{"id":1546,"date":"2019-11-19T17:03:07","date_gmt":"2019-11-19T16:03:07","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=1546"},"modified":"2020-11-23T06:05:22","modified_gmt":"2020-11-23T05:05:22","slug":"wyjatkowy-wieczor-w-mezzo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2019\/11\/19\/wyjatkowy-wieczor-w-mezzo\/","title":{"rendered":"Wyj\u0105tkowy wiecz\u00f3r w Mezzo"},"content":{"rendered":"

Sobota. 16 listopada, godzina 19.00 czasu moskiewskiego. W\u0142a\u015bnie wtedy moja ulubiona stacja telewizyjna rozpocz\u0119\u0142a pierwsz\u0105 transmisj\u0119 na \u017cywo z Teatru Michaj\u0142owskiego w Sankt Petersburgu. W programie wieczoru by\u0142a \u201eBajadera\u201d<\/a> w choreografii Nacho Duato<\/a>, pierwszego cudzoziemca od czas\u00f3w Mariusa Petipy, kt\u00f3remu powierzono kierowanie rosyjskim zespo\u0142em baletowym.<\/p>\n

Przedstawienie obejrza\u0142am w Mezzo, ale w tym samym czasie prowadzona by\u0142a transmisja w Mezzo Live HD. Trzy godziny na obu kana\u0142ach nale\u017ca\u0142y wy\u0142\u0105cznie do Baletu Michaj\u0142owskiego.<\/a><\/p>\n

\"Bajadera

Bajadera w choreografii Nacho Duato<\/p><\/div>\n

Przez kilka ostatnich lat Nacho Duato cz\u0119\u015bciej by\u0142 widywany w Staatsballett Berlin. Niedawno powr\u00f3ci\u0142 do Petersburga<\/a>, aby ponownie obj\u0105\u0107 stanowisko dyrektora artystycznego Baletu Michaj\u0142owskiego.\u00a0O jego drodze artystycznej kr\u00f3tko mo\u017cna przeczyta\u0107: tutaj<\/a>. A ujmuj\u0105c temat w jeszcze wi\u0119kszym skr\u00f3cie – zanim przyby\u0142 w 2011 roku do Rosji, raczej by\u0142 kojarzony z choreografi\u0105 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105.<\/p>\n

W Teatrze Michaj\u0142owskim wzi\u0105\u0142 jednak na warsztat spektakle francuskiego mistrza rosyjskiego baletu. I chocia\u017c pocz\u0105tkowo zastrzega\u0142, \u017ce krok\u00f3w Petipy u\u017cywa\u0107 nie b\u0119dzie, s\u0142owa nie dotrzyma\u0142.\u00a0Osiem lat temu stworzy\u0142 bardzo przyjemn\u0105 i blisk\u0105 muzyce Piotra Czajkowskiego wersj\u0119 \u201e\u015api\u0105cej kr\u00f3lewny\u201d. Pisa\u0142am o niej na blogu<\/a>.\u00a0Teraz \u201eBajader\u0119\u201d do muzyki Ludwiga Minkusa; premiera odby\u0142a si\u0119 w ubieg\u0142ym miesi\u0105cu. Transmitowany balet jest wi\u0119c na dodatek \u015bwie\u017cynk\u0105.<\/p>\n

Libretto \u201eBajadery\u201d<\/a> niedawno streszcza\u0142am przy okazji kinowej transmisji z Teatru Bolszoj \u2028w Moskwie. Wersja Nacho Duato trzyma si\u0119 scenariusza z 1877 roku. Ale choreograf wybra\u0142 romantyczne zako\u0144czenie – samotnego Solora cierpi\u0105cego po stracie Nikiji, a zrezygnowa\u0142 z trz\u0119sienia ziemi, czyli zemsty bog\u00f3w na winnych jej \u015bmierci.<\/p>\n

Spektakl jest bardzo petersburski, stworzony bez moskiewskiego widowiskowego rozmachu. Jest pi\u0119kny wizualnie – zachwyt budz\u0105 kostiumy zaprojektowane przez Angelin\u0119 Atlagi\u0107<\/a>, efekt sze\u015bciomiesi\u0119cznej pracy i podr\u00f3\u017cy do Azji Po\u0142udniowej. W choreografii czu\u0107 r\u0119k\u0119 Nacho Duato – lekko\u015b\u0107, p\u0142ynno\u015b\u0107, plastyczno\u015b\u0107, delikatno\u015b\u0107, muzykalno\u015b\u0107.\u00a0Ujmuj\u0105ce jest wykonanie. Naturalne, skromne, spokojne, ludzkie, technika nie zag\u0142usza interpretacji. W roli Nikiji ta\u0144czy And\u017celina Woroncowa<\/a>, Gamzatti – Andrea\u00a0La\u0161\u0161\u00e1kov\u00e1<\/a>, jako Solor – Wiktor Lebiediew<\/a>.\u00a0Powt\u00f3rki ju\u017c nied\u0142ugo. Pierwsza – 3 grudnia.<\/a><\/p>\n

Czytaj te\u017c:<\/strong><\/p>\n

Feeria baletowa<\/a><\/p>\n

Zemsta bog\u00f3w<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Sobota. 16 listopada, godzina 19.00 czasu moskiewskiego. W\u0142a\u015bnie wtedy moja ulubiona stacja telewizyjna rozpocz\u0119\u0142a pierwsz\u0105 transmisj\u0119 na \u017cywo z Teatru Michaj\u0142owskiego w Sankt Petersburgu. W programie wieczoru by\u0142a \u201eBajadera\u201d w choreografii Nacho Duato, pierwszego cudzoziemca od czas\u00f3w Mariusa Petipy, kt\u00f3remu powierzono kierowanie rosyjskim zespo\u0142em baletowym.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":1547,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,198,130,266],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1546"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1546"}],"version-history":[{"count":12,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1546\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3028,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1546\/revisions\/3028"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1547"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1546"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1546"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1546"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}