{"id":1587,"date":"2019-12-11T16:06:23","date_gmt":"2019-12-11T15:06:23","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=1587"},"modified":"2019-12-12T08:23:30","modified_gmt":"2019-12-12T07:23:30","slug":"pisac-albo-nie-pisac","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2019\/12\/11\/pisac-albo-nie-pisac\/","title":{"rendered":"Pisa\u0107 albo nie pisa\u0107"},"content":{"rendered":"\n

W\u0142\u0105czy\u0142am komputer i zacz\u0119\u0142am czyta\u0107. \u201ePierwsze dwie dekady XXI wieku z pewno\u015bci\u0105 nale\u017c\u0105 do seriali\u201d, \u201eZamiast wyj\u015b\u0107 na miasto, \u017ceby rozerwa\u0107 si\u0119 z przyjaci\u00f3\u0142mi, lepiej zagra\u0107 w gr\u0119\u201d – m\u00f3wi Olga Tokarczuk. No, to ju\u017c wiem dlaczego na afiszach taniec nie jest tak samo wa\u017cny jak matematyka<\/a>. Pisa\u0107 albo nie pisa\u0107. W niedziel\u0119 by\u0142am na Koncercie Miko\u0142ajkowym w wykonaniu uczennic i uczni\u00f3w Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Szko\u0142y Baletowej im. Romana Turczynowicza w Warszawie. <\/p>\n\n\n\n

Nie wiem, jak to si\u0119 sta\u0142o, mo\u017ce instynktownie poczu\u0142am, \u017ce musz\u0119 zrobi\u0107 mentalne porz\u0105dki, nagle wr\u00f3ci\u0142am do rozm\u00f3w z dwoma absolwentami warszawskiej OSB – Wojciechem K\u0119pczy\u0144skim, dyrektorem naczelnym Teatru Muzycznego Roma i Wojciechem Warszawskim, kierownikiem baletu Opery Ba\u0142tyckiej oraz z Krzysztofem Pastorem, dyrektorem Polskiego Baletu Narodowego, absolwentem Szko\u0142y Baletowej w Gda\u0144sku.<\/p>\n\n\n\n

I w ten oto spos\u00f3b przypomnia\u0142am sobie, pisz\u0105c artyku\u0142 o szko\u0142ach baletowych <\/a>jako\u015b mi to umkn\u0119\u0142o, \u017ce dotkn\u0119li\u015bmy wtedy – troch\u0119 na marginesie i przy okazji – takich temat\u00f3w jak wp\u0142yw rodzic\u00f3w na wybory dzieci, praktyki sceniczne, odporno\u015b\u0107 na krytyk\u0119. I \u017ce moi rozm\u00f3wcy opowiedzieli mi o tych sprawach przez pryzmat w\u0142asnych do\u015bwiadcze\u0144. <\/p>\n\n\n\n

\u201eZe szko\u0142\u0105 baletow\u0105 to jest tak, \u017ce mamusia wysy\u0142a do niej syna czy c\u00f3rk\u0119 w wieku 10 lat, a oni sami nie zdaj\u0105 sobie sprawy z tego, co oznacza zaw\u00f3d artysty baletu. Po sze\u015bciu latach doszed\u0142em do wniosku, \u017ce balet nie do ko\u0144ca mnie interesuje. Ale oczywi\u015bcie to, \u017ce zdoby\u0142em takie wykszta\u0142cenie (za co jestem moim pedagogom bardzo wdzi\u0119czny i zobowi\u0105zany) pomaga mi w zrozumieniu teatru ruchu (\u2026) Staram si\u0119 nie opuszcza\u0107 polskich premier baletowych, a tak\u017ce tych odbywaj\u0105cych si\u0119 na \u015bwiecie. Jednak najbli\u017cszy jest mi musical\u201d – tak Wojciech K\u0119pczy\u0144ski<\/a> odpowiedzia\u0142 mi na pytanie, czy bardziej ci\u0105gn\u0119\u0142o go w stron\u0119 teatru dramatycznego, czy balet go nie chcia\u0142.<\/p>\n\n\n\n

