{"id":3182,"date":"2021-02-06T20:39:01","date_gmt":"2021-02-06T19:39:01","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=3182"},"modified":"2021-02-08T18:41:05","modified_gmt":"2021-02-08T17:41:05","slug":"marguerite-i-armand-czyli-dama-kameliowa-fredericka-ashtona","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2021\/02\/06\/marguerite-i-armand-czyli-dama-kameliowa-fredericka-ashtona\/","title":{"rendered":"Marguerite i Armand, czyli \u201eDama kameliowa\u201d Fredericka Ashtona"},"content":{"rendered":"\n

Sir Frederick Ashton, wspania\u0142y choreograf, mistrz skr\u00f3t\u00f3w, zwolennik niezadr\u0119czania widowni, autor trafnych maksym: \u201eR\u00f3b swoje balety tak, aby publiczno\u015b\u0107 wychodz\u0105c z teatru chcia\u0142a wi\u0119cej\u201d, \u201eJe\u015bli balet jest d\u0142u\u017cszy ni\u017c dwie godziny i pi\u0119tna\u015bcie minut powinien zosta\u0107 skr\u00f3cony\u201d, \u201eWycinaj zawsze to, co nie jest istotne dla opowiadanej historii\u201d, na pocz\u0105tku lat 60. XX wieku poszukiwa\u0142 nowego tematu dla s\u0142ynnej primabaleriny Margot Fonteyn. Bra\u0142 pod uwag\u0119 dwie heroiny francuskie: Manon Lescaut i Marguerite Gautier. \u201eWtem pewnego wieczora w kwietniu 1962, po przesz\u0142o rocznym zastanawianiu si\u0119 nad tymi problemami, us\u0142ysza\u0142 \u00bbSonat\u0119 fortepianow\u0105\u00ab Liszta w programie radiowym zatytu\u0142owanym \u00bbMuzyka Noc\u0105\u00ab i poj\u0105\u0142, \u017ce znalaz\u0142 to, czego szuka\u0142\u201d, wspomina\u0142 David Vaughan w biografii \u201eFrederick Ashton i jego balety\u201d. Wyb\u00f3r pad\u0142 na \u201eDam\u0119 kameliow\u0105\u201d Aleksandra Dumasa (syna), a dodatkow\u0105 zach\u0119t\u0105, przemawiaj\u0105c\u0105 za wzi\u0119ciem na warsztat w\u0142a\u015bnie tego tytu\u0142u, by\u0142a wiadomo\u015b\u0107 o prawdopodobnym romansie Marii Duplessis z kompozytorem. \u201eUzna\u0142em, \u017ce to fascynuj\u0105ce, zastanawia\u0142em si\u0119, czy nie mog\u0142a by\u0107 natchnieniem do tej w\u0142a\u015bnie sonaty\u201d – opowiada\u0142 w jednym z wywiad\u00f3w. A w innym m\u00f3wi\u0142: \u201ePrawie natychmiast mog\u0142em sobie przy tym wszystko wyobrazi\u0107\u201d. Tak wi\u0119c choreografi\u0119 podpowiedzia\u0142a Ashtonowi muzyka. Powsta\u0142 przepi\u0119kny, kameralny balet \u201eMarguerite and Armand\u201d z udzia\u0142em Margot Fonteyn i Rudolfa Nuriejewa. Premiera odby\u0142a si\u0119 12 marca 1963 roku. Opr\u00f3cz \u201eSonaty fortepianowej h-moll\u201d, w scenariuszu muzycznym znalaz\u0142 si\u0119 jeszcze jeden (p\u00f3\u017aniejszy ) utw\u00f3r Liszta \u201eLa lugubre gondola\u201d (Gondola \u017ca\u0142obna). W programie kr\u00f3tko poinformowano widz\u00f3w o tre\u015bci baletu (\u201eW ostatnim stadium swojej \u015bmiertelnej choroby Dama kameliowa <\/em>prze\u017cywa powt\u00f3rnie niekt\u00f3re wydarzenia ze swego tragicznego \u017cycia\u201d), a tak\u017ce podano tytu\u0142y poszczeg\u00f3lnych obraz\u00f3w: Prolog, Spotkanie, Wie\u015b, Obraza, \u015amier\u0107. Je\u017celi ogl\u0105dali Pa\u0144stwo \u201eDam\u0119 kameliow\u0105\u201d Johna Neumeiera w wykonaniu Polskiego Baletu Narodowego albo Baletu Bolszoj podczas transmisji Bolshoi Ballet Live, zapewne pami\u0119tacie, \u017ce w jego wersji historia opowiedziana jest z trzech perspektyw: Armanda, Monsieur Duvala i\u00a0Ma\u0142gorzaty Gautier. Choreografia Fredericka Ashtona jest znacznie bardziej skondensowana, balet trwa zaledwie trzydzie\u015bci minut, ograniczony jest do jednego aktu i skupia si\u0119 na prze\u017cyciach g\u0142\u00f3wnej bohaterki wyra\u017conych w ekspresyjnej, pe\u0142nej emocji formie na tle p\u00f3\u0142okr\u0105g\u0142ej konstrukcji (autorem scenografii by\u0142 Cecil Beaton) sugeruj\u0105cej \u201ez\u0142ot\u0105 klatk\u0119\u201d. Je\u015bli nie mamy czasu, ochoty b\u0105d\u017a cierpliwo\u015bci na kilkugodzinne baletowe posiad\u00f3wki, \u201eMarguerite and Armand\u201d jest idealnym wyborem. <\/p>\n\n\n\n

