Vercelli, pa\u017adziernik 1956 roku. Pierwszy po wojnie konkurs baletowo-muzyczny w Europie. Polsk\u0119 reprezentowa\u0142 Conrad Drzewiecki. \u201eNasz pierwszy \u0142yk zachodniego \u015bwiata to wyjazd do Vercelli na konkurs baletowy. Nasz to znaczy m\u00f3j i Grucy. Mieli\u015bmy by\u0107 na konkursie jedynie obserwatorami z ramienia Ministerstwa Kultury i Sztuki. Wyje\u017cd\u017caj\u0105c, z przyzwyczajenia zabrali\u015bmy buty, nuty, kostiumy, z my\u015bl\u0105 o tym, \u017ceby przeprowadza\u0107 codzienne pr\u00f3by kondycyjne\u201d – wspomina\u0142a po latach Barbara Bittner\u00f3wna. Drzewiecki – zgodnie z przewidywaniami – zwyci\u0119\u017cy\u0142 w kategorii solist\u00f3w. Bittner\u00f3wna i Gruca – nieoczekiwanie, bo w ostatniej chwili zaproszeni do wzi\u0119cia udzia\u0142u w eliminacjach – te\u017c znale\u017ali si\u0119 na najwy\u017cszym podium. Zata\u0144czyli duet z \u201eEsmeraldy\u201d, \u201eLa plus que lente\u201d, scen\u0119 po\u017cegnania z \u201eRomea i Julii\u201d i niepowtarzaln\u0105 interpretacj\u0119 utworu George\u2019a Gershwina \u201eThe Man I love\u201d w choreografii Jerzego Kapli\u0144skiego. <\/p>\n\n\n\n
\u201eNie wiem, czy mi si\u0119 podoba\u0142o\u2026\u201d<\/a> – napisa\u0142am po wernisa\u017cu wystawy \u201eBasiu, zata\u0144czymy\u2026\u201d. By\u0142am wtedy troch\u0119 rozczarowana, liczy\u0142am na wspomnienia, anegdoty o g\u0142\u00f3wnych bohaterach wieczoru. Oni sami ju\u017c opowiedzieli swoje historie – Bittner\u00f3wna w autobiografii \u201eNie tylko o ta\u0144cu\u201d, Gruca w rozmowie \u201eGrand j\u00e9t\u00e9, czyli wielki skok\u201d. A ja chcia\u0142am us\u0142ysze\u0107, jak zapami\u0119tali ich arty\u015bci, znajomi z tamtych czas\u00f3w. <\/p>\n\n\n\n W pi\u0105tek w warszawskiej siedzibie ZASP spotkanie mia\u0142o ju\u017c nieco inny charakter. Po kr\u00f3tkim przywitaniu nast\u0105pi\u0142a premierowa projekcja filmu \u201eBasiu, zata\u0144czymy\u201d, dokumentu z nagranymi ju\u017c wcze\u015bniej wypowiedziami Dominiki Krysztoforskiej (pi\u0119knie, poetycznie zanalizowa\u0142a, na czym polega\u0142a wyj\u0105tkowo\u015b\u0107 pary Bittner\u00f3wna-Gruca), Marty Fiedler, Roberta Bondary i nowymi – Barbary Sier-Janik, Emila Weso\u0142owskiego i S\u0142awomira Pietrasa, kt\u00f3ry (niestety) nadal lansuje wersj\u0119 o odej\u015bciu Barbary Bittner\u00f3wny z Teatru Wielkiego \u201eza m\u0119\u017cem\u201d oskar\u017conym o molestowanie radzieckiej \u015bpiewaczki. I \u017ceby nie by\u0142o nudno dorzuca now\u0105 o trzech tancerkach czekaj\u0105cych na przej\u0119cie jej roli, a nadal nie wspomina, \u017ce ona sama zupe\u0142nie inaczej przedstawi\u0142a t\u0119 sytuacj\u0119. Wersj\u0119 primabaleriny ju\u017c cytowa\u0142am<\/a>; o teatralnych rozgrywkach i rywalizacji z Mari\u0105 Krzyszkowsk\u0105 wspomina delikatnie Barbara Sier-Janik w rozmowie opublikowanej w albumie fotograficznym towarzysz\u0105cym wydarzeniu (super pomys\u0142em by\u0142o do\u0142\u0105czenie do niego filmu wrzuconego na pendrive\u2019a). <\/p>\n\n\n\n Nie\u0142atwe i inaczej zapami\u0119tane czasy (Gruca nie podziela\u0142 niech\u0119ci swojej by\u0142ej partnerki scenicznej do Krzyszkowskiej) podzieli\u0142y s\u0142ynny duet, do tego stopnia, \u017ce kiedy oboje na staro\u015b\u0107 mieszkali w Skolimowie, ich przyja\u017a\u0144 nale\u017ca\u0142a ju\u017c do minionych. Ale w pami\u0119ci przyjaci\u00f3\u0142, kole\u017canek i koleg\u00f3w z pracy, zachowali si\u0119 przede wszystkim jako wybitni profesjonali\u015bci, doskonale przygotowani do zawodu, wielcy arty\u015bci z du\u017c\u0105 pokor\u0105 podchodz\u0105cy do swojego talentu, wra\u017cliwi, serdeczni, dowcipni, z klas\u0105. <\/p>\n\n\n\n