{"id":2244,"date":"2020-06-01T10:20:58","date_gmt":"2020-06-01T08:20:58","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=2244"},"modified":"2020-07-09T06:46:13","modified_gmt":"2020-07-09T04:46:13","slug":"wiolonczelistka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2020\/06\/01\/wiolonczelistka\/","title":{"rendered":"Wiolonczelistka"},"content":{"rendered":"\n

Kr\u00f3tkie, intensywne \u017cycie uj\u0119te w baletow\u0105 form\u0119. Taktownie, bez poruszania sensacyjnych i kontrowersyjnych, intymnych szczeg\u00f3\u0142\u00f3w \u017cycia artystki, subtelnie i z empati\u0105. Od pi\u0105tku Royal Opera House emituje jednoaktowy balet \u201eThe Cellist\u201d w choreografii Cathy Marston<\/a> o Jacqueline du Pr\u00e9, nadzwyczajnej wiolonczelistce, kt\u00f3rej \u015bwietnie rozwijaj\u0105ca si\u0119 kariera zosta\u0142a przerwana, gdy zachorowa\u0142a na stwardnienie rozsiane. Premiera na scenie ROH odby\u0142a si\u0119 w lutym tu\u017c przed zamkni\u0119ciem teatr\u00f3w. <\/p>\n\n\n\n

\"\"
Jacqueline du Pr\u00e9<\/a><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

D\u017awi\u0119ki wiolonczeli Jacqueline du Pr\u00e9 us\u0142ysza\u0142a w radio. Zachwyci\u0142y j\u0105. Mia\u0142a wtedy zaledwie cztery lata. Jej mama, nauczycielka muzyki, podarowa\u0142a jej wi\u0119c instrument i zacz\u0119\u0142a udziela\u0107 lekcji. Dwa lata p\u00f3\u017aniej zosta\u0142a zapisana do jednej ze szk\u00f3\u0142 muzycznych w Londynie. 21 marca 1962 r. wyst\u0105pi\u0142a w Royal Festival Hall. Po raz pierwszy publicznie zagra\u0142a s\u0142ynny Koncert wiolonczelowy Edwarda Elgara. Nast\u0119pnego dnia, Neville Cardus, wybitny krytyk muzyczny, entuzjastycznie zrecenzowa\u0142 w Guardianie gr\u0119 siedemnastoletniej artystki, tak m.in. opisuj\u0105c jej zjawiskow\u0105 interpretacj\u0119: \u201eA swan song of rare and vanishing beauty\u201d (\u0141ab\u0119dzia pie\u015b\u0144 o rzadkim i zanikaj\u0105cym pi\u0119knie). \u201eBy\u0142a muzyczn\u0105 lwic\u0105, dzik\u0105, figlarn\u0105, nami\u0119tn\u0105\u201d – pisa\u0142a o niej Eugenia Zukerman. Na zdj\u0119ciach i zachowanych filmach widzimy radosn\u0105, u\u015bmiechni\u0119t\u0105, szcz\u0119\u015bliw\u0105, pe\u0142n\u0105 optymizmu atrakcyjn\u0105 m\u0142od\u0105 kobiet\u0119 z pi\u0119knymi blond w\u0142osami. Jej m\u0119\u017cem i zawodowym partnerem by\u0142 Daniel Barenboim, wybitny pianista i dyrygent, z kt\u00f3rym \u015blub wzi\u0119\u0142a szybko i spontanicznie w Izraelu. Ostatni raz publiczno\u015b\u0107 zobaczy\u0142a j\u0105 w 1973 r. w Lincoln Center w Nowym Jorku. Nie mog\u0142a ju\u017c wtedy zagra\u0107 – d\u0142onie odm\u00f3wi\u0142y jej pos\u0142usze\u0144stwa. Umar\u0142a czterna\u015bcie lat p\u00f3\u017aniej w wieku czterdziestu dw\u00f3ch lat.<\/p>\n\n\n\n

Cathy Marston z pomoc\u0105 dramaturga Edwarda Kempa stworzy\u0142a ujmuj\u0105c\u0105 histori\u0119 \u201eo ma\u0142ej dziewczynce, kt\u00f3ra us\u0142ysza\u0142a d\u017awi\u0119k wiolonczeli i zakocha\u0142a si\u0119 w niej\u201d, o utraconych marzeniach i rozstaniu z ukochanym instrumentem. Muzyka Philipa Feeneya<\/a>, w kt\u00f3rej kompozytor zawar\u0142 wykonywane przez Jacqueline du Pr\u00e9 utwory Beethovena, Faur\u00e9, Rachmaninowa, Schuberta i oczywi\u015bcie Elgara, kreuje melancholijny nastr\u00f3j. Choreografia jest oszcz\u0119dna, bez patosu przedstawia prze\u0142omowe momenty \u017cycia artystki. Super pomys\u0142em by\u0142o o\u017cywienie wiolonczeli i ukazanie w ten spos\u00f3b emocjonalnej wi\u0119zi, jaka tworzy si\u0119 pomi\u0119dzy artyst\u0105 a instrumentem. \u015awietna jest te\u017c scena nawi\u0105zuj\u0105ca do koncertu w Royal Festival Hall – skonstruowana bez rekwizyt\u00f3w, ta\u0144cem przedstawiaj\u0105ca emocje towarzysz\u0105ce dyrygentowi, orkiestrze i g\u0142\u00f3wnej bohaterce. Obsada zosta\u0142a znakomicie dobrana. Arty\u015bci z pasj\u0105 i wyczuciem kreuj\u0105 swoje role – Lauren Cuthbertson<\/a> jako doros\u0142a Jacqueline du Pr\u00e9, Emma Lucano jako M\u0142oda Wiolonczelistka, Marcelino Samb\u00e9<\/a> – w roli Instrumentu, Matthew Ball<\/a> – Daniela Barenboima. Balet mog\u0105 Pa\u0144stwo obejrze\u0107 do 11 czerwca.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kr\u00f3tkie, intensywne \u017cycie uj\u0119te w baletow\u0105 form\u0119. Taktownie, bez poruszania sensacyjnych i kontrowersyjnych, intymnych szczeg\u00f3\u0142\u00f3w \u017cycia artystki, subtelnie i z empati\u0105. Od pi\u0105tku Royal Opera House emituje jednoaktowy balet \u201eThe Cellist\u201d w choreografii Cathy Marston o Jacqueline du Pr\u00e9, nadzwyczajnej wiolonczelistce, kt\u00f3rej \u015bwietnie rozwijaj\u0105ca si\u0119 kariera zosta\u0142a przerwana, gdy zachorowa\u0142a na stwardnienie rozsiane. Premiera na […]<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":2245,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,261],"tags":[305,308,307,306],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2244"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2244"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2244\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2342,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2244\/revisions\/2342"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2245"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2244"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2244"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2244"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}