{"id":2974,"date":"2020-11-06T08:16:46","date_gmt":"2020-11-06T07:16:46","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=2974"},"modified":"2020-11-07T07:03:06","modified_gmt":"2020-11-07T06:03:06","slug":"w-desa-unicum-najbardziej-pozadana-tancerka-swiata-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2020\/11\/06\/w-desa-unicum-najbardziej-pozadana-tancerka-swiata-2\/","title":{"rendered":"W Desa Unicum \u2013 najbardziej po\u017c\u0105dana tancerka \u015bwiata"},"content":{"rendered":"\n

\u201eNie kusi\u0142y go pi\u0119kne kobiety, ciekawi\u0142o go wyspecjalizowane zwierz\u0119 rodzaju \u017ce\u0144skiego, niewolnica ta\u0144ca\u201d \u2013 pisa\u0142 o tw\u00f3rczo\u015bci Edgara Degasa Paul Val\u00e9ry.
W Desa Unicum w Warszawie, gdzie trwa w\u0142a\u015bnie przedaukcyjna wystawa towarzysz\u0105ca zaplanowanej na wtorek licytacji online kompletnego zestawu odlew\u00f3w z br\u0105zu rze\u017ab artysty, takie \u201ewyspecjalizowane zwierz\u0119ta\u201d, w tanecznych pozach z klasyczn\u0105 arabesque<\/em> na czele, zgromadzono w poka\u017anej ilo\u015bci. A najs\u0142ynniejsz\u0105 w\u015br\u00f3d nich \u201eniewolnic\u0105 ta\u0144ca\u201d jest \u201ePetite Danseuse de quatorze ans\u201d (Ma\u0142a czternastoletnia tancerka), jedna z les petits rats<\/em>, ubogich uczennic szko\u0142y baletowej przy Operze Paryskiej.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

\u201eTen szczur operowy ma w sobie co\u015b z ma\u0142py, krewetki i kar\u0142a. Chcia\u0142oby si\u0119 zamkn\u0105\u0107 j\u0105 w s\u0142oiku z alkoholem\u201d \u2013 og\u0142osi\u0142 w 1881 roku krytyk sztuki Elie de Mont po obejrzeniu woskowej rze\u017aby zaprezentowanej podczas VI wystawy impresjonist\u00f3w w Pary\u017cu. Tego rodzaju krytyka nie by\u0142a wtedy odosobniona. Zniech\u0119cony nie\u017cyczliwym odbiorem dzie\u0142a, Degas postanowi\u0142 wi\u0119cej nie wystawia\u0107 swoich rze\u017ab na widok publiczny. Sta\u0142o si\u0119 to dopiero po jego \u015bmierci. Z histori\u0105 odlew\u00f3w mog\u0105 si\u0119 Pa\u0144stwo zapozna\u0107 czytaj\u0105c teksty zamieszczone w katalogu wystawy.<\/p>\n\n\n\n

Czytaj te\u017c:<\/strong> Smutna tancerka Ivana Mestrovicia<\/a><\/p>\n\n\n\n

\u201eCzternastoletnia tancerka\u201d nazywa\u0142a si\u0119 Marie van Goethem. Urodzi\u0142a si\u0119 w 1865 roku. Jej rodzina przyby\u0142a do Pary\u017ca z Belgii. Ojciec by\u0142 krawcem, matka praczk\u0105, mia\u0142a dwie siostry: Antoinette i Charlotte; po \u015bmierci ojca sama musia\u0142a na siebie zarabia\u0107. W Operze Paryskiej ta\u0144czy\u0142a w corps de ballet<\/em>; z zespo\u0142u zosta\u0142a usuni\u0119ta za niesubordynacj\u0119 polegaj\u0105c\u0105 na za du\u017cej ilo\u015bci opuszczanych godzin i obracanie si\u0119 w nieodpowiednim, jak donosi\u0142y gazety, towarzystwie. Najprawdopodobniej Degas pozna\u0142 Marie podczas jednej z obserwowanych przez niego lekcji baletu. Ale by\u0142a te\u017c jego s\u0105siadk\u0105. Atelier artysty po\u0142o\u017cone by\u0142o zaledwie kilka ulic od jej rodzinnego domu. Szybko sta\u0142a si\u0119 jedn\u0105 z jego ulubionych modelek.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Lekcja ta\u0144ca. Wikimedia<\/a><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

