{"id":2734,"date":"2020-09-24T10:00:41","date_gmt":"2020-09-24T08:00:41","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=2734"},"modified":"2020-09-24T22:33:27","modified_gmt":"2020-09-24T20:33:27","slug":"from-berlin-with-love","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2020\/09\/24\/from-berlin-with-love\/","title":{"rendered":"From Berlin with Love"},"content":{"rendered":"\n

Nie do ko\u0144ca rozumiem, dlaczego w Polsce wielkie dziewi\u0119tnastowieczne balety stworzone przez wybitnych choreograf\u00f3w nazywa si\u0119 skansenem. Czasami odnosz\u0119 wra\u017cenie, \u017ce jest to jaki\u015b defekt funkcjonuj\u0105cy w skansenie Polska, podobnie jak kilka innych grubszego kalibru i o znaczeniu politycznym, chocia\u017cby brak zgody na legalizacj\u0119 ma\u0142\u017ce\u0144stw homoseksualnych, adopcj\u0119 przez pary jednop\u0142ciowe dzieci albo od kilku dni najbardziej aktualny temat: walka o prawo do zn\u0119cania si\u0119 nad zwierz\u0119tami. Dziewi\u0119tnastowieczne balety mog\u0105 by\u0107 lepsze lub gorsze, lepiej lub gorzej wystawione – w bardziej lub mniej przekonuj\u0105cych obsadach. Recenzuj\u0105c niekt\u00f3re z nich sama nieraz pisz\u0119 o \u201emi\u0142ych dla oka obrazkach z minionej epoki\u201d, o braku r\u00f3wnowagi pomi\u0119dzy technik\u0105 a interpretacj\u0105. Bywa, \u017ce ten pierwszy aspekt nieco kuleje i wtedy nawet najs\u0142ynniejsze tytu\u0142y trac\u0105 walor wybitnego dzie\u0142a sztuki. Ale co do zasady, je\u015bli m\u00f3wi\u0105c o \u201eGiselle\u201d czy \u201eSylfidzie\u201d wymknie nam si\u0119 okre\u015blenie \u201ezabytek muzealny\u201d, cho\u0107 lepiej by\u0142oby powiedzie\u0107, \u017ce mamy do czynienia z \u201ebaletem kultowym\u201d, s\u0142owa te bynajmniej nie dezawuuj\u0105 ich warto\u015bci artystycznej ani nieprzemijaj\u0105cej atrakcyjno\u015bci. Je\u015bli s\u0105 wystawione \u201ejak nale\u017cy\u201d, nie nudz\u0105 lecz nadal zachwycaj\u0105, tak samo jak muzyka Bacha, Purcella, Chopina, malarstwo Watteau, Tycjana, impresjonist\u00f3w b\u0105d\u017a wielka literatura, kt\u00f3re mo\u017cemy s\u0142ucha\u0107, ogl\u0105da\u0107 i czyta\u0107 w niesko\u0144czono\u015b\u0107. <\/p>\n\n\n\n

