{"id":1694,"date":"2020-01-10T11:18:44","date_gmt":"2020-01-10T10:18:44","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=1694"},"modified":"2020-01-10T11:18:44","modified_gmt":"2020-01-10T10:18:44","slug":"konkurentka-marii-taglioni-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2020\/01\/10\/konkurentka-marii-taglioni-2\/","title":{"rendered":"Konkurentka Marii Taglioni"},"content":{"rendered":"\n

Fanny Elssler (1810-1884), chyba najbardziej znana austriacka balerina, jest jedn\u0105 z\u00a0bohaterek wystawy \u201eThe Pointe Dances. 150 Years of Ballet at the Wiener Staatsoper\u201d<\/a> w\u00a0Muzeum Teatru w\u00a0Wiedniu.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Najwi\u0119ksz\u0105 s\u0142aw\u0119 \u2013 Fanny \u2013 zdoby\u0142a jednak w Pary\u017cu. Kontrakt z Oper\u0105 Parysk\u0105 podpisa\u0142a w wieku 24 lat. Zabiega\u0142 o ni\u0105 (znany z przebieg\u0142o\u015bci) dyrektor Louis-D\u00e9sir\u00e9 V\u00e9ron, kt\u00f3ry nie zamierza\u0142 pozostawi\u0107 Marii Taglioni, s\u0142ynnej Sylfidy i ulubienicy publiczno\u015bci, bez konkurencji.<\/p>\n\n\n\n

Elssler zadebiutowa\u0142a 15 wrze\u015bnia 1834 r. w\u00a0\u201eLa Temp\u00eate\u201d na podstawie \u201eBurzy\u201d Szekspira. I\u00a0zademonstrowa\u0142a taniec, jakiego wcze\u015bniej na paryskiej scenie nie znano. By\u0142 to danse tacquet\u00e9e<\/em> \u2013 polegaj\u0105cy na drobnych, nag\u0142ych, dok\u0142adnych, ostrych kroczkach, \u201ejak gdyby k\u0105saj\u0105cych deski sceny\u201d.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Fanny Elssler<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Potem nadesz\u0142a s\u0142ynna \u201eKaczucza\u201d w\u00a0\u201eLe Diable boiteux\u201d, tak opisana przez Th\u00e9ophile\u2019a Gautier: \u201eJak\u017ce\u017c jest czaruj\u0105ca, z\u00a0wysokim grzebieniem, r\u00f3\u017c\u0105 zatkni\u0119t\u0105 za uchem, z\u00a0iskrz\u0105cym si\u0119 u\u015bmiechem i\u00a0ogniem w\u00a0oczach! Na czubkach jej r\u00f3\u017cowych palc\u00f3w dr\u017c\u0105 hebanowe kastaniety. Nagle wyrywa si\u0119 do przodu, s\u0142ycha\u0107 g\u0142o\u015bny stuk kastaniet\u00f3w, jak gdyby strz\u0105sa\u0142a z\u00a0d\u0142oni ca\u0142e wi\u0105zki rytm\u00f3w. Jak si\u0119 kr\u0119ci! Jak gnie si\u0119! C\u00f3\u017c za ogie\u0144! Jaka gra zmys\u0142\u00f3w! (\u2026) cia\u0142o wygina si\u0119 do ty\u0142u tak, \u017ce bia\u0142e ramiona o\u00a0ma\u0142o nie ocieraj\u0105 si\u0119 o\u00a0pod\u0142og\u0119 (\u2026) Widzieli\u015bmy Rosit\u0119 Diaz, Lol\u0119 i\u00a0naj\u015bwietniejsze tancerki Madrytu, Sewilli, Kadyksu i\u00a0Grenady; ogl\u0105dali\u015bmy ta\u0144cz\u0105ce Cyganki w\u00a0Albaicin, ale daleko im do kaczuczy w\u00a0wykonaniu Elssler\u201d (Ivor Guest \u201eBalet romantyczny w\u00a0Pary\u017cu\u201d).<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Kostium solo \u201eKaczucza\u201d z 1836 r.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Wkr\u00f3tce po tym wyst\u0119pie Pary\u017c ogarn\u0105\u0142 kaczuczowy sza\u0142, a taniec Austriaczki uznano za kwintesencj\u0119 romantycznego stylu, kt\u00f3rego jednym z wyznacznik\u00f3w by\u0142 koloryt lokalny.<\/p>\n\n\n\n