W pierwszej wersji, tak szokuj\u0105c\u0105 odwiedzaj\u0105cych wystaw\u0119, wyrze\u017abiona Marie ubrana by\u0142a w gorset, tiulow\u0105 sp\u00f3dniczk\u0119, baletki, mia\u0142a satynowe wst\u0105\u017cki na szyi, w talii i w prawdziwych, upi\u0119tych w warkocz, ludzkich w\u0142osach. Wstrz\u0105s estetyczny by\u0142 wi\u0119c na miar\u0119 \u201e\u015awi\u0119ta wiosny\u201d Igora Strawi\u0144skiego w choreografii Wac\u0142awa Ni\u017cy\u0144skiego. Podobno w 1903 roku Degas powr\u00f3ci\u0142 do \u201ePetite Danseuse de quatorze ans\u201d \u2013 zmieni\u0142 jej poz\u0119, pozbawi\u0142 wst\u0105\u017cek na szyi i w talii. Dzisiaj znajduje si\u0119 w zbiorach National Gallery of Art w Waszyngtonie. I ju\u017c nie szokuje. Marie van Goethem jest jedn\u0105 z najbardziej po\u017c\u0105danych i najdro\u017cszych tancerek \u015bwiata. Opr\u00f3cz oryginalnej, wykonanej przez Degasa kompozycji, na rynku sztuki, w muzeach oraz w zbiorach prywatnych kolekcjoner\u00f3w, znajduj\u0105 si\u0119 odlewy gipsowe i z br\u0105zu. Rze\u017aba oferowana przez Des\u0119 Unicum pochodzi z wytw\u00f3rni Valsuani. Jej warto\u015b\u0107 szacowana jest na
200 000 \u2013 300 000 z\u0142.<\/p>\n\n\n\n

Edgar Degas. Rze\u017abiarskie atelier<\/a><\/p>\n\n\n\n

10 listopada 2020 godz. 19:00
\nMiejsce aukcji: Desa Unicum
\nWarszawa, ul. Pi\u0119kna 1A<\/p>\n\n\n\n

Termin wystawy:<\/strong>
28 pa\u017adziernika 2020 \u2013 10 listopada 2020<\/p>\n\n\n\n

Katalog wystawy do pobrania: tutaj<\/a><\/p>\n\n\n\n

Czytaj te\u017c:<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Uchwyci\u0107 ruch<\/a><\/p>\n\n\n\n

Topor, co Or\u0142em si\u0119 sta\u0142<\/a><\/p>\n\n\n\n

Wystawa na ekranie \u2013 \u201eDegas. Umi\u0142owanie perfekcji\u201d<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u201eNie kusi\u0142y go pi\u0119kne kobiety, ciekawi\u0142o go wyspecjalizowane zwierz\u0119 rodzaju \u017ce\u0144skiego, niewolnica ta\u0144ca\u201d \u2013 pisa\u0142 o tw\u00f3rczo\u015bci Edgara Degasa Paul Val\u00e9ry. W Desa Unicum w Warszawie, gdzie trwa w\u0142a\u015bnie przedaukcyjna wystawa towarzysz\u0105ca zaplanowanej na wtorek licytacji online kompletnego zestawu odlew\u00f3w z br\u0105zu rze\u017ab artysty, takie \u201ewyspecjalizowane zwierz\u0119ta\u201d, w tanecznych pozach z klasyczn\u0105 arabesque na czele, […]<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":2964,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,167,230],"tags":[394,109,396,395],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2974"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2974"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2974\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2980,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2974\/revisions\/2980"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2964"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2974"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2974"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2974"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}