{"id":2513,"date":"2020-08-06T13:23:10","date_gmt":"2020-08-06T11:23:10","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=2513"},"modified":"2020-08-06T13:36:41","modified_gmt":"2020-08-06T11:36:41","slug":"jeszcze-jeden-baletowy-ptak","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2020\/08\/06\/jeszcze-jeden-baletowy-ptak\/","title":{"rendered":"Jeszcze jeden baletowy ptak"},"content":{"rendered":"\n

\u201eRaz by\u0142em na balecie \u00bbJezioro \u0142ab\u0119dzie\u00ab i\u00a0wystarczy\u201d – napisa\u0142 komentator Azur pod moim wpisem o \u201e\u015api\u0105cej kr\u00f3lewnie\u201d<\/a> w choreografii Nacho Duato z Deutsche Oper w Berlinie. No c\u00f3\u017c, nie wszystkim spektakle baletowe musz\u0105 przypada\u0107 do gustu – jednych nudz\u0105 (szkoda tylko, \u017ce nie rozwijaj\u0105 swoich my\u015bli), innym si\u0119 podobaj\u0105. Zdarzaj\u0105 si\u0119 te\u017c sytuacje, \u017ce jedno przedstawienie mo\u017ce zadecydowa\u0107 o dalszym \u017cyciu. Tak sta\u0142o si\u0119 chocia\u017cby w przypadku trzynastoletniego Fredericka Ashtona, kt\u00f3ry oczarowany wyst\u0119pem Anny Paw\u0142owej w Teatro Municipal w Limie postanowi\u0142 zosta\u0107 tancerzem i ca\u0142kowicie uzale\u017cni\u0142 si\u0119 od baletu. \u201eWstrzykn\u0119\u0142a mi trucizn\u0119 w \u017cy\u0142y\u201d<\/a> – w ten spos\u00f3b opisa\u0142 pewnego razu sw\u00f3j stan Clementowi Crispowi. Mia\u0142 te\u017c drugiego idola. By\u0142 nim Marius Petipa, u kt\u00f3rego regularnie \u201epobiera\u0142 lekcje\u201d czerpi\u0105c wiedz\u0119 z jego klasycznych choreografii. \u201e\u015api\u0105ca kr\u00f3lewna\u201d w repertuarze The Royal Ballet zajmuje szczeg\u00f3lne miejsce. To w\u0142a\u015bnie tym tytu\u0142em Royal Opera House wznowi\u0142a swoj\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w 1946 roku i do dzisiaj go piel\u0119gnuje, cho\u0107 w nieco innym opracowaniu, na kt\u00f3rym swoje pi\u0119tno odcisn\u0119li Monica Mason, Christopher Newton, Frederick Ashton, Anthony Dowell i Christopher Wheeldon. <\/p>\n\n\n\n

