
{"id":2685,"date":"2020-09-18T16:55:06","date_gmt":"2020-09-18T14:55:06","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=2685"},"modified":"2020-10-29T11:13:07","modified_gmt":"2020-10-29T10:13:07","slug":"balet-na-scenie-dwie-premiery-w-warszawie-i-gala-w-berlinie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2020\/09\/18\/balet-na-scenie-dwie-premiery-w-warszawie-i-gala-w-berlinie\/","title":{"rendered":"Balet na scenie. Dwie premiery w Warszawie i gala w Berlinie"},"content":{"rendered":"\n<p>Po kilkumiesi\u0119cznej przerwie wybra\u0142am si\u0119 wczoraj do Teatru Wielkiego na d\u0142ugo oczekiwan\u0105 premier\u0119 \u201eKorsarza\u201d &#8211; s\u0142ynnego baletu, kt\u00f3rego historia zacz\u0119\u0142a si\u0119 w Pary\u017cu w 1856 roku, a teraz wprowadzonego na nasz\u0105 scen\u0119 przez Manuela Legris,  jednego z najwybitniejszych tancerzy \u015bwiatowego baletu, <em>Danseur \u00c9toile<\/em> Opery Paryskiej, choreografa, dyrektora Wiener Staatsballett, kt\u00f3ry nied\u0142ugo zacznie kierowa\u0107 Corpo di Ballo del Teatro alla Scala w Mediolanie. Pani Dorota Szwarcman opisa\u0142a ju\u017c swoje wra\u017cenia na s\u0105siednim <a href=\"https:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/2020\/09\/18\/jak-gdyby-nigdy-nic\/?nocheck=1\">blogu muzycznym<\/a>. Moje r\u00f3wnie\u017c s\u0105 pozytywne. Polski Balet Narodowy jest w \u015bwietnej formie, powiedzia\u0142abym nawet, \u017ce w lepszej ni\u017c przed pandemi\u0105. Recenzj\u0119 ju\u017c napisa\u0142am, uka\u017ce si\u0119 niebawem na afiszu POLITYKI. Dzisiaj zapowiem dwie kolejne premiery. <\/p>\n\n\n\n<p>Du\u017c\u0105 przyjemno\u015b\u0107 sprawi\u0142a mi informacja, \u017ce Polska Opera Kr\u00f3lewska otwiera si\u0119 na balet. Jutro w Teatrze Kr\u00f3lewskim, w Starej Oran\u017cerii w \u0141azienkach Kr\u00f3lewskich, letniej rezydencji Stanis\u0142awa Augusta Poniatowskiego, wyst\u0105pi\u0105 go\u015bcinnie tancerki i tancerze Baletu Cracovia Danza w premierze \u201eNoverre en action\u201d. Jej bohaterem b\u0119dzie Jean-Georges Noverre &#8211; choreograf, wielki reformator baletu, teoretyk ta\u0144ca, autor \u201eLettres sur la danse et sur les ballets\u201d (List\u00f3w o ta\u0144cu i o baletach), patron Mi\u0119dzynarodowego Dnia Ta\u0144ca, kt\u00f3rego sylwetk\u0119 przybli\u017cy\u0142am na \u0142amach POLITYKI w 2018 roku w artykule <a href=\"https:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/1746400,1,kim-jest-patron-dnia-tanca.read\">\u201eTajemniczy patron\u201d (Kim jest patron dnia ta\u0144ca)<\/a>, pisz\u0105c mi\u0119dzy innymi: \u201eW roku 1766 Noverre zaproponowa\u0142 swoje us\u0142ugi Stanis\u0142awowi Augustowi Poniatowskiemu. Do oferty do\u0142\u0105czy\u0142 11 tom\u00f3w list\u00f3w zawieraj\u0105cych jego idee i pogl\u0105dy na sztuk\u0119 ta\u0144ca. S\u0142u\u017cba na dworze kr\u00f3lewskim nie dosz\u0142a do skutku. Dzie\u0142o zosta\u0142o jednak przyj\u0119te (honorarium artysta otrzyma\u0142) &#8211; dzi\u0119ki temu w zbiorach Gabinetu Rycin Uniwersytetu Warszawskiego znajduje si\u0119 bezcenny r\u0119kopis \u00bbTeoria i praktyka ta\u0144ca\u00ab wraz z 17 librettami balet\u00f3w i projektami kostium\u00f3w (wywieziony przez Stanis\u0142awa Augusta do Rosji i zwr\u00f3cony Polsce w 1923 r.), oprawiony w ciemnoczerwony safian, ze z\u0142oconymi ornamentami na brzegach i