Krzysztof Pastor<\/a> zapytany o recenzje baletowe, czy je czyta i czy przejmuje si\u0119 krytyk\u0105, powiedzia\u0142: \u201eJe\u017celi wiem, \u017ce jest z\u0142a, to wol\u0119 przeczyta\u0107 po pewnym czasie. Nie zawsze si\u0119 z nimi zgadzam. Ale zdarza si\u0119, \u017ce widz\u0119: o, tu jest dobry punkt, co\u015b w tym jest. Taka jest rola recenzji i ja to szanuj\u0119. Ale nie znaczy to, \u017ce pod wp\u0142ywem recenzji b\u0119d\u0119 si\u0119 zmienia\u0142. Poza tym ona te\u017c jest ma\u0142ym kawa\u0142kiem sztuki. Powinna by\u0107 napisana w spos\u00f3b ciekawy, profesjonalny, rzetelny. Mo\u017ce te\u017c by\u0107 dowcipna, zgry\u017aliwa, z\u0142o\u015bliwa. W Holandii i w Ameryce krytycy nie cackaj\u0105 si\u0119, u\u017cywaj\u0105 ostrego j\u0119zyka. Trzeba si\u0119 do tego przyzwyczai\u0107 i nabra\u0107 dystansu. Pami\u0119tam sw\u00f3j pierwszy warsztat choreograficzny w Amsterdamie. Po spektaklu podszed\u0142 do mnie s\u0142ynny Rudi van Dantzig i powiedzia\u0142 \u2013 \u00bbs\u0142uchaj to by\u0142o \u015bwietne, bardzo mi si\u0119 podoba\u0142o\u00ab. Us\u0142ysze\u0107 co\u015b takiego od Rudiego mia\u0142o dla mnie ogromne znaczenie. Nast\u0119pnego ranka obudzi\u0142em si\u0119 i pobieg\u0142em w euforii kupi\u0107 gazet\u0119. I dosta\u0142em po g\u0142owie, recenzent nie oszcz\u0119dzi\u0142 mnie ani troch\u0119. Tak wi\u0119c sukces jest czasami z\u0142udny\u2026 trzeba si\u0119 z tym liczy\u0107 (i umie\u0107 sobie z tym radzi\u0107). Wielu choreograf\u00f3w rezygnuje w\u0142a\u015bnie przez stres i niepewno\u015b\u0107.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Wojciech Warszawski<\/a> opowiada\u0142 o pi\u0119knie baletu klasycznego, pozytywnej rywalizacji i wsp\u00f3\u0142pracy pomi\u0119dzy szko\u0142\u0105 a oper\u0105.

\u201eJeste\u015bmy po rozmowach z dyrektorem Bronis\u0142awem Pr\u0105dzy\u0144skim i S\u0142awomirem Gidelem. Zamierzamy wr\u00f3ci\u0107 do dobrych tradycji, kt\u00f3re w moim odczuciu s\u0105 bardzo zrozumia\u0142e i sprawdzone. Szko\u0142a baletowa jest oddalona zaledwie o kilka przystank\u00f3w tramwajowych od Opery. Uwa\u017cam, \u017ce wsp\u00f3\u0142praca pomi\u0119dzy naszymi o\u015brodkami powinna polega\u0107 na wymianie, na p\u0142ynnym przej\u015bciu ze szko\u0142y na scen\u0119. Tak jak si\u0119 dzieje pomi\u0119dzy John Cranko Schule a Stuttgarter Ballett. Dyrektor baletu jest w sta\u0142ym kontakcie ze Stanis\u0142awem Mataczem, dyrektorem szko\u0142y. Obserwuje uczni\u00f3w i ju\u017c w trakcie nauki jest w stanie oceni\u0107 ich potencja\u0142, z\u0142o\u017cy\u0107 propozycj\u0119 anga\u017cu, wyznaczy\u0107 perspektyw\u0119 rozwoju. Jest to korzystne dla obu stron. Dlatego zamierzam regularnie uczestniczy\u0107 w przegl\u0105dach i dyplomach szko\u0142y. Jednocze\u015bnie b\u0119d\u0119 organizowa\u0142 otwarte audycje baletowe. Jest te\u017c inny aspekt tej sprawy. Szko\u0142a baletowa kszta\u0142ci przede wszystkim tancerzy klasycznych. I na czym ta m\u0142odzie\u017c ma si\u0119 uczy\u0107, zdobywa\u0107 do\u015bwiadczenie sceniczne, zrozumie\u0107 dlaczego kszta\u0142ci si\u0119 w szkole baletowej? Dlatego Opera musi wystawia\u0107 balety klasyczne; w ten spos\u00f3b pokazujemy uczniom, jak b\u0119dzie wygl\u0105da\u0142a ich przysz\u0142o\u015b\u0107, na czym polega zaw\u00f3d artysty baletu\u201d – m\u00f3wi\u0142. <\/p>\n\n\n\n

