
{"id":3085,"date":"2020-12-11T19:11:57","date_gmt":"2020-12-11T18:11:57","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=3085"},"modified":"2020-12-19T15:24:09","modified_gmt":"2020-12-19T14:24:09","slug":"trzy-dni-z-giselle-akrama-khana","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2020\/12\/11\/trzy-dni-z-giselle-akrama-khana\/","title":{"rendered":"Trzy dni z \u201eGiselle\u201d Akrama Khana"},"content":{"rendered":"\n<p>Min\u0119\u0142y mi b\u0142yskawicznie i my\u015bl\u0119, \u017ce b\u0119d\u0119 jeszcze do niej wraca\u0142a. <\/p>\n\n\n\n<p>\u201eJest niespodzianka, kt\u00f3ra odnawia ka\u017cde spojrzenie, i&nbsp;im bardziej bada si\u0119 dzie\u0142o, w&nbsp;im wi\u0119ksz\u0105 blisko\u015b\u0107 z&nbsp;nim si\u0119 wchodzi, tym bardziej staje si\u0119 nieuchwytna, a&nbsp;wyczuwalna\u201d &#8211; m\u00f3wi\u0142 o nowatorskich dzie\u0142ach Paul Val\u00e9ry. \u201eGiselle\u201d Akrama Khana jest w\u0142a\u015bnie tak\u0105 \u201edobr\u0105 niespodziank\u0105\u201d, kolejnym baletem przecz\u0105cym tezie o \u201eestetyce baletu opornie poddaj\u0105cej si\u0119 jakimkolwiek zmianom\u201d. Jej \u015bwiatowy sukces rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 w 2016 roku w Palace Theatre w Manchesterze, dzi\u0119ki English National Ballet znajduje si\u0119 teraz w onlinowej, oferuj\u0105cej trzydniowy dost\u0119p do wybranych spektakli, wypo\u017cyczalni \u201eBallet on demand\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p>\u201eIt was so important to me to respect the original. With a work as sacred as Giselle, it would be easy to say <em>Fuck off<\/em> and make something that\u2019s the exact opposite. But I realised you have to listen to it and open yourself up to it.\u201d (To by\u0142o dla mnie bardzo wa\u017cne, aby uszanowa\u0107 orygina\u0142. Z dzie\u0142em tak \u015bwi\u0119tym jak <em>Giselle<\/em>, \u0142atwo by\u0142oby powiedzie\u0107 <em>Fuck off<\/em> i zrobi\u0107 co\u015b, co by\u0142oby jej zaprzeczeniem. Ale zda\u0142em sobie spraw\u0119, \u017ce trzeba si\u0119 w to dzie\u0142o ws\u0142ucha\u0107 i na nie otworzy\u0107\u201d &#8211; opowiada\u0142 choreograf, przyznaj\u0105c, \u017ce \u201eGiselle\u201d w dziewi\u0119tnastowiecznej wersji, przed przyj\u0119ciem propozycji na now\u0105 realizacj\u0119 tego kultowego tytu\u0142u, widzia\u0142 tylko raz.  <\/p>\n\n\n\n<p><strong>Czytaj te\u017c<\/strong> <strong>The Guardian<\/strong>: <a href=\"https:\/\/www.theguardian.com\/stage\/2016\/sep\/27\/akram-khan-giselle-migrant-english-national-ballet-tamara-rojo-interview\">Akram Khan&#8217;s refugee Giselle: \u201eA real woman in a catastrophic situation\u201d<\/a><\/p>\n\n\n\n<p>Szanuj\u0105c orygina\u0142 zmieni\u0142 fabu\u0142\u0119, jego bohaterowie s\u0105 pracownikami odzie\u017cowego koncernu (pami\u0119tajmy, \u017ce Giselle zajmowa\u0142a si\u0119 tkactwem); cho\u0107 zapowiedzi prasowe sugerowa\u0142y przyziemne osadzenie tematu w aktualnym w czasie pr\u00f3b temacie imigranckim, Khan stworzy\u0142 sugestywny, mistyczny, spektakl o mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3r\u0105 pokona\u0142y nier\u00f3wno\u015bci spo\u0142eczne i s\u0142aby charakter Albrechta. W choreografii i warstwie wizualnej wyczuwalne s\u0105 wielokulturowe inspiracje, j\u0119zyk choreograficzny Khana jest bogaty i r\u00f3\u017cnorodny. Czerpie z wielu styl\u00f3w i technik: ta\u0144ca wsp\u00f3\u0142czesnego, ludowego, dworskiego, klasycznego (drugi akt zosta\u0142 zbudowany z u\u017cyciem pointes), Kathak; pojawiaj\u0105 si\u0119 te\u017c cytaty z orygina\u0142u, niekt\u00f3re sceny mog\u0105 kojarzy\u0107 si\u0119 z o\u017cywionymi scenami tanecznymi przedstawianymi na malowid\u0142ach naskalnych. Mistyczn\u0105 atmosfer\u0119, dalek\u0105 od estetyki baletu romantycznego z czas\u00f3w Th\u00e9ophile\u2019a Gautier, Julesa Perrota i Jeana Coralli&#8217;ego, podtrzymuje wsp\u00f3\u0142czesna muzyka w\u0142oskiego kompozytora Vincenza Lamagna, w kt\u00f3rej nie zabrak\u0142o  motyw\u00f3w z \u201eGiselle\u201d Adolphe&#8217;a Adama. Tak\u017ce kostiumy zaprojektowane przez Tima Yip\u2019a i charakteryzacja postaci. Willidy nie s\u0105 w tej inscenizacji eterycznymi zjawami ta\u0144cz\u0105cymi na czubkach palc\u00f3w w romantycznych paczkach z przypi\u0119tymi na tyle gorset\u00f3w skrzyde\u0142kami i z w\u0142osami upi\u0119tymi w koczek. Wygl\u0105daj\u0105 