W programie berli\u0144skiej gali \u201eFrom Berlin with Love\u201d, uczestniczy\u0142am w niej w minion\u0105 sobot\u0119, znalaz\u0142o si\u0119 pi\u0119\u0107 s\u0142ynnych dziewi\u0119tnastowiecznych tytu\u0142\u00f3w baletowych, ta\u0144czonych bez przerwy przez bite dwie godziny. I by\u0142 to cudowny wiecz\u00f3r, o kt\u00f3rym od dawna marzy\u0142am, co prawda zorganizowany w warunkach pandemicznych. A musz\u0119 w tym miejscu zaznaczy\u0107, \u017ce obowi\u0105zuj\u0105ce w Staatsoper Unter den Linden rygory sanitarne s\u0105 znacznie bardziej restrykcyjne ni\u017c w naszym Teatrze Wielkim-Operze Narodowej. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 miejsc jest wy\u0142\u0105czona ze sprzeda\u017cy, w jednym rz\u0119dzie mo\u017ce usi\u0105\u015b\u0107 zaledwie kilka os\u00f3b, w jaki spos\u00f3b przygotowywana jest widownia mog\u0105 si\u0119 Pa\u0144stwo zorientowa\u0107 na podstawie za\u0142\u0105czonego zdj\u0119cia. Na ka\u017cdego widza czeka specjalny covidowy formularz, na przerw\u0119 nie wychodzi si\u0119, bufety s\u0105 nieczynne.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Wiecz\u00f3r otworzy\u0142o \u201ePas de Quatre\u201d, s\u0142ynne divertissement stworzone w 1845 roku z inicjatywy Benjamina Lumley\u2019a, dyrektora Her Majesty’s Theatre w Londynie. Muzyk\u0119 skomponowa\u0142 Cesare Pugni, choreografi\u0119 u\u0142o\u017cy\u0142 Jules Perrot. Kr\u00f3tk\u0105 biografi\u0119 tego s\u0142ynnego tancerza i choreografa mog\u0105 Pa\u0144stwo przeczyta\u0107 w tym miejscu<\/a>. O arty\u015bcie by\u0142a te\u017c mowa w moim artykule opowiadaj\u0105cym o balecie romantycznym i historii powstania \u201eGiselle\u201d<\/a>. Balet wywo\u0142a\u0142 wtedy sensacj\u0119. Cho\u0107 trwa\u0142 zaledwie kilkana\u015bcie minut, w tym kr\u00f3tkim czasie uda\u0142o si\u0119 Perrotowi uchwyci\u0107 najistotniejsze elementy romantycznego baletu, jego bia\u0142ych akt\u00f3w – lekko\u015b\u0107, eteryczno\u015b\u0107, duchowo\u015b\u0107, fascynacj\u0119 zjawiskami nadprzyrodzonymi. Ju\u017c kilka razy wspomina\u0142am o baletach George\u2019a Balanchine\u2019a, zwanych potocznie \u201eabstrakcyjnymi\u201d, o \u201eUmieraj\u0105cym \u0142ab\u0119dziu\u201d<\/a> i \u201eSylfidach\u201d Michai\u0142a Fokina. Perrot by\u0142 niew\u0105tpliwie prekursorem takiego my\u015blenia o ta\u0144cu i sztuce choreografii, a jednocze\u015bnie \u201ePas de Quatre\u201d by\u0142o wspania\u0142ym, delikatnym, popisem baletowej wirtuozerii w najlepszym wykonaniu. Nietuzinkowym osi\u0105gni\u0119ciem Benjamina Lumley\u2019a by\u0142o bowiem zaanga\u017cowanie do spektaklu czterech wielkich balerin romantycznych: Marii Taglioni, Carlotty Grisi, Fanny Cerrito i Lucile Grahn. O wszystkich, z wyj\u0105tkiem Fanny Cerrito, te\u017c ju\u017c wspomina\u0142am na blogu i w POLITYCE, o Fanny Cerrito postaram si\u0119 wkr\u00f3tce napisa\u0107 kilka s\u0142\u00f3w. W wydarzeniu zabrak\u0142o jedynie Fanny Elssler, bohaterki mojego wpisu zatytu\u0142owanego \u201eKonkurentka Marii Taglioni\u201d<\/a>. Za kolejny wyczyn Lumley\u2019a, o kt\u00f3rym do dzisiaj si\u0119 m\u00f3wi, uwa\u017ca si\u0119 rozwi\u0105zanie problemu kolejno\u015bci wykonywania wariacji. Ka\u017cda z balerin – z do\u015b\u0107 silnie rozwini\u0119tym ego – pragn\u0119\u0142a oczywi\u015bcie zata\u0144czy\u0107 pierwsza b\u0105d\u017a ostatnia. Lumley podszed\u0142 do sprawy dyplomatycznie; kolejno\u015b\u0107 ustalono bior\u0105c pod uwag\u0119 wiek tancerek, jako pierwsza wyst\u0105pi\u0142a najm\u0142odsza Lucile Grahn, po niej Carlotta Grisi, nast\u0119pnie Fanny Cerrito, a jako ostatnia Maria Taglioni, pierwsza wykonawczyni roli Sylfidy. W Berlinie w ich rolach wy\u015bmienicie zadebiutowa\u0142y baleriny Staatsballett Berlin: Evelina Godunova, Aya Okumura, Sarah Hees-Hochster, Yolanda Correa. Wspomn\u0119 jeszcze, \u017ce tytu\u0142 wystawiono w wersji zrekonstruowanej przez Antona Dolina<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Czytaj te\u017c:<\/strong> This Historic Reconstruction of Jules Perrot’s 1845 „Pas de Quatre” Features Four Ballerinas of Color <\/a><\/p>\n\n\n\n

