{"id":2133,"date":"2020-04-28T14:30:15","date_gmt":"2020-04-28T12:30:15","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=2133"},"modified":"2020-05-16T16:30:23","modified_gmt":"2020-05-16T14:30:23","slug":"zostanwdomu-i-ogladaj-taniec-czesc-szosta","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2020\/04\/28\/zostanwdomu-i-ogladaj-taniec-czesc-szosta\/","title":{"rendered":"#Zosta\u0144wdomu i ogl\u0105daj taniec \u2013 cz\u0119\u015b\u0107 sz\u00f3sta"},"content":{"rendered":"\n

\u201eTyle tego dobra w sieci ostatnio, \u017ce czasu zaczyna brakowa\u0107. Trzeba wybiera\u0107, a czasem to nie\u0142atwa decyzja!\u201d – napisa\u0142a wczoraj Nureczka, czytelniczka mojego bloga. Jutro obchodzi\u0107 b\u0119dziemy Mi\u0119dzynarodowy Dzie\u0144 Ta\u0144ca, wi\u0119c si\u0142\u0105 rzeczy propozycji b\u0119dzie jeszcze wi\u0119cej, r\u00f3wnie\u017c tych z naszych teatr\u00f3w. Je\u015bli koronawirus my\u015bla\u0142, \u017ce uda mu si\u0119 pokona\u0107 taniec, by\u0142 w du\u017cym b\u0142\u0119dzie. Kilka dni temu sw\u00f3j baletowy program online przedstawi\u0142 New York City Ballet. A jak donosz\u0105 teatry – ruch w sieci, liczba widz\u00f3w i nowych u\u017cytkownik\u00f3w odwiedzaj\u0105cych ich kana\u0142y spo\u0142eczno\u015bciowe ro\u015bnie.<\/p>\n\n\n\n

W tym tygodniu NYCB<\/a> udost\u0119pni dwa legendarne balety George\u2019a Balanchine\u2019a<\/strong>: dzi\u015b wieczorem \u201eApolla\u201d<\/a> sfilmowanego w styczniu 2019, w pi\u0105tek \u201eBallo Della Regina\u201d<\/a>, przedstawienie nagrane w 2016 r. oraz \u201eAfter the rain\u201d<\/a>, pas de deux Christophera Wheeldona<\/strong> z 2005 r. w wersji zarejestrowanej w pa\u017adzierniku 2012. W tym miejscu przypomn\u0119, \u017ce r\u00f3wnie\u017c w pi\u0105tek, dzi\u0119ki Royal Opera House, odb\u0119dzie si\u0119 premiera online \u201eThe Winter\u2019s Tale\u201d<\/strong>, baletu Wheeldona na podstawie \u201eZimowej opowie\u015bci\u201d Williama Szekspira.<\/p>\n\n\n\n

NYCB proponuje te\u017c nowe odcinki podkast\u00f3w<\/strong>, po szczeg\u00f3\u0142y zapraszam na stron\u0119 zespo\u0142u<\/a>. A tak\u017ce, po wcze\u015bniejszej rejestracji, warsztaty taneczne <\/strong>dla dzieci<\/a> i doros\u0142ych<\/a> inspirowane kultowymi choreografiami Balanchine\u2019a.<\/p>\n\n\n\n

