{"id":1770,"date":"2020-02-18T19:03:11","date_gmt":"2020-02-18T18:03:11","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=1770"},"modified":"2020-02-19T07:38:55","modified_gmt":"2020-02-19T06:38:55","slug":"historia-nienamalowanego-obrazu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2020\/02\/18\/historia-nienamalowanego-obrazu\/","title":{"rendered":"Historia nienamalowanego obrazu"},"content":{"rendered":"\n

Bohaterk\u0105 wczorajszego wpisu<\/a> by\u0142a Mary Wigman. Ju\u017c w trakcie robienia notatek przypomnia\u0142am sobie o tancerce J\u00f3zefa Mehoffera.<\/p>\n\n\n\n

\u201eGuerrero mo\u017ce bym sobie podczas wakacji malowa\u0142. Mo\u017ce by Biesiadecki podczas swych w\u0119dr\u00f3wek do Monachium dowiedzia\u0142 si\u0119, czy s\u0105 fotografie Guerrero z natury, chodzi o jej kostiumy, bo przecie\u017c cho\u0107 z pami\u0119ci maluj\u0119, ale przecie\u017c jakie\u015b dane rzeczy mie\u0107 trzeba, aby atmosfer\u0119 t\u0119 przed sob\u0105 wytworzy\u0107\u201d – pisa\u0142 w li\u015bcie do \u017cony 29 czerwca 1905 r.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Muzeum Narodowe w Krakowie<\/a><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

Miesi\u0105c wcze\u015bniej ogl\u0105da\u0142 wyst\u0119p hiszpa\u0144skiej tancerki w Monachium. Zauroczony jej zmys\u0142ow\u0105 ekspresj\u0105 chwyta\u0142 chwile – szybko szkicowa\u0142 zmieniaj\u0105ce si\u0119 pozy i stany emocjonalne. A p\u00f3\u017aniej takie tytu\u0142y nada\u0142 utrwalonym fragmentom spektaklu: \u201ePrzystan\u0119\u0142a\u201d, \u201ePrzestraszona\u201d, \u2028\u201eZ kastanietami\u201d, \u201eWznosi r\u00f3\u017c\u0119\u201d, \u201eProsto przed siebie\u201d, \u201eTancerka Guerrero stoj\u0105ca na skraju sceny\u201d. <\/p>\n\n\n\n

Towarzyszy\u0142a mu Jadwiga Mehoffer. Zachwyci\u0142y j\u0105 kostiumy – \u201epokaz najbogatszych i najr\u00f3\u017cnorodniejszych stroj\u00f3w hiszpa\u0144skich\u201d, kt\u00f3re Guerrero nosi\u0142a \u201ez niedba\u0142\u0105 wytworno\u015bci\u0105 kobiet, kt\u00f3re zapominaj\u0105, w co s\u0105 ubrane\u201d. Da\u0142a te\u017c wierszem wyraz nastrojowi panuj\u0105cemu na widowni. Oto jego fragment:<\/p>\n\n\n\n

Gitana ta\u0144czy w natchnieniu,
dreszcz pi\u0119kna widz\u00f3w przenika,
poznaj\u0105 w czystych serc dr\u017ceniu,
to nie bachantka, lecz Nike<\/em>. <\/p>\n\n\n\n

We wrze\u015bniu Mehoffer sp\u0119dza\u0142 wakacje w Zakopanem i ewidentnie szykowa\u0142 si\u0119 do namalowania obrazu. \u201ePrzygotowa\u0142em p\u0142\u00f3tno na Guerrero\u201d – informowa\u0142 \u017con\u0119. I na tym stwierdzeniu temat oficjalnie si\u0119 urwa\u0142. Mo\u017cemy snu\u0107 tylko domys\u0142y, dlaczego nie zrealizowa\u0142 zamiaru.<\/p>\n\n\n\n