Zmierzy\u0142a si\u0119 te\u017c z rol\u0105 Sylfidy. Jej taniec oceniono jako bardziej ziemski w por\u00f3wnywaniu z interpretacj\u0105 Marii Taglioni. Uznano wi\u0119c, \u017ce konkurencja odbywa si\u0119 na zasadzie kontrastu, zaakceptowanego przez zwolennik\u00f3w Taglioni, a wzbudzaj\u0105cego zachwyt w\u015br\u00f3d wielbicieli Elssler.<\/p>\n\n\n\n

28 stycznia 1839 r. Fanny \u015bwi\u0119ci\u0142a kolejne triumfy w\u00a0premierze \u201eLa Gypsy\u201d w\u00a0choreografii Josepha Mazilier (libretto napisa\u0142 Jules-Henri Vernoy de Saint-Georges). Zata\u0144czy\u0142a krakowiaka. \u201eNie spos\u00f3b opisa\u0107 tego ta\u0144ca\u201d \u2013 relacjonowa\u0142 Gautier \u2013 \u201ejest pe\u0142en rytmicznej precyzji, a\u00a0jednocze\u015bnie czaruj\u0105cego zapami\u0119tania, napi\u0119tej i\u00a0skocznej zr\u0119czno\u015bci, kt\u00f3ra przechodzi wszelkie wyobra\u017cenie, a\u00a0metaliczny brz\u0119k przypi\u0119tych do obcas\u00f3w ostr\u00f3g, przypominaj\u0105cych kastaniety, akcentuje ka\u017cdy jej krok dodaj\u0105c jej \u017cwawym i\u00a0radosnym ruchom nieodpartego wdzi\u0119ku\u201d. Wyst\u0105pi\u0142a ubrana w\u00a0bia\u0142\u0105 bluz\u0119 z\u00a0trzema rz\u0119dami guzik\u00f3w i\u00a0galon\u00f3w ze srebrzystej wst\u0105\u017cki, niebiesk\u0105 sp\u00f3dniczk\u0119 i\u00a0szkar\u0142atne buciki.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
The Pointe Dances. 150 Years of Ballet at the Wiener Staatsope. Theatermuseum<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

To ju\u017c ostatni moment, \u017ceby jeden z\u00a0nich, wykonany w\u00a01840 r., zobaczy\u0107 w\u00a0oryginale. A\u00a0tak\u017ce sukienk\u0119, w\u00a0kt\u00f3rej Elssler ta\u0144czy\u0142a solo \u201eKaczucza\u201d. O\u00a0miesi\u0105c d\u0142u\u017cej potrwa, wcze\u015bniej ju\u017c przeze mnie polecana, wystawa o\u00a0ta\u0144cu wsp\u00f3\u0142czesnym.<\/a><\/p>\n\n\n\n

The Pointe Dances. 150 Years of Ballet at the Wiener Staatsoper<\/a> \u2013 do 13 stycznia 2020<\/p>\n\n\n\n

Everybody dances. The Cosmos of Viennese Dance Modernism<\/a> \u2013 do 10 lutego 2020<\/p>\n\n\n\n

Theatermuseum, Lobkowitzplatz 2, 1010 Wiede\u0144<\/p>\n\n\n\n

Czytaj te\u017c:<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Czar ta\u0144ca polskiego podbi\u0142 Wiede\u0144<\/a><\/p>\n\n\n\n

Nowe flamenco Rocio Molina<\/a><\/p>\n\n\n\n

Cafe As Szymona Wiesenthala<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Fanny Elssler (1810-1884), chyba najbardziej znana austriacka balerina, jest jedn\u0105 z\u00a0bohaterek wystawy \u201eThe Pointe Dances. 150 Years of Ballet at the Wiener Staatsoper\u201d w\u00a0Muzeum Teatru w\u00a0Wiedniu. Najwi\u0119ksz\u0105 s\u0142aw\u0119 \u2013 Fanny \u2013 zdoby\u0142a jednak w Pary\u017cu. Kontrakt z Oper\u0105 Parysk\u0105 podpisa\u0142a w wieku 24 lat. Zabiega\u0142 o ni\u0105 (znany z przebieg\u0142o\u015bci) dyrektor Louis-D\u00e9sir\u00e9 V\u00e9ron, kt\u00f3ry nie zamierza\u0142 pozostawi\u0107 Marii Taglioni, s\u0142ynnej […]<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":1688,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[230],"tags":[240,241,15,157],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1694"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1694"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1694\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1695,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1694\/revisions\/1695"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1688"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1694"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1694"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1694"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}