{"id":1677,"date":"2020-01-05T22:20:28","date_gmt":"2020-01-05T21:20:28","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=1677"},"modified":"2020-04-01T09:12:42","modified_gmt":"2020-04-01T07:12:42","slug":"a-ja-sie-nie-nudzilam","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2020\/01\/05\/a-ja-sie-nie-nudzilam\/","title":{"rendered":"A ja si\u0119 nie nudzi\u0142am"},"content":{"rendered":"\n<p>W kinie sp\u0119dzi\u0142am <a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2019\/12\/28\/francesca-hayward-i-slynne-koty-andrew-lloyda-webbera\/\">nie jeden<\/a>, ale cztery udane noworoczne wieczory. Czuj\u0119 si\u0119 te\u017c w obowi\u0105zku poinformowa\u0107, \u017ce \u201eKoty\u201d nie s\u0105 opowie\u015bci\u0105 o niczym, i \u017ce opr\u00f3cz znanych przeboj\u00f3w w filmowej adaptacji s\u0142ynnego musicalu znalaz\u0142 si\u0119 nowy (absolutnie genialny) utw\u00f3r, \u201eBeautiful Ghosts\u201d, nominowany do Z\u0142otych Glob\u00f3w 2020 w kategorii \u201eNajlepsza piosenka\u201d, ju\u017c nucony przez fan\u00f3w oczekuj\u0105cych zbli\u017caj\u0105cej si\u0119 ceremonii rozdania nagr\u00f3d. <\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-embed-youtube wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-embed-aspect-16-9 wp-has-aspect-ratio\"><div class=\"wp-block-embed__wrapper\">\n<iframe loading=\"lazy\" title=\"Taylor Swift - Beautiful Ghosts (From The Motion Picture &quot;Cats&quot; \/ Lyric Video)\" width=\"1778\" height=\"1000\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/trIjpVH8h88?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n<p>Pogr\u0105\u017cony w nocnej ciszy Londyn. Stukot damskich obcas\u00f3w. Automobil. Przed chwil\u0105 podjecha\u0142a nim zagadkowa dama. Sm\u0119tnie pod\u015bwietlone teatralne neony i kr\u00f3tki fragment muzyczny sugeruj\u0105 wej\u015bcie do innego \u015bwiata. Jeszcze tego nie wiemy, ale niebawem w Teatrze Egipskim odb\u0119dzie si\u0119 Kocurkowy Bal. <\/p>\n\n\n\n<p>Ciemny, za\u015bmiecony zau\u0142ek. Jeden szybki ruch i l\u0105duje w nim tajemniczy worek. Oswobadza si\u0119 z niego pi\u0119kna bia\u0142a kotka. To Victoria (w tej roli Francesca Hayward, <a href=\"http:\/\/www.roh.org.uk\/people\/francesca-hayward\">Principal of The Royal Ballet<\/a>), porzucona przez swoj\u0105 eleganck\u0105 pani\u0105 zostaje przyj\u0119ta do kociej dru\u017cyny.<\/p>\n\n\n\n<p>Tak zawi\u0105zuje si\u0119 akcja filmu \u201eCats\u201d w re\u017cyserii Toma Hoopera, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie wszed\u0142 na nasze ekrany. <\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/www.newyorker.com\/magazine\/2019\/12\/23\/francesca-hayward-the-pick-of-the-litter-in-cats\">\u201eThe poems were written in the nonsense tradition\u201d, Carolyn Vega, the curator for the Berg Collection, at the New York Public Library, explained recently. Sara Beth Joren, a publicist for the library, chimed in: \u201eAnd that\u2019s why when people hate on \u00bbCats\u00ab\u2014like, \u00bbOh, there\u2019s no plot.\u00ab It\u2019s just, like, \u00bbYeah, there wasn\u2019t supposed to be.\u00ab And, anyway, there is a plot. There\u2019s a cat trying to go to the Heaviside Layer. That\u2019s a plot.\u201d<\/a> (Francesca Hayward, the Pick of the Litter in \u201eCats\u201d, The New Yorker, 16.12.2019).