A kim by\u0142a tancerka, kt\u00f3rej szkice ostatecznie pos\u0142u\u017cy\u0142y Mehofferowi do stworzenia cyklu tanecznych grafik? Jej \u017cyciorys nie jest dobrze znany. Od razu zastrzegam, \u017ce informacje o Guerrero nie pochodz\u0105 z potwierdzonych \u017ar\u00f3de\u0142 historyczno-naukowych.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Rosario Guerrero<\/a><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

Urodzi\u0142a si\u0119 w Sewilli, lecz dok\u0142adna data urodzenia budzi w\u0105tpliwo\u015bci. M\u00f3g\u0142 to by\u0107 rok 1880, ale r\u00f3wnie dobrze 1872. Debiutowa\u0142a w Alhambra Theatre w Londynie w 1899 r., kilka lat p\u00f3\u017aniej zdoby\u0142a popularno\u015b\u0107 ta\u0144cz\u0105c Carmen w specjalnie dla niej przygotowanym balecie do muzyki Bizeta. Ta\u0144czy\u0142a w Folies Berg\u00e8re w Pary\u017cu, gdzie bywa\u0142 r\u00f3wnie\u017c Mehoffer i mia\u0142 tam okazj\u0119, nawiasem wspominaj\u0105c, obejrze\u0107 wyst\u0119p Lo\u00efe Fuller<\/a>. Ze sk\u0105pych wiadomo\u015bci na temat Guerrero wynika, \u017ce wyst\u0119powa\u0142a te\u017c w Nowym Jorku, Wiedniu, Moskwie i oczywi\u015bcie w Monachium, gdzie pozna\u0142 j\u0105 Mehoffer. Jej talent mia\u0142 podobno zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 belgijskiego kr\u00f3la Leopolda II. A Friedrich August von Kaulbach, dyrektor Akademii Monachijskiej i uznany portrecista kr\u00f3l\u00f3w, cesarzy, ksi\u0105\u017c\u0105t, s\u0142awnych aktorek, \u015bpiewaczek i tancerek (pozowa\u0142a mu Isadora Duncan), namalowa\u0142 j\u0105 a\u017c sze\u015b\u0107 razy. Jej ostatni wyst\u0119p zosta\u0142 odnotowany w 1918 r. w Buenos Aires. W 1961 r. udzieli\u0142a pono\u0107 wywiadu hiszpa\u0144skiej ABC. Mia\u0142a w nim stwierdzi\u0107, \u017ce jest w wieku 86 lat. Wikipedia podaje jednak, \u017ce zmar\u0142a w 1960 r. <\/p>\n\n\n\n

W 2013 r. by\u0142a bohaterk\u0105 kameralnej wystawy \u201eTancerka. Rosario Guerrero w grafikach i rysunkach J\u00f3zefa Mehoffera\u201d<\/a> zorganizowanej w Domu J\u00f3zefa Mehoffera w Krakowie. Wydarzeniu towarzyszy\u0142a publikacja pod takim samym tytu\u0142em. Jest nadal dost\u0119pna w sklepie MNK<\/a>. Zamieszczono w niej reprodukcje wszystkich grafik cyklu, wybranych szkic\u00f3w rysunkowych i tekst, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 dzisiaj pretekstem do opowiedzenia historii nienamalowanego obrazu.<\/p>\n\n\n\n

Czytaj te\u017c:<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Uchwyci\u0107 ruch<\/a><\/p>\n\n\n\n

Konkurentka Marii Taglioni<\/a><\/p>\n\n\n\n

Postprawda ekranu. Recenzja filmu \u201eTancerka\u201d St\u00e9phanie Di Giusto<\/a><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Bohaterk\u0105 wczorajszego wpisu by\u0142a Mary Wigman. Ju\u017c w trakcie robienia notatek przypomnia\u0142am sobie o tancerce J\u00f3zefa Mehoffera.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":1773,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[242,230],"tags":[245,246],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1770"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1770"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1770\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1783,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1770\/revisions\/1783"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1773"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1770"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1770"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1770"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}