
{"id":3104,"date":"2020-12-17T16:58:25","date_gmt":"2020-12-17T15:58:25","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=3104"},"modified":"2020-12-19T08:07:01","modified_gmt":"2020-12-19T07:07:01","slug":"na-baletowej-scenie-enigma-variations-edwarda-elgara","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2020\/12\/17\/na-baletowej-scenie-enigma-variations-edwarda-elgara\/","title":{"rendered":"Na baletowej scenie: Enigma Variations Edwarda Elgara"},"content":{"rendered":"\n<p>Do 3 stycznia dzi\u0119ki Royal Opera House.<\/p>\n\n\n\n<p>Na pocz\u0105tku lat 50. (ju\u017c ubieg\u0142ego wieku) Julia Trevelyan Oman, studentka na wydziale scenografii Royal College of Art, zostawi\u0142a w portierni Royal Opera House, na pro\u015bb\u0119 Ninette de Valois, teczk\u0119 ze wst\u0119pnymi szkicami scenografii zainspirowanymi \u201eEnigma Variations na temat w\u0142asny\u201d, dzie\u0142em muzycznym Edwarda Elgara, dzi\u0119ki kt\u00f3remu z \u201eprowincjonalnego samouka\u201d sta\u0142 si\u0119 cenionym kompozytorem. Mia\u0142a nadziej\u0119, \u017ce jej projekty stan\u0105 si\u0119 impulsem do powstania nowego baletu. Po sze\u015bciu miesi\u0105cach milczenia teatru poprosi\u0142a o zwrot materia\u0142\u00f3w. Temat doczeka\u0142 si\u0119 realizacji dopiero w 1968 roku. Zadzwoni\u0142 do niej sam Frederick Ashton i poprosi\u0142 o dostarczenie dawnych rysunk\u00f3w. <\/p>\n\n\n\n<p>\u201eOman i Ashton ustalili, \u017ce balet nale\u017cy osadzi\u0107 w Elgarowskim Worcestershire, w czasie komponowania muzyki (1898). W notce programowej Ashton zwraca\u0142 uwag\u0119 na okoliczno\u015bci: \u00bbNa pewien czas przed rozpocz\u0119ciem akcji baletowej Elgar pos\u0142a\u0142 nuty <em>Enigma Variations<\/em> do s\u0142awnego dyrygenta Richtera w nadziei, \u017ce go tym dzie\u0142em zainteresuje. Postacie, krewni i przyjaciele kompozytora, ta\u0144cz\u0105 swoje indywidualne wariacje, a na koniec przychodzi telegram od Richtera na r\u0119ce ich wsp\u00f3lnego przyjaciela, Jaegera, zawieraj\u0105cy zgod\u0119 na dyrygowanie na premierze\u00ab\u201d &#8211; wspomina\u0142 David Vaughan w ksi\u0105\u017cce \u201eFrederick Ashton i jego balety\u201d, przybli\u017caj\u0105c te\u017c czytelnikom muzycznie sportretowanych przez Elgara przyjaci\u00f3\u0142, kt\u00f3rym Ashton da\u0142 jeszcze jedno \u017cycie na baletowej scenie. Premiera odby\u0142a si\u0119 25 pa\u017adziernika 1968 roku; tytu\u0142 nadal pozostaje w repertuarze the Royal Ballet, teraz za niewielk\u0105 op\u0142at\u0105 jest r\u00f3wnie\u017c dost\u0119pny <a href=\"https:\/\/www.roh.org.uk\/tickets-and-events\/enigma-variations-2019-details\">online<\/a>. <\/p>\n\n\n\n<p>W jednoaktowym spektaklu, muzycznie przez Ashtona skr\u00f3conym o dokomponowany po kilku latach przez kompozytora fina\u0142, pojawiaj\u0105 si\u0119 wi\u0119c (korzystam w tym miejscu z wiedzy Davida Vaughana) Edward Elgar i jego \u017cona Caroline Alice, \u201ekt\u00f3rej \u017cycie by\u0142o delikatnym i romantycznym natchnieniem\u201d oraz \u201ema\u0142a galeria angielskich (lub raczej brytyjskich) ekscentryk\u00f3w\u201d: Hew David Steuart-Powell \u201edobrze znany amator-pianista i \u015bwietny wykonawca muzyki kameralnej\u201d, Richard Baxter Townshend \u201eautor ksi\u0105\u017cek przygodowych\u201d, William Meath Baker \u201eobywatel ziemski, gentleman i uczony\u201d, Isabel Fitton \u201edama z Malvern, wiolinistka-amatorka\u201d, Arthur Troyte Griffith \u201eog\u00f3lnie znany w Malvern architekt\u201d, wydawca Elgara A.H. Jaeger, kt\u00f3rego wariacja to \u201ewspomnienie d\u0142ugiej rozmowy w letni wiecz\u00f3r, kiedy m\u00f3j przyjaciel rozprawia\u0142 z zapa\u0142em o powolnych ruchach Beethovena\u201d, George Robertson Sinclair \u201eby\u0142y organista Katedry Herefort\u201d, Basil G. Nevinson \u201ewybitny wiolonczelista-amator, wypr\u00f3bowany i oddany przyjaciel\u201d, Lady Mary Lygon \u201edama b\u0119d\u0105ca w czasie komponowania w podr\u00f3\u017cy morskiej\u201d i m\u0142odziutka <a href=\"https:\/\/en.wikipedia.org\/wiki\/Dorabella_Cipher\">Dorabella<\/a> (w t\u0119 rol\u0119 naturalnie i ujmuj\u0105co, w Ashtonowskim stylu, wesz\u0142a <a href=\"http:\/\/www.roh.org.uk\/people\/francesca-hayward\">Francesca Hayward<\/a>), czyli Dora Penny, bliska przyjaci\u00f3\u0142ka kompozytora. Telegram, kt\u00f3ry pojawia si\u0119 w ostatnich minutach by\u0142 ju\u017c inwencj\u0105 Ashtona, logicznie wpisuj\u0105c\u0105 si\u0119 w ci\u0105g wydarze\u0144 i histori\u0119 kariery Elgara. \u201eNie rozumiem, jak pan to zrobi\u0142, wszyscy oni byli w\u0142a\u015bnie tacy jak tutaj. A ja nigdy nie lubi\u0142am \u017cadnego z nich pr\u00f3cz Troyte\u2019a\u201d &#8211; mia\u0142a po premierze powiedzie\u0107 jego c\u00f3rka do Sir Fredericka Ashtona. Lepszej recenzji nie m\u00f3g\u0142 sobie  chyba wymarzy\u0107. <\/p>\n\n\n\n<p>#Zosta\u0144wdomu, s\u0142uchaj muzyki i&nbsp;ogl\u0105daj taniec!<\/p>\n\n\n\n<p><strong>Czytaj te\u017c:<\/strong> <a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2020\/06\/01\/wiolonczelistka\/\">Wiolonczelistka<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Do 3 stycznia dzi\u0119ki Royal Opera House. Na pocz\u0105tku lat 50. (ju\u017c ubieg\u0142ego wieku) Julia Trevelyan Oman, studentka na wydziale scenografii Royal College of Art, zostawi\u0142a w portierni Royal Opera House, na pro\u015bb\u0119 Ninette de Valois, teczk\u0119 ze wst\u0119pnymi szkicami scenografii zainspirowanymi \u201eEnigma Variations na temat w\u0142asny\u201d, dzie\u0142em muzycznym Edwarda Elgara, dzi\u0119ki kt\u00f3remu z \u201eprowincjonalnego [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":1920,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,261],"tags":[307,415,238,183,414,265,374],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3104"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3104"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3104\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3120,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3104\/revisions\/3120"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1920"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3104"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3104"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3104"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}