Tytu\u0142 jest teraz dost\u0119pny za niewielk\u0105 op\u0142at\u0105 dzi\u0119ki Royal Opera House. Link do nagrania z 2017 roku znajd\u0105 Pa\u0144stwo: w tym miejscu<\/a>. B\u0119dzie aktywny do 14 lutego. Jako Marguerita ta\u0144czy, bardzo w tej roli przekonuj\u0105ca, Zenaida Yanowsky, a partneruje jej doskona\u0142y tancerz Roberto Bolle. W aktualnej ofercie ROH znajduje si\u0119 te\u017c inny balet Fredericka Ashtona \u201eLa Fille mal gard\u00e9e\u201d<\/a>, najstarszy ballet d\u2019action<\/em> (balet z akcj\u0105), pisa\u0142am o nim ju\u017c kilka miesi\u0119cy temu<\/a>, ale tym razem mamy okazj\u0119 obejrze\u0107 go w nowej obsadzie. W g\u0142\u00f3wnych rolach ta\u0144cz\u0105: Natalia Osipowa i Steven McRae.<\/p>\n\n\n\n

#Zosta\u0144wdomu, s\u0142uchaj muzyki i ogl\u0105daj taniec!<\/p>\n\n\n\n

Czytaj te\u017c:<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Polska \u201eDama kameliowa\u201d<\/a><\/p>\n\n\n\n

Na baletowej scenie: Enigma Variations Edwarda Elgara<\/a><\/p>\n\n\n\n

S\u0142ynne baletowe kurczaki<\/a><\/p>\n\n\n\n

Lepszy \u015bwiat<\/a><\/p>\n\n\n\n

#Zosta\u0144wdomu i ogl\u0105daj taniec \u2013 cz\u0119\u015b\u0107 pi\u0105ta<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Sir Frederick Ashton, wspania\u0142y choreograf, mistrz skr\u00f3t\u00f3w, zwolennik niezadr\u0119czania widowni, autor trafnych maksym: \u201eR\u00f3b swoje balety tak, aby publiczno\u015b\u0107 wychodz\u0105c z teatru chcia\u0142a wi\u0119cej\u201d, \u201eJe\u015bli balet jest d\u0142u\u017cszy ni\u017c dwie godziny i pi\u0119tna\u015bcie minut powinien zosta\u0107 skr\u00f3cony\u201d, \u201eWycinaj zawsze to, co nie jest istotne dla opowiadanej historii\u201d, na pocz\u0105tku lat 60. XX wieku poszukiwa\u0142 nowego […]<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":1920,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,261,142],"tags":[409,428,172,183,424,427,426,265,374,170,425],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3182"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3182"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3182\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3189,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3182\/revisions\/3189"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1920"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3182"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3182"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3182"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}