Apollo i muzy<\/h2>\n\n\n\n

\u201eChoreograf musi by\u0107 jak szef restauracji, kt\u00f3ry nieustannie gotuje. Gdybym tego nie robi\u0142, nie mieliby\u015bmy zespo\u0142u\u201d – m\u00f3wi\u0142 George Balanchine, sam zreszt\u0105 by\u0142 doskona\u0142ym kucharzem.
\u201eApollo\u201d to jeden z jego pierwszych balet\u00f3w, kt\u00f3ry uwa\u017ca\u0142 za punkt zwrotny w swojej karierze choreograficznej. Pomys\u0142 wyszed\u0142 od Igora Strawi\u0144skiego. Biblioteka Kongresu w Waszyngtonie zwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 do kompozytora z pro\u015bb\u0105 o napisanie kr\u00f3tkiego utworu baletowego, na niewielki zesp\u00f3\u0142 orkiestrowy, o dowolnym charakterze i tematyce. Strawi\u0144ski sam opracowa\u0142 libretto, kt\u00f3rego bohaterem zosta\u0142 tytu\u0142owy przewodnik muz, a towarzysz\u0105 mu Kaliope (muza poezji epicznej), Polihymnia (muza sztuki mimicznej) i oczywi\u015bcie muza ta\u0144ca – Terpsychora. Muzyk\u0119 skomponowa\u0142 na zesp\u00f3\u0142 smyczkowy, z czym wi\u0105\u017ce si\u0119 \u015bmieszna anegdota. Na zadane po latach pytanie, czy komponuj\u0105c \u201eApolla\u201d my\u015bla\u0142 o Grecji, Strawi\u0144ski mia\u0142 odpowiedzie\u0107: \u201eNie, panie my\u015bla\u0142em tylko o smyczkach\u201d. Prapremiera baletu w choreografii Adolfa Bolma mia\u0142a miejsce w Waszyngtonie, 27 kwietnia 1928 r., podczas Festiwalu Muzyki Kameralnej. Ale ta w\u0142a\u015bciwa odby\u0142a si\u0119 chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej w Th\u00e9\u00e2tre Sarah Bernhardt w Pary\u017cu pod kuratel\u0105 Siergieja Diagilewa i w choreografii George\u2019a Balanchine\u2019a. Rol\u0119 Apolla zata\u0144czy\u0142 Serge Lifar. Nie oby\u0142o si\u0119 bez nieporozumie\u0144. Podczas drugiego przedstawienia Diagilew wyrzuci\u0142 z choreografii, bez zgody Strawi\u0144skiego, wariacj\u0119 Terpsychory. W repertuarze NYCB tytu\u0142 pojawi\u0142 si\u0119 w listopadzie 1951 r. – muza ta\u0144ca do spektaklu wr\u00f3ci\u0142a, tak jak i tempa, jakich \u017cyczy\u0142 sobie kompozytor. <\/p>\n\n\n\n

\"\"
Jean-Marc Nattier – \u201eTerpsychora”. Zdj\u0119cie: Wikimedia<\/a><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

\u201ePartytura \u00bbApolla\u00ab Strawi\u0144skiego nauczy\u0142a mnie, \u017ce balet, tak jak i jego muzyka musi by\u0107 pow\u015bci\u0105gliwy i zdyscyplinowany. Muzyka Strawi\u0144skiego mia\u0142a cudown\u0105 jasno\u015b\u0107 i jednolito\u015b\u0107 brzmienia, i zobaczy\u0142em, \u017ce gesty – podstawowy surowiec choreografa – maj\u0105 z sob\u0105 wewn\u0119trzny zwi\u0105zek, tak jak r\u00f3\u017cnorodne odcienie w malarstwie i rozmaite d\u017awi\u0119ki w muzyce. Pewne z nich nie daj\u0105 si\u0119 pogodzi\u0107 z innymi; trzeba pracowa\u0107 \u015bwiadomie, zakre\u015bliwszy sobie jakie\u015b og\u00f3lne ramy, i nie psu\u0107 ostatecznego efektu baletu pomys\u0142ami obcymi w stosunku do nastroju i usposobienia, kt\u00f3re on zdaje si\u0119 posiada\u0107. Apollo by\u0142 wizualnym odmalowaniem muzyki Strawi\u0144skiego\u201d – napisa\u0142 po latach Balanchine, Gieorgij Melitonowicz Ba\u0142ancziwadze, artysta wykszta\u0142cony w carskiej szkole baletowej w Petersburgu, kt\u00f3ry do Nowego Jorku przyjecha\u0142 na zaproszenie Lincolna Kirsteina. Uwa\u017cany za tw\u00f3rc\u0119 balet\u00f3w neoklasycznych i potocznie zwanych abstrakcyjnymi, by\u0142 choreografem wszechstronnym. Potrafi\u0142 stworzy\u0107 matematyczn\u0105 choreografi\u0119 \u201eAgon\u201d i swoj\u0105 wersj\u0119 \u201eSylfidy\u201d – \u201eScotch Symphony\u201d. Wystawi\u0142 \u201eChaconne\u201d – balet, w kt\u00f3rym pragn\u0105\u0142 \u201ewyt\u0142umaczy\u0107 to, co jest niewyt\u0142umaczalne\u201d i \u201eDon Kichota\u201d oraz \u201eSen nocy letniej\u201d. Tworzy\u0142 ta\u0144ce rewiowe i wirtuozerskie dzie\u0142a, takie jak zapowiedziany na pi\u0105tek \u201eBallo della Regina\u201d. Balanchine kocha\u0142 baleriny, uwielbia\u0142 z nimi pracowa\u0107; fascynowa\u0142y go technika ta\u0144ca, chcia\u0142 j\u0105 rozwija\u0107, i mo\u017cliwo\u015bci ludzkiego cia\u0142a, szybko\u015b\u0107 i amplituda ruchu. Gdyby chcieli Pa\u0144stwo wys\u0142ucha\u0107, na czym polega przekraczanie barier w sztuce ta\u0144ca i jak si\u0119 buduje baletow\u0105 wirtuozeri\u0119, zach\u0119cam do obejrzenia rozmowy z Merrill Ashley, dla kt\u00f3rej George Balanchine stworzy\u0142 ten w\u0142a\u015bnie balet. <\/a><\/p>\n\n\n\n