<\/p>\n\n\n\n<p>Zatem w \u201eKotach\u201d, r\u00f3wnie\u017c w opinii fachowc\u00f3w specjalizuj\u0105cych si\u0119 w tw\u00f3rczo\u015bci Eliota, tre\u015b\u0107 istnieje i jednak noblista nie pisa\u0142 o niczym. <a href=\"https:\/\/www.tygodnikprzeglad.pl\/lem-juz-przewidzial\/\">Dop\u00f3ki nie skorzysta\u0142em z Internetu, nie wiedzia\u0142em, \u017ce na \u015bwiecie jest tylu idiot\u00f3w<\/a> &#8211; mia\u0142 powiedzie\u0107 Stanis\u0142aw Lem. Cho\u0107 chyba nikomu nie uda\u0142o si\u0119 jeszcze ustali\u0107, gdzie i kiedy wypowiedzia\u0142 t\u0119 s\u0142ynn\u0105 sentencj\u0119, spostrze\u017cenie, niewa\u017cne przez kogo uczynione, t\u0142umaczy histeryczne reakcje w mediach spo\u0142eczno\u015bciowych na streszczaj\u0105cy fabu\u0142\u0119 zwiastun, kt\u00f3ry &#8211; kto, by si\u0119 spodziewa\u0142 &#8211; niespodziewanie obrazi\u0142 wyrafinowany gust masowej widowni, naruszy\u0142 jej wymagaj\u0105ce <a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2018\/05\/27\/przezycie-estetyczne\/\">estetyczne a priori<\/a>.  <\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-embed-youtube wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-embed-aspect-16-9 wp-has-aspect-ratio\"><div class=\"wp-block-embed__wrapper\">\n<iframe loading=\"lazy\" title=\"Cats \u2013 Official Trailer (Universal Pictures) HD\" width=\"1778\" height=\"1000\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/U_O8DN1CY_E?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n<p>Fakt, \u017ce na afiszu anonsuj\u0105cym broadwayowsk\u0105 premier\u0119 w 1982 r. napisano: \u201eCats has no plot, no book, no real story line; it is simply an arrangement of 20 of Eliot\u2019s Old Possum poems for dancers and orchestra\u201d, niczego nie zmienia. Afiszy nie zawsze trzeba traktowa\u0107 dos\u0142ownie. Diagilew, niech za przyk\u0142ad pos\u0142u\u017cy baletowa historia, promuj\u0105c \u201eLe Train Bleu\u201d \u017cartobliwie pisa\u0142, \u017ce tre\u015b\u0107 niczego nie przedstawia, \u201enie ma \u017cadnego niebieskiego poci\u0105gu, scena przedstawia nieistniej\u0105c\u0105 pla\u017c\u0119, kt\u00f3ra rozci\u0105ga si\u0119 przed jeszcze mniej istniej\u0105cym kasynem. W&nbsp;g\u00f3rze szybuje samolot, kt\u00f3rego nie wida\u0107. A&nbsp;jednak, gdy balet wystawiono po raz pierwszy w&nbsp;Pary\u017cu, wszystkich ogarn\u0119\u0142a nieprzeparta ch\u0119\u0107 wyjazdu do Deauville w&nbsp;celu za\u017cywania tam k\u0105pieli i&nbsp;uprawiania \u0107wicze\u0144 gimnastycznych\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p>W \u201eKotach\u201d s\u0142uchamy \u201eKocurkowych piosenek dla Kocurk\u00f3w\u201d, \u201emetaforycznych, pedantycznych, politycznych, hipnotycznych, cynicznych, magicznych\u201d, obdarzonych ludzkimi cechami kot\u00f3w: \u017car\u0142ok\u00f3w, dandys\u00f3w, rabusi\u00f3w, magik\u00f3w, aktor\u00f3w\u2026Re\u017cysersko obraz wypada bez zarzutu &#8211; s\u0105  podtrzymuj\u0105ce napi\u0119cie zmiany nastroj\u00f3w i miejsca akcji. Tre\u015b\u0107 dopowiadaj\u0105 r\u00f3wnie\u017c dialogi. A wszystko zmierza ku kulminacji (Macavity przegrywa) i rozwi\u0105zaniu, czyli werdyktowi Wyroczni (Judi Dench), kt\u00f3ra zadecyduje, kto otrzyma zaszczyt udania si\u0119 do jonosfery. \u201eDzisiejsza noc jest magiczn\u0105 noc\u0105, w kt\u00f3rej wybieram kota, kt\u00f3ry zas\u0142uguje na nowe \u017cycie. Oceniam kota po jego duszy\u201d &#8211; m\u00f3wi. Jest te\u017c adresowany do widz\u00f3w epilog, o tym, jak nale\u017cy traktowa\u0107 koty, i jak si\u0119 z nimi przyja\u017ani\u0107. Cz\u0119\u015bci \u0142\u0105cz\u0105 si\u0119 w ca\u0142o\u015b\u0107, akcja jest konsekwentnie poprowadzona od pierwszej do ostatniej sceny.