Teraz (s\u0105 to dane z pocz\u0105tku sezonu) w balecie Opery Ba\u0142tyckiej ta\u0144czy czterech absolwent\u00f3w gda\u0144skiej szko\u0142y, tyle samo w Polskim Balecie Narodowym, a jedna absolwentka w Teatrze Wielkim w Poznaniu.
W grudniu i w styczniu uczniowie maj\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107 wyst\u0105pienia na scenie w \u201eDziadku do orzech\u00f3w\u201d<\/a>. Szko\u0142a boryka si\u0119 jednak z problemem w\u0142a\u015bciwego naboru; kilku zaledwie absolwent\u00f3w otrzyma\u0142o dyplom. Balet jest niedofinansowany, zatem i repertuar klasyczny ubogi, a mo\u017cliwo\u015b\u0107 praktyk ograniczona. Pod tym wzgl\u0119dem lepiej przedstawia si\u0119 sytuacja uczni\u00f3w warszawskiej szko\u0142y baletowej, najbardziej wizerunkowo kontuzjowanej ze wszystkich OSB. Teatr Wielki – Opera Narodowa dysponuje lepszym bud\u017cetem, ponadto Sal\u0105 Moniuszki, jedn\u0105 z najwi\u0119kszych scen \u015bwiata i Scen\u0105 Kameraln\u0105, na kt\u00f3rej r\u00f3wnie\u017c odbywaj\u0105 si\u0119 wydarzenia baletowe.
W minionym sezonie uczniowie wzi\u0119li udzia\u0142 w \u201eJeziorze \u0142ab\u0119dzim\u201d, \u201e\u015api\u0105cej kr\u00f3lewnie\u201d, \u201eDziadku do orzech\u00f3w\u201d i w gali z okazji 10-lecia PBN, \u0142\u0105cznie w 32 przedstawieniach. Kolejne przedstawienia \u201eDziadka\u2026\u201d<\/a> zaczn\u0105 si\u0119 ju\u017c niebawem (29 grudnia po\u017cegna si\u0119 ze scen\u0105 – wyst\u0119puj\u0105c po raz ostatni w roli Luizy – Dagmara Dryl<\/a>, wychowanka warszawskiej szko\u0142y, z Teatrem Wielkim zwi\u0105zana od 2001 roku). Po majowej audycji do zespo\u0142u do\u0142\u0105czy\u0142y dwie absolwentki z Moliera (przy tej ulicy, vis-\u00e0-vis teatru, znajduje si\u0119 siedziba szko\u0142y). Nie jest to wprawdzie osza\u0142amiaj\u0105ca liczba, szko\u0142\u0119 uko\u0144czy\u0142o w tym roku trzyna\u015bcie uczennic i jeden ucze\u0144, ale w\u015br\u00f3d ponad czterdziestu zatrudnionych w zespole absolwent\u00f3w polskich szk\u00f3\u0142 baletowych, wi\u0119kszo\u015b\u0107 artyst\u00f3w uko\u0144czy\u0142o warszawsk\u0105 OSB. Cho\u0107 trzeba zauwa\u017cy\u0107, \u017ce kiedy w ostatnich latach w repertuarze PBN pojawia\u0142y si\u0119 wielkie tytu\u0142y – \u201eJezioro \u0142ab\u0119dzie\u201d czy \u201eDama kameliowa\u201d – w pierwszej premierowej obsadzie promowana by\u0142a Yuka Ebihara, a opr\u00f3cz niej, w\u015br\u00f3d pierwszych solistek, bardziej rzuca\u0142y si\u0119 w oczy Chinara Alizade i Mai Kageyama. <\/p>\n\n\n\n