naprawd\u0119 gro\u017anie, gdyby nie to, \u017ce drugi akt nie jest ju\u017c <a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2018\/10\/13\/cmentarny-dancing-i-jego-wykonawczynie\/\">\u201ecmentarnym dancingiem\u201d<\/a>, tylko dzieje si\u0119 w opuszczonej fabryce, wyobra\u017ania mog\u0142aby podpowiedzie\u0107, \u017ce urz\u0119duj\u0105 i odprawiaj\u0105 swoje obrz\u0119dy na jakim\u015b mrocznym wrzosowisku; w\u0142osy maj\u0105 rozpuszczone jak czarownice, zamiast niewinne wygl\u0105daj\u0105cych ga\u0142\u0105zek mirtu trzymaj\u0105 w r\u0119kach kije bambusowe. Albrecht nie spaceruje po scenie w d\u0142ugim romantycznym p\u0142aszczu i w ksi\u0119\u017cycowej po\u015bwiacie.  <\/p>\n\n\n\n<p>Z tradycyjnych wersji znamy kilka uj\u0119\u0107 jego postaci oraz Batyldy, bardziej lub mniej sympatycznych, r\u00f3\u017cnie bywa\u0142y te\u017c rozwi\u0105zywane sceny \u015bmierci Giselle (przez samob\u00f3jstwo albo atak serca) oraz zako\u0144czenia spektaklu. Albrecht w wersji Akrama Khana nie bawi si\u0119 Giselle, jest w niej szczerze zakochany, pod koniec pierwszego aktu ujawnia si\u0119 jednak jego niezdecydowanie. S\u0142usznie wi\u0119c Mirta ma ochot\u0119 go zad\u017aga\u0107. Czy jej si\u0119 to uda\u0142o i jak\u0105 postaw\u0119 przyj\u0119\u0142a Giselle? Czy powsta\u0142 nowy <a href=\"https:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/1768286,1,kultowy-balet-giselle.read\">\u201eprawdziwy poemat, choreograficzna elegia pe\u0142na czu\u0142o\u015bci i uroku\u201d<\/a>?  Tak, tu\u017c po prapremierze w 1841 roku, pisa\u0142 o <em>pas de deux<\/em> g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w Th\u00e9ophile Gautier. Zach\u0119cam do obejrzenia spektaklu. Link do nagrania znajd\u0105 Pa\u0144stwo <a href=\"https:\/\/ondemand.ballet.org.uk\/?_ga=2.13283761.707193327.1607445254-1593289215.1607121412\">w tym miejscu<\/a>. Obsada z <a href=\"https:\/\/www.ballet.org.uk\/people\/tamara-rojo\/\">Tamar\u0105 Rojo<\/a> w tytu\u0142owej roli jest genialna.  <\/p>\n\n\n\n<p>#Zosta\u0144wdomu i ogl\u0105daj taniec!<\/p>\n\n\n\n<p><strong>Czytaj te\u017c:<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2020\/10\/08\/meskie-labedzie-czy-balet-jest-sztuka-skostniala\/\">M\u0119skie \u0142ab\u0119dzie. Czy balet jest sztuk\u0105 skostnia\u0142\u0105?<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2020\/06\/12\/czarnoskora-giselle\/\">Czarnosk\u00f3ra Giselle<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2020\/02\/02\/zakochany-albrecht-i-zimna-giselle\/\">Zakochany Albrecht i zimna Giselle<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2019\/02\/28\/cwiczenia-z-rownowagi\/\">\u0106wiczenia z&nbsp;r\u00f3wnowagi<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/1768286,1,kultowy-balet-giselle.read\">Kultowy balet \u201eGiselle\u201d<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/teatr\/1637877,1,zapowiedz-spektaklu-giselle-chor-jurij-grigorowicz.read\">M\u015bcicielki z baletu<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Min\u0119\u0142y mi b\u0142yskawicznie i my\u015bl\u0119, \u017ce b\u0119d\u0119 jeszcze do niej wraca\u0142a. \u201eJest niespodzianka, kt\u00f3ra odnawia ka\u017cde spojrzenie, i&nbsp;im bardziej bada si\u0119 dzie\u0142o, w&nbsp;im wi\u0119ksz\u0105 blisko\u015b\u0107 z&nbsp;nim si\u0119 wchodzi, tym bardziej staje si\u0119 nieuchwytna, a&nbsp;wyczuwalna\u201d &#8211; m\u00f3wi\u0142 o nowatorskich dzie\u0142ach Paul Val\u00e9ry. \u201eGiselle\u201d Akrama Khana jest w\u0142a\u015bnie tak\u0105 \u201edobr\u0105 niespodziank\u0105\u201d, kolejnym baletem przecz\u0105cym tezie o \u201eestetyce [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":3086,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,316,158,132],"tags":[408,409,407,134],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3085"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3085"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3085\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3090,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3085\/revisions\/3090"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3086"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3085"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3085"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3085"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}