Tu\u017c po nich na scenie pojawili si\u0119 Iana Salenko oraz Daniil Simkin i z wielk\u0105 klas\u0105 wyst\u0105pili w Grand Pas de Deux z baletu \u201eKorsarz\u201d; potem Aurora Dickie jako Mirta wraz z towarzysz\u0105cymi jej solistkami, Ian\u0105 Balov\u0105 i Marin\u0105 Kanno, oraz \u017ce\u0144skim corps de ballet, do kt\u00f3rego nale\u017cy r\u00f3wnie\u017c absolwentka bytomskiej szko\u0142y baletowej Paulina Bidzinska, zata\u0144czy\u0142y w \u201ecmentarnym dancingu\u201d, czyli we fragmencie drugiego aktu baletu \u201eGiselle\u201d. Nie zabrak\u0142o oczywi\u015bcie \u201eJeziora \u0142ab\u0119dziego\u201d i \u201eDon Kichota\u201d. Ca\u0142y program, tytu\u0142y i wykonawc\u00f3w, przepisa\u0142am i publikuj\u0119 poni\u017cej. Z baletowym skansenem ta gala na pewno nie mia\u0142a nic wsp\u00f3lnego, a entuzjastyczna reakcja publiczno\u015bci pozwala mi przypuszcza\u0107, \u017ce nie jestem w tym uczuciu odosobniona. Wczoraj nadesz\u0142a te\u017c po\u0142owicznie dobra wiadomo\u015b\u0107 z Londynu. 9 pa\u017adziernika odb\u0119dzie si\u0119 premiera gali The Royal Ballet, tancerze wracaj\u0105 na scen\u0119, ale przedstawienia b\u0119d\u0105 si\u0119 na razie odbywa\u0142y wy\u0142\u0105cznie online. Szczeg\u00f3\u0142y znajd\u0105 Pa\u0144stwo: tutaj<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Program From Berlin with Love<\/strong> <\/h2>\n\n\n\n

Pas de Quatre<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Choreografia:<\/strong> Anton Dolin wg Jules\u2019a Perrota
Muzyka:<\/strong> Cesare Pugni<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Lucile Grahn – Evelina Godunova
Carlotta Grisi – Aya Okumura
Fanny Cerrito – Sarah Hees-Hochster
Maria Taglioni – Yolanda Correa<\/p>\n\n\n\n

Le Corsaire – Grand Pas de Deux<\/strong>
<\/h2>\n\n\n\n

Choreografia:<\/strong> Marius Petipa
Muzyka:<\/strong> Riccardo Drigo<\/p>\n\n\n\n

Iana Salenko
Daniil Simkin <\/p>\n\n\n\n

Giselle – fragment drugiego aktu<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Choreografia:<\/strong> Patrice Bart wg Jules\u2019a Perrota
Muzyka:<\/strong> Adolphe Adam<\/p>\n\n\n\n

Mirta: Aurora Dickie
Iana Balova, Marina Kanno<\/p>\n\n\n\n

Paulina Bidzinska, Yuria Isaka, Elena Iseki, Mari Kawanishi, Anna Liening, Yuka Matsumoto, Minori Nakashima, Alicia Ruben, Tabatha Rumeur, Aliz\u00e9e Sicre, Chinatsu Sugishima, Clotilde Tran<\/p>\n\n\n\n

Mazurek z Jeziora \u0142ab\u0119dziego<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Choreografia: <\/strong>Patrice Bart wg Mariusa Petipy
Muzyka:<\/strong> Piotr Czajkowski<\/p>\n\n\n\n