Nasze szko\u0142y nie przygotowuj\u0105 do wykonywania zawodu, kt\u00f3ry po\u015bwiadcza dyplom i wypuszczaj\u0105 na rynek tancerki i tancerzy, kt\u00f3rych s\u0142abe wyszkolenie techniczne, brak do\u015bwiadczenia w partnerowaniu i obyciu ze scen\u0105, z\u0142e mentalne przygotowanie, stawia na przegranych pozycjach w por\u00f3wnaniu z lepiej wykszta\u0142conymi cudzoziemcami – tak cz\u0119sto twierdz\u0105 kierownicy zespo\u0142\u00f3w baletowych. <\/p>\n\n\n\n

Zdaniem dyrektor Adrianny Szmyt (rozmawia\u0142y\u015bmy i korespondowa\u0142y\u015bmy, kiedy zbiera\u0142am materia\u0142y do artyku\u0142u<\/a>) warszawska szko\u0142a baletowa odpowiednio przygotowuje do zawodu. Uwa\u017ca, \u017ce podstawa programowa, obowi\u0105zkowy zestaw cel\u00f3w kszta\u0142cenia, jest realizowana. W szkole uczy si\u0119 168 uczni\u00f3w. Nadal trwa program naprawczy – z monitoringu prowadzonego przez Centrum Edukacji Artystycznej wynika, \u017ce atmosfer\u0119 na lekcjach ta\u0144ca klasycznego i ludowego 91% uczni\u00f3w ocenia teraz jako doskona\u0142\u0105, bardzo dobr\u0105 i dobr\u0105. A problem poczucia do\u015bwiadczania przemocy zar\u00f3wno r\u00f3wie\u015bniczej, jak i przemocy nauczycieli wobec uczni\u00f3w, dotyczy \u015brednio 13,6% uczni\u00f3w OSB (CEA odnios\u0142o wyniki monitoringu w OSB do wszystkich innych szk\u00f3\u0142). W odniesieniu do wynik\u00f3w z innych plac\u00f3wek edukacyjnych w kraju oznacza to, \u017ce warszawska szko\u0142a mie\u015bci si\u0119 w \u201estatystycznej normie krzywej rozk\u0142adu normalnego. Nie r\u00f3\u017cni si\u0119 pod tym wzgl\u0119dem od innych szk\u00f3\u0142 dzia\u0142aj\u0105cych w Polsce\u201d. <\/p>\n\n\n\n

Koncert Miko\u0142ajkowy zosta\u0142 zorganizowany na Scenie Kameralnej. Uczniowie z klas I-IX zaprezentowali si\u0119 w ciekawym i r\u00f3\u017cnorodnym repertuarze – klasycznym i wsp\u00f3\u0142czesnym. Najm\u0142odsi wyst\u0105pili jako \u201eMiko\u0142aje\u201d w choreografii u\u0142o\u017conej na bazie barre au sol<\/em>, bez tremy, swobodnie, rado\u015bnie. Potem stopie\u0144 trudno\u015bci ju\u017c wzrasta\u0142 – ta\u0144czono m.in. wariacje i adagio<\/em> ze \u201e\u015api\u0105cej Kr\u00f3lewny\u201d, pas de deux<\/em> \u201eDiana i Akteon\u201d, wariacje z balet\u00f3w \u201eP\u0142omie\u0144 Pary\u017c\u0105\u201d, \u201eKorsarz\u201d, \u201eRajmonda\u201d, \u201ePaquita\u201d, \u201eGiselle\u201d, \u201eBajadera\u201d. Troch\u0119 szkoda, \u017ce nie pokazano nic z \u201eDziadka\u2026\u201d. <\/p>\n\n\n\n

Fantastycznie wypad\u0142y choreografia Henryka Konwi\u0144skiego \u201eCarmina Burana\u201d, \u201eHarmony\u201d oraz \u201ePassages\u201d Takako Matsudy i \u015bwietnie zata\u0144czone przez klas\u0119 II \u201eKaszubskie spotkanie\u201d w choreografii i przygotowaniu \u0141ukasza Netera. <\/p>\n\n\n\n