\u201eM\u0142ody cz\u0142owieku, gdzie widzia\u0142e\u015b Apolla spaceruj\u0105cego w ten spos\u00f3b, na kolanie?” – zapyta\u0142 go jeden z krytyk\u00f3w po paryskiej premierze. \u201eA gdzie Pan widzia\u0142 Apolla?\u201d – odpowiedzia\u0142 pytaniem Balanchine. Za\u015b Lincoln Kirstein w 1947 r. napisa\u0142: \u201eOd \u00bbApolla\u00ab powia\u0142o duchem klasyki sprzed trzydziestu lat, zapomnianej od czas\u00f3w ostatnich uk\u0142ad\u00f3w Petipy. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce tradycja mo\u017ce by\u0107 nie tylko przystani\u0105, do kt\u00f3rej zawija si\u0119 po ekscentrycznych przygodach, ale tak\u017ce mo\u017ce sta\u0107 si\u0119 fundamentem, umo\u017cliwiaj\u0105cym arty\u015bcie swobodne budowanie dzie\u0142a z element\u00f3w tradycyjnych. \u00bbApollo\u00ab dzi\u015b nie sprawia na nas takiego wra\u017cenia, jakie sprawia\u0142 na dawniejszej publiczno\u015bci, kt\u00f3r\u0105 gorszy\u0142, gniewa\u0142 lub tylko \u015bmieszy\u0142. Nie pami\u0119tamy ju\u017c, \u017ce wiele element\u00f3w istniej\u0105cych ju\u017c w ta\u0144cu klasycznym wzi\u0119\u0142o sw\u00f3j pocz\u0105tek od \u00bbApolla\u00ab. Te innowacje z pocz\u0105tku oburza\u0142y wielu ludzi, ale by\u0142y tak logiczn\u0105 kontynuacj\u0105 kierunku wyznaczonego przez Saint-L\u00e9ona, Petip\u0119 i Iwanowa, \u017ce natychmiast zosta\u0142y wch\u0142oni\u0119te i przyswojone przez technik\u0119 klasyczn\u0105.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\"Apollo\"
Scena z baletu. Zdj\u0119cie: Wikimedia<\/a><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

Mi\u0142ego ogl\u0105dania! Warto te\u017c przeczyta\u0107 artyku\u0142 opublikowany w The New York Times. Polskie media jeszcze do tego niedojrza\u0142y, ale s\u0105 kraje, w kt\u00f3rych taniec ma swoje oddzielne rubryki i sta\u0142\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107 goszczenia na afiszach \ud83d\ude42 Cytaty pochodz\u0105 z ksi\u0105\u017cki Ludwika Erhardta \u201eBalety Igora Starwi\u0144skiego\u201d i filmu \u201eBalanchine” w re\u017cyserii Merilla Brockway’a.<\/p>\n\n\n\n

#Zosta\u0144wdomu i ogl\u0105daj taniec<\/strong>!<\/p>\n\n\n\n

Czytaj te\u017c:<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Zosta\u0144wdomu i ogl\u0105daj taniec \u2013 cz\u0119\u015b\u0107 pi\u0105ta<\/a><\/p>\n\n\n\n

Balanchine\u2019s \u201eApollo”: On Gods, Ballet and the Creation of Poetic Art – The New York Times<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u201eTyle tego dobra w sieci ostatnio, \u017ce czasu zaczyna brakowa\u0107. Trzeba wybiera\u0107, a czasem to nie\u0142atwa decyzja!\u201d – napisa\u0142a wczoraj Nureczka, czytelniczka mojego bloga. Jutro obchodzi\u0107 b\u0119dziemy Mi\u0119dzynarodowy Dzie\u0144 Ta\u0144ca, wi\u0119c si\u0142\u0105 rzeczy propozycji b\u0119dzie jeszcze wi\u0119cej, r\u00f3wnie\u017c tych z naszych teatr\u00f3w. Je\u015bli koronawirus my\u015bla\u0142, \u017ce uda mu si\u0119 pokona\u0107 taniec, by\u0142 w du\u017cym b\u0142\u0119dzie. Kilka dni […]<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":2152,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,39,287],"tags":[289,127,118,115,288],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2133"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2133"}],"version-history":[{"count":23,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2133\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2220,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2133\/revisions\/2220"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2152"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2133"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2133"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2133"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}