<\/p>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">CGI<\/h2>\n\n\n\n<p>Najwi\u0119ksz\u0105 wrzaw\u0119 wywo\u0142a\u0142y obrazy generowane komputerowo. Po grudniowej premierze w\u015br\u00f3d recenzent\u00f3w zapanowa\u0142 nastr\u00f3j zbiorowej histerii i obrzydzenia do filmu, por\u00f3wnywalny z reakcjami na \u201e\u015awi\u0119to wiosny\u201d Igora Strawi\u0144skiego w choreografii Wac\u0142awa Ni\u017cy\u0144skiego. Widzowie  byli mniej okrutni. The Guardian opublikowa\u0142 komentarze swoich czytelnik\u00f3w broni\u0105cych filmu. Mo\u017cna je przeczyta\u0107: <a href=\"https:\/\/www.theguardian.com\/film\/2019\/dec\/24\/cant-believe-the-negative-publicity-your-reviews-of-cats\">tutaj<\/a>. Universal Pictures podj\u0105\u0142 jednak decyzj\u0119 o \u201eulepszeniu obraz\u00f3w\u201d i w kinach od stycznia wy\u015bwietlana jest nowa wersja. Ale w naszych polskich recenzjach, obrzydzenie do warstwy estetycznej filmu nie min\u0119\u0142o (efekty specjalne tylko u jednego b\u0105d\u017a dw\u00f3ch autor\u00f3w zyska\u0142y uznanie) albo przerodzi\u0142o si\u0119  w nastr\u00f3j malkontenctwa, moim zdaniem nieuzasadniony.  <\/p>\n\n\n\n<p><strong>Choreografia<\/strong> stworzona przez Andy\u2019ego Blankenbuehlera, trzykrotnego zwyci\u0119zcy Tony Awards, pi\u0119\u0107 razy nominowanego, jest doskona\u0142a. Idealnie zsynchronizowana z muzyk\u0105, dopowiada tre\u015b\u0107, charakteryzuje postaci. Nie jest nudna, w ka\u017cdej scenie choreograf zastosowa\u0142 inne \u015brodki, sprawnie i z finezj\u0105 wykorzysta\u0142 broadway jazz, contemporary ballet, breakdance, taniec rewiowy. Scena, w kt\u00f3rej prezentuje si\u0119 t\u0142u\u015bciutka Rozkoszka (Rebel Wilson) &#8211; tak, ka\u017cdy z kot\u00f3w, musi za\u015bpiewa\u0107 piosenk\u0119 o sobie, pod tym warunkiem ma szans\u0119 otrzyma\u0107 nowe \u017cycie (na tym polega fabu\u0142a inspirowana wierszami Eliota i je wykorzystuj\u0105ca) jest wy\u015bmienita, nies\u0142usznie zjechana za obsceniczno\u015b\u0107. Zminiaturyzowane komputerowo, \u015bpiewaj\u0105ce myszy i ta\u0144cz\u0105ce na torcie karaluchy, to jeden z choreograficznych majstersztyk\u00f3w, kt\u00f3ry nie by\u0142by mo\u017cliwy bez CGI (Computer Generated Imagery).<\/p>\n\n\n\n<p>Francesca Hayward i <a href=\"http:\/\/www.roh.org.uk\/people\/steven-mcrae\">Steven McRae<\/a>, kolejna gwiazda z Royal Ballet, \u015bwietnie odnale\u017ali si\u0119 w hollywoodzkiej produkcji zachowuj\u0105c baletowy sznyt. Czy naprawd\u0119 \u017caden z recenzent\u00f3w baletowych nie dostrzeg\u0142 ich udanego debiutu na musicalowej scenie? Przecie\u017c ta\u0144cz\u0105 rewelacyjnie. Francesca Hayward jako Victoria jest, obok Gryzabelli (Jennifer Hudson) i Wyroczni, czo\u0142ow\u0105 bohaterk\u0105 tej opowie\u015bci. Steven McRae w roli Kota kolejowego daje ob\u0142\u0119dny popis stepowania, ca\u0142a zreszt\u0105 scena &#8211; re\u017cysersko, scenograficznie, choreograficznie &#8211; zas\u0142uguje na jak\u0105\u015b oddzieln\u0105 nagrod\u0119. <\/p>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Beautiful Ghosts<\/h2>\n\n\n\n<p>To utw\u00f3r napisany przez Andrew Lloyd Webbera i Taylor Swift. Dlaczego powsta\u0142, prosz\u0119 pos\u0142ucha\u0107:<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-embed-youtube wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-embed-aspect-16-9 wp-has-aspect-ratio\"><div class=\"wp-block-embed__wrapper\">\n<iframe loading=\"lazy\" title=\"CATS - &quot;Beautiful Ghosts&quot; Featurette\" width=\"1778\" height=\"1000\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/0_yhrD6IJQA?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n<p>Kiedy Grizabella (Jennifer Hudson), the Glamour Cat, s\u0142ynna niegdy\u015b salonowa kocica, kt\u00f3ra zada\u0142a si\u0119 z Macavity (Idris Elba) i teraz mieszka na ja\u0142owej ziemi (brzmi znajomo, wszak \u201eZiemia ja\u0142owa\u201d to dzie\u0142o Eliota), \u015bpiewa: <\/p>\n\n\n\n<p><em>Memory,<br> All alone in the moonlight,<br> I can smile at the old days,<br> I was beautiful then.