Alexander Bird, Alexandre Cagnat, Suren Grigorian, Konstantin Lorenz, Pablo Mart\u00ednez, Murilo de Oliveira, Alexander Shpak, Lewis Turner, Dominic Whitbrook<\/p>\n\n\n\n

Wariacja Zygfryda z pierwszego aktu Jeziora \u0142ab\u0119dziego<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Choreografia:<\/strong> Patrice Bart wg Mariusa Petipy
Muzyka:<\/strong> Piotr Czajkowski<\/p>\n\n\n\n

Daniil Simkin <\/p>\n\n\n\n

Skrzypce – Lothar Strau\u1e9e
Wiolonczela – Andreas Greger
Fortepian – Alina Pronina<\/p>\n\n\n\n

Jezioro \u0142ab\u0119dzie – fragment drugiego aktu<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Choreografia:<\/strong> Patrice Bart wg Mariusa Petipy
Muzyka: <\/strong>Piotr Czajkowski<\/p>\n\n\n\n

Iana Salenko
Marian Walter<\/p>\n\n\n\n

Paulina Bidzinska, Yuria Isaka, Elena Iseki, Mari Kawanishi, Anna Liening, Yuka Matsumoto, Minori Nakashima, Alicia Ruben, Tabatha Rumeur, Aliz\u00e9e Sicre, Chinatsu Sugishima, Clotilde Tran.<\/p>\n\n\n\n

Skrzypce – Lothar Strau\u1e9e
Wiolonczela – Andreas Greger
Fortepian – Alina Pronina<\/p>\n\n\n\n

Variations for four<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Choreografia:<\/strong> Anton Dolin
Muzyka: <\/strong>Marguerite Keogh<\/p>\n\n\n\n

Dominic Whitbrook, Olaf Kollmannsperger, Nikolay Korypaev, Murilo de Oliveira<\/p>\n\n\n\n

Don Kichot – fragment III aktu<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Choreografia:<\/strong> Victor Ullate wg Mariusa Petipy
Muzyka:<\/strong> Ludwig Minkus

Ksenia Ovsyanick
Dinu Tamazlacaru<\/p>\n\n\n\n

Aya Okumura, Iana Balova<\/p>\n\n\n\n

Yuria Isaka, Elena Iseki, Tabatha Rumeur, Yuka Matsumoto, Alicia Ruben, Aliz\u00e9e Sicre<\/p>\n\n\n\n

Czytaj te\u017c:<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Konkurentka Marii Taglioni<\/a><\/p>\n\n\n\n

Chwila oddechu<\/a><\/p>\n\n\n\n

Berli\u0144ska \u201eSylfida\u201d<\/a><\/p>\n\n\n\n

Zakocha\u0142 si\u0119 i uciek\u0142<\/a><\/p>\n\n\n\n

Cmentarny dancing i jego wykonawczynie<\/a><\/p>\n\n\n\n

Zakochany Albrecht i zimna Giselle<\/a><\/p>\n\n\n\n

Wsp\u00f3\u0142czesny balet w renesansowej scenerii<\/a><\/p>\n\n\n\n

Balet k\u0105pi\u0105cych si\u0119 pla\u017cowicz\u00f3w<\/a><\/p>\n\n\n\n

Kultowy balet \u201eGiselle\u201d<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nie do ko\u0144ca rozumiem, dlaczego w Polsce wielkie dziewi\u0119tnastowieczne balety stworzone przez wybitnych choreograf\u00f3w nazywa si\u0119 skansenem. Czasami odnosz\u0119 wra\u017cenie, \u017ce jest to jaki\u015b defekt funkcjonuj\u0105cy w skansenie Polska, podobnie jak kilka innych grubszego kalibru i o znaczeniu politycznym, chocia\u017cby brak zgody na legalizacj\u0119 ma\u0142\u017ce\u0144stw homoseksualnych, adopcj\u0119 przez pary jednop\u0142ciowe dzieci albo od kilku dni […]<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":2737,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,130,176],"tags":[370,368,367],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2734"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2734"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2734\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2749,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2734\/revisions\/2749"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2737"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2734"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2734"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2734"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}