naro\u017cnikach oraz z wyt\u0142oczonym na ok\u0142adkach herbem kr\u00f3lewskim\u201d. Spektakl w choreografii Romany Agnel, dyrektor Baletu Dworskiego \u201eCracovia Danza\u201d, do muzyki Wolfganga Amadeusza Mozarta, Jeana Josepha Rodolphe\u2019a i Macieja Radziwi\u0142\u0142a, uka\u017ce hipotetyczne spotkanie Noverre\u2019a z polskim kr\u00f3lem i mecenasem sztuki, do kt\u00f3rego nigdy nie dosz\u0142o\u2026<\/p>\n\n\n\n<p>\u017ba\u0142uj\u0119, \u017ce nie b\u0119d\u0119 uczestniczy\u0107 w tym wydarzeniu, ale dowiedzia\u0142am si\u0119 o nim tu\u017c po tym, jak zdecydowa\u0142am si\u0119 na wyjazd do Berlina. Dzi\u015b w Staatsoper Unter den Linden odb\u0119dzie si\u0119 premiera gali baletowej \u201eFrom Berlin with Love II\u201d (pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 mia\u0142a miejsce pod koniec sierpnia). Program zapowiada si\u0119 ciekawie. Na swoim FB Staatsballett Berlin uchyli\u0142 r\u0105bka tajemnicy. Jutro obejrz\u0119 fragmenty balet\u00f3w: \u201eGiselle\u201d, \u201eJezioro \u0142ab\u0119dzie\u201d, \u201eDon Kichot\u201d, \u201eKorsarz\u201d. Gala ma potrwa\u0107 dwie godziny. Tak wi\u0119c spodziewam si\u0119 wi\u0119cej atrakcji. Relacj\u0119 zdam po powrocie. A dzisiaj za\u0142\u0105czam adagio z II aktu \u201eJeziora \u0142ab\u0119dziego\u201d &#8211; w choreografii Patrice\u2019a Barta &#8211; w wykonaniu Iany Salenko i Mariana Waltera, kt\u00f3re stanowi\u0142o cz\u0119\u015b\u0107 programu lipcowej <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=vwxExysqN50\">gali online<\/a>.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-embed-youtube wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-embed-aspect-16-9 wp-has-aspect-ratio\"><div class=\"wp-block-embed__wrapper\">\n<iframe loading=\"lazy\" title=\"SCHWANENSEE (SWAN LAKE) | Adagio Zweiter Akt | Iana Salenko &amp; Marian Walter | Staatsballett Berlin\" width=\"1778\" height=\"1000\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/pKKoNnA3CAs?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe>\n<\/div><\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Po kilkumiesi\u0119cznej przerwie wybra\u0142am si\u0119 wczoraj do Teatru Wielkiego na d\u0142ugo oczekiwan\u0105 premier\u0119 \u201eKorsarza\u201d &#8211; s\u0142ynnego baletu, kt\u00f3rego historia zacz\u0119\u0142a si\u0119 w Pary\u017cu w 1856 roku, a teraz wprowadzonego na nasz\u0105 scen\u0119 przez Manuela Legris, jednego z najwybitniejszych tancerzy \u015bwiatowego baletu, Danseur \u00c9toile Opery Paryskiej, choreografa, dyrektora Wiener Staatsballett, kt\u00f3ry nied\u0142ugo zacznie kierowa\u0107 Corpo di [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":2686,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,388,130],"tags":[369,61,368,367],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2685"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2685"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2685\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2706,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2685\/revisions\/2706"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2686"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2685"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2685"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2685"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}