Turnieju Tanecznego w Warszawie.<\/p>\n

To tancerka w wielkim stylu, o du\u017cej technice, nieprzeci\u0119tnej muzykalno\u015bci i inteligencji.<\/em><\/p>\n

– Stanis\u0142aw G\u0142owacki, \u201e\u017bycie Sztuki\u201d, 1939 r.<\/p>\n

R\u00f3wnolegle rozwija\u0142a karier\u0119 pedagogiczn\u0105. Udziela\u0142a lekcji ta\u0144ca plastycznego (duncanowskiego) w szkole Janiny Mieczy\u0144skiej (przez dwa lata pe\u0142ni\u0105c te\u017c funkcj\u0119 wsp\u00f3\u0142kierownika), wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z eksperymentalnym Teatrem Reduta, pracowa\u0142a w Konserwatorium Muzycznym.<\/p>\n

Prac\u0119 w warszawskiej szkole baletowej rozpocz\u0119\u0142a, kiedy w sezonie 1934\/35 kierownictwo obj\u0105\u0142 na chwil\u0119 (ona pozosta\u0142a d\u0142u\u017cej) Jan Ciepli\u0144ski<\/a> i wprowadzi\u0142 do dzia\u0142u zawodowego nowe przedmioty – taniec wyzwolony i nauczan\u0105 przez Halin\u0119 Hulanick\u0105, a\u017c do wybuchu wojny, akrobatyk\u0119 taneczn\u0105. Chodzi\u0142o o rozci\u0105gni\u0119cie i utanecznienie uczni\u00f3w, zwi\u0119kszenie elastyczno\u015bci ich cia\u0142 i swobody ruch\u00f3w. \u201eStosowa\u0142a m.in. systematyczne \u0107wiczenia na wyrobienie si\u0142y mi\u0119\u015bni brzucha (pracuj\u0105cych przy podnoszeniu n\u00f3g do g\u00f3ry), r\u00f3\u017cnego rodzaju przegi\u0119cia do ty\u0142u (mostki), rozci\u0105ganie n\u00f3g w kierunku pionowym i rozwijanie si\u0142y mi\u0119\u015bni, pracuj\u0105cych przy ich podnoszeniu, stanie na r\u0119kach, przej\u015bcia i przerzuty z r\u0105k na nogi poprzez mostek\u201d – pisa\u0142a Bo\u017cena Mamontowicz-\u0141ojek. Zabronione by\u0142o jedynie robienie szpagatu, gdy\u017c uwa\u017cano, \u017ce \u0107wiczenia do niego prowadz\u0105ce niedobrze wp\u0142ywaj\u0105 na rozw\u00f3j mi\u0119\u015bni deformuj\u0105c uda. Jednak jak donosi\u0142 reporter \u201eExpressu Porannego\u201d, wszystkie uczennice \u201eszczebioc\u0105\u201d o szpagacie, \u0107wicz\u0105 go w domu, bo \u201epasuje je na doros\u0142e\u201d.<\/p>\n

Po wojnie, w czasie kt\u00f3rej zosta\u0142a wywieziona na roboty do Niemiec, nie kontynuowa\u0142a kariery scenicznej. W latach 1947-51 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 referenta do spraw choreografii w Wojew\u00f3dzkim Wydziale Kultury we Wroc\u0142awiu. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z miejscowymi teatrami, ju\u017c tylko jako choreograf odpowiedzialny za plastyk\u0119 ruchu scenicznego. Na pocz\u0105tku lat 50. zosta\u0142a kierownikiem Pa\u0144stwowego Liceum Choreograficznego w Sosnowcu.\u00a0I pozosta\u0142a na tym stanowisku z chwil\u0105 przekszta\u0142cenia plac\u00f3wki w Szko\u0142\u0119 Baletow\u0105 w Bytomiu. Kilka lat p\u00f3\u017aniej przeprowadzi\u0142a si\u0119 do Warszawy. Odt\u0105d zajmowa\u0142a si\u0119 ju\u017c tylko nauczaniem przedmiot\u00f3w zawodowych. W 1968 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119, ale jeszcze przez dwa lata prowadzi\u0142a zaj\u0119cia z gimnastyki artystycznej\u00a0w klubie sportowym \u201eWarszawianka\u201d.<\/p>\n

Zmar\u0142a 21 stycznia 1975 r. Zosta\u0142a pochowana na Cmentarzu Ewangelicko Reformowanym.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Postanowi\u0142am odnale\u017a\u0107 jej gr\u00f3b, kiedy zbiera\u0142am materia\u0142y do artyku\u0142u o Gerardzie Wilku. By\u0142a kierownikiem szko\u0142y baletowej w Bytomiu, do kt\u00f3rej wybra\u0142 si\u0119 na egzaminy z rodzinnych Gliwic, \u2028za jej namow\u0105 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 potem do Warszawy.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":1477,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,235,6],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1472"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1472"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1472\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2909,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1472\/revisions\/2909"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1477"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1472"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1472"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1472"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}