Cz\u0119\u015b\u0107 wsp\u00f3\u0142czesna zata\u0144czona zosta\u0142a bez zarzutu, bardzo dobrze. Klasyczna te\u017c robi\u0142a wra\u017cenie – wykonanie by\u0142o czyste, dok\u0142adne, bardzo \u0142adnie wszystkim solistom pracowa\u0142y r\u0119ce. \u2028W niekt\u00f3rych wariacjach nogi by\u0107 mo\u017ce nie by\u0142y jeszcze do\u015b\u0107 silne i napi\u0119cie sz\u0142o troch\u0119 do g\u00f3ry, ale efekty codziennej nauki s\u0105 ju\u017c widoczne i poziom zaprezentowanych umiej\u0119tno\u015bci napawa optymizmem. <\/p>\n\n\n\n

Dzieci z I i II klasy zaprezentowa\u0142y si\u0119 w do\u015b\u0107 licznej grupie, z IX ta\u0144czy\u0142o ju\u017c jednak zaledwie kilku uczni\u00f3w i troch\u0119 si\u0119 nawet zdziwi\u0142am, \u017ce w wariacjach wyst\u0105pi\u0142o trzech ch\u0142opc\u00f3w, a tylko jedna uczennica reprezentowa\u0142a dziewcz\u0119ta. Odej\u015bcia s\u0105 naturalne. Pisa\u0142am o tym w tek\u015bcie i na blogu<\/a>, ale chyba jednak jaki\u015b problem, z kontynuacj\u0105 nauki w wy\u017cszych klasach i przygotowaniem do zawodu, istnieje. Cho\u0107 musz\u0119 w tym miejscu zaznaczy\u0107, \u017ce adagio<\/em> z baletu \u201ePaquita\u201d – \u0141ucja Pluta i Nikodem Bialik – zata\u0144czyli wy\u015bmienicie, przygotowani zostali przez El\u017cbiet\u0119 Raczy\u0144sk\u0105-Warzec i Eduarda Bablidze. W klasie profesora Bablidze uczy si\u0119 te\u017c \u0141ukasz Ba\u0142oniak, kt\u00f3ry zakwalifikowa\u0142 si\u0119 do 48. edycji konkursu Prix de Lausanne<\/a>, o czym donosz\u0105 wie\u015bci szkolne<\/a>. <\/p>\n\n\n\n

Czytaj te\u017c:<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Rzeczywisto\u015b\u0107 w szko\u0142ach baletowych<\/a>

Baletowa afera w Ameryce<\/a><\/p>\n\n\n\n

Baletowej afery ci\u0105g dalszy<\/a><\/p>\n\n\n\n

Dlaczego taniec jest r\u00f3wnie wa\u017cny jak matematyka?<\/a><\/p>\n\n\n\n

Perfekcja jest tylko teori\u0105 – rozmowa z Krzysztofem Pastorem<\/a><\/p>\n\n\n\n

Widzowie pragn\u0105 ujrze\u0107 pi\u0119kno – rozmowa z Wojciechem Warszawskim<\/a><\/p>\n\n\n\n

Musical wymaga absolutnej perfekcji – rozmowa z Wojciechem K\u0119pczy\u0144skim<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W\u0142\u0105czy\u0142am komputer i zacz\u0119\u0142am czyta\u0107. \u201ePierwsze dwie dekady XXI wieku z pewno\u015bci\u0105 nale\u017c\u0105 do seriali\u201d, \u201eZamiast wyj\u015b\u0107 na miasto, \u017ceby rozerwa\u0107 si\u0119 z przyjaci\u00f3\u0142mi, lepiej zagra\u0107 w gr\u0119\u201d – m\u00f3wi Olga Tokarczuk. No, to ju\u017c wiem dlaczego na afiszach taniec nie jest tak samo wa\u017cny jak matematyka. Pisa\u0107 albo nie pisa\u0107. W niedziel\u0119 by\u0142am na […]<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":1588,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,111,229,133,6],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1587"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1587"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1587\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1592,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1587\/revisions\/1592"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1588"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1587"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1587"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1587"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}