Nie trudno si\u0119 domy\u015bli\u0107, \u017ce \u201e\u015api\u0105ca kr\u00f3lewna\u201d jest jednym z najpopularniejszych tytu\u0142\u00f3w baletowych. I nadal inspiruje. Ca\u0142kiem niedawno pisa\u0142am o Christianie Louboutin<\/a>, kt\u00f3ry pod jej wp\u0142ywem wprowadzi\u0142 do sprzeda\u017cy limitowan\u0105 kolekcj\u0119 szpilek wizualnie nawi\u0105zuj\u0105cych do tre\u015bci baletu. Przedstawienie, kt\u00f3re jeszcze do jutra b\u0119dzie emitowane online<\/a> obejrza\u0142o od 24 lipca ponad 380 tysi\u0119cy widz\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Centraln\u0105 postaci\u0105 w balecie jest oczywi\u015bcie ksi\u0119\u017cniczka Aurora. Na balerinie, kt\u00f3ra ta\u0144czy t\u0119 rol\u0119 skupia si\u0119 z regu\u0142y uwaga publiczno\u015bci i recenzent\u00f3w. Fumi Kaneko, wykszta\u0142cona w Japonii pierwsza solistka The Royal Ballet, jest przeurocz\u0105 Auror\u0105. Ma \u015bwietne warunki – jest dziewcz\u0119ca, filigranowa, ta\u0144czy lekko, ujmuje naturalno\u015bci\u0105, cho\u0107 jak wiadomo jej choreografia sk\u0142ada si\u0119 ze skomplikowanych technicznie, wymagaj\u0105cych du\u017cego skupienia element\u00f3w i \u201estalowych\u201d pointes. Ale w \u201e\u015api\u0105cej kr\u00f3lewnie\u201d jest jeszcze jeden wa\u017cny bohater, o kt\u00f3rym chcia\u0142abym dzisiaj wspomnie\u0107. Pojawia si\u0119 w trzecim akcie i z powodzeniem m\u00f3g\u0142by zosta\u0107 do\u0142\u0105czony do programu Leonarda Bernsteina<\/a> jako trzeci baletowy ptak. Chodzi mi o B\u0142\u0119kitnego Ptaka, ta\u0144cz\u0105cego wspania\u0142e pas de deux<\/em> z ksi\u0119\u017cniczk\u0105 Florin\u0105, na kt\u00f3rego wariacj\u0119 ze s\u0142ynnymi bris\u00e9s vol\u00e9s<\/em> zawsze czekaj\u0105 baletomani. Podobno niekt\u00f3rzy historycy ta\u0144ca choreografi\u0119 tego fragmentu baletu przypisuj\u0105 Enrico Cecchettiemu, kt\u00f3ry w petersburskiej premierze w 1890 roku wyst\u0119powa\u0142 w dw\u00f3ch rolach – z\u0142ej wr\u00f3\u017cki Carabosse i w\u0142a\u015bnie B\u0142\u0119kitnego Ptaka. A o co chodzi w tym popisowym pas de deux<\/em>? Obie postaci pochodz\u0105 z francuskiej bajki \u201eL’Oiseau bleu\u201d o kr\u00f3\u0142u zakochanym w pi\u0119knej ksi\u0119\u017cniczce Florinie i z\u0142ej macosze, kt\u00f3ra zamyka Florin\u0119 w wie\u017cy, za\u015b kr\u00f3l za odmow\u0119 po\u015blubienia jej c\u00f3rki zostaje zamieniony w ptaka. W baletowej scenie ogl\u0105damy B\u0142\u0119kitnego Ptaka ucz\u0105cego fruwa\u0107 ksi\u0119\u017cniczk\u0119 Florin\u0119, tak aby mog\u0142a uciec z wie\u017cy. Z innych ciekawostek proponuj\u0119 jeszcze kr\u00f3tki filmik o paczce Wr\u00f3\u017cki Bzu<\/a>, czyli o kr\u00f3tkiej, sztywnej baletowej sp\u00f3dniczce zwanej tutu.<\/p>\n\n\n\n

ROH ma te\u017c inne propozycje. Od kilku dni mo\u017cna ju\u017c ogl\u0105da\u0107 \u201eThe Mad Hatter’s Tea Party\u201d, hiphopowy teatr ta\u0144ca, o kt\u00f3rym mog\u0105 si\u0119 Pa\u0144stwo wi\u0119cej dowiedzie\u0107: tutaj<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Czytaj te\u017c:<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Feeria baletowa<\/a><\/p>\n\n\n\n

S\u0142ynne baletowe kurczaki<\/a><\/p>\n\n\n\n

Gor\u0105ce tematy \u2013 szpilki i kr\u00f3tkie sp\u00f3dniczki<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u201eRaz by\u0142em na balecie \u00bbJezioro \u0142ab\u0119dzie\u00ab i\u00a0wystarczy\u201d – napisa\u0142 komentator Azur pod moim wpisem o \u201e\u015api\u0105cej kr\u00f3lewnie\u201d w choreografii Nacho Duato z Deutsche Oper w Berlinie. No c\u00f3\u017c, nie wszystkim spektakle baletowe musz\u0105 przypada\u0107 do gustu – jednych nudz\u0105 (szkoda tylko, \u017ce nie rozwijaj\u0105 swoich my\u015bli), innym si\u0119 podobaj\u0105. Zdarzaj\u0105 si\u0119 te\u017c sytuacje, \u017ce jedno […]<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":1920,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[261],"tags":[151],"class_list":["post-2513","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-royal-opera-house","tag-spiaca-krolewna"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2513","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2513"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2513\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2523,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2513\/revisions\/2523"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1920"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2513"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2513"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2513"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}