<br> I remember, the time I knew what happiness was,<br> Let the memory live again<\/em><\/p>\n\n\n\n<p>Victoria odpowiada:<\/p>\n\n\n\n<p><em>All that I wanted was to be wanted<br> Too young to wander London streets, alone and haunted<br> Born into nothing<br> At least you have something, something to cling to<br> Visions of dazzling rooms I&#8217;ll never get let into<br> And the memories were lost long ago<br> But at least you have beautiful ghosts<\/em><\/p>\n\n\n\n<p>W filmie piosenk\u0119 \u015bpiewa Francesca Hayward. A na koniec, ju\u017c w trakcie napis\u00f3w ko\u0144cowych, jeszcze raz Taylor Swift (w jej wykonaniu s\u0142yszymy te\u017c utw\u00f3r \u201eMacavity\u201d). Czy co\u015b jest \u201enie halo\u201d z tym fragmentem? Nikt mi nie wm\u00f3wi, \u017ce nie jest to udana scena. A rola Victorii i ca\u0142a fabu\u0142a nie staje si\u0119 dzi\u0119ki temu jeszcze ciekawsza, g\u0142\u0119bsza i bardziej wzruszaj\u0105ca. Zw\u0142aszcza \u017ce na tym nie koniec. Potem Judi Dench &#8211; Wyrocznia, nestorka &#8211; wtr\u0105ca kilka zda\u0144 o szcz\u0119\u015bciu. Ja nic wi\u0119cej nie potrzebuj\u0119. Takie momenty absolutnie mi wystarcz\u0105. OK, przyznaj\u0119, \u017ce po pierwszym seansie by\u0142am lekko zawiedziona Jennifer Hudson w drugiej cz\u0119\u015bci \u201eMemory\u201d. Ale to uczucie min\u0119\u0142o nast\u0119pnego dnia. I nie wr\u00f3ci\u0142o podczas kolejnych wieczor\u00f3w z \u201eKotami\u201d. Jej spos\u00f3b interpretacji mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 na za\u0142\u0105czonym filmiku. A ju\u017c w nocy dowiemy si\u0119, czy \u201eBeautiful Ghosts\u201d zdoby\u0142y Z\u0142ote Globy.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-embed-youtube wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-embed-aspect-16-9 wp-has-aspect-ratio\"><div class=\"wp-block-embed__wrapper\">\n<iframe loading=\"lazy\" title=\"Jennifer Hudson Performs &quot;Memory&quot; from Her Movie &quot;Cats&quot; - The Voice Live Finale, Part 2 2019\" width=\"1778\" height=\"1000\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/soLYreeI6aQ?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n<p><strong>Czytaj te\u017c:<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2019\/12\/28\/francesca-hayward-i-slynne-koty-andrew-lloyda-webbera\/\">Francesca Hayward i s\u0142ynne \u201eKoty\u201d Andrew Lloyda Webbera<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/www.theguardian.com\/film\/2019\/dec\/24\/cant-believe-the-negative-publicity-your-reviews-of-cats\">Can&#8217;t believe the negative publicity\u2019: your reviews of Cats<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2018\/05\/27\/przezycie-estetyczne\/\">Prze\u017cycie estetyczne<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>W kinie sp\u0119dzi\u0142am nie jeden, ale cztery udane noworoczne wieczory. Czuj\u0119 si\u0119 te\u017c w obowi\u0105zku poinformowa\u0107, \u017ce \u201eKoty\u201d nie s\u0105 opowie\u015bci\u0105 o niczym, i \u017ce opr\u00f3cz znanych przeboj\u00f3w w filmowej adaptacji s\u0142ynnego musicalu znalaz\u0142 si\u0119 nowy (absolutnie genialny) utw\u00f3r, \u201eBeautiful Ghosts\u201d, nominowany do Z\u0142otych Glob\u00f3w 2020 w kategorii \u201eNajlepsza piosenka\u201d, ju\u017c nucony przez fan\u00f3w oczekuj\u0105cych [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":1654,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,229,130],"tags":[87,237,238,236,239],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1677"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1677"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1677\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1948,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1677\/revisions\/1948"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1654"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1677"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1677"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1677"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}