
{"id":3230,"date":"2021-03-12T11:48:31","date_gmt":"2021-03-12T10:48:31","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=3230"},"modified":"2021-03-13T08:50:59","modified_gmt":"2021-03-13T07:50:59","slug":"romeo-i-julia-johna-cranko-orlando-w-bolszoj","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2021\/03\/12\/romeo-i-julia-johna-cranko-orlando-w-bolszoj\/","title":{"rendered":"Romeo i Julia Johna Cranko. Orlando w Bolszoj"},"content":{"rendered":"\n<p>Co si\u0119 odwlecze, to nie uciecze. <a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2019\/02\/18\/premiera-w-berlinie-sharon-eyal-tworzy-cos-nowego\/\">Ponad dwa lata temu mia\u0142am zamiar opisa\u0107 berli\u0144skie przedstawienie \u201eRomea i Julii\u201d w choreografii Johna Cranko<\/a>, kt\u00f3re obejrza\u0142am w Deutsche Oper w wykonaniu Staatsballett Berlin. Moj\u0105 uwag\u0119 przyci\u0105gn\u0105\u0142 jednak wtedy <a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2019\/02\/22\/aby-tradycji-stalo-sie-zadosc\/\">\u201eDziadek do orzech\u00f3w\u201d<\/a>, zmieni\u0142am plany, potem wci\u0105gn\u0105\u0142 mnie wir innych baletowych wydarze\u0144 i do tematu ju\u017c nie wr\u00f3ci\u0142am. Teraz jest okazja. W Dzie\u0144 Zakochanych telewizja Arte do\u0142\u0105czy\u0142a do swoich onlinowych propozycji ten s\u0142ynny tytu\u0142 w wykonaniu <a href=\"https:\/\/www.stuttgart-ballet.de\/schedule\/a-z\/romeo-and-juliet-2021\/\">Stuttgarter Ballett<\/a> &#8211; zespo\u0142u, z kt\u00f3rym John Cranko przygotowa\u0142 w 1962 roku premier\u0119. Przedstawienie zosta\u0142o zarejestrowane w 2017 roku, ale w obsadzie znajd\u0105 Pa\u0144stwo legendarne nazwiska: Marci Hayd\u00e9e, pierwszej Julii w choreografii Cranko, po latach ta\u0144cz\u0105cej w roli Niani oraz Egona Madsena jako ojca Laurentego i Reida Andersona w roli hrabiego Kapuleta. S\u0105 te\u017c polskie nazwiska. W rolach Cyganek wyst\u0119puj\u0105 Katarzyna Kozielska i Magdalena Dziegielewska. Obie ta\u0144cz\u0105 rewelacyjnie. Nie mia\u0142am do tej pory okazji ogl\u0105da\u0107 wyst\u0119p\u00f3w Stuttgarter Ballett i musz\u0119 przyzna\u0107, \u017ce jestem pod du\u017cym wra\u017ceniem poziomu zespo\u0142u. W Berlinie wychodzi\u0142am z teatru z poczuciem cofni\u0119cia si\u0119 w czasie, mi\u0142ym, ale jednak pozostawiaj\u0105cym niedosyt. Stuttgarckiej obsadzie udaje si\u0119 do baletu z lat 60. wnie\u015b\u0107 powiew \u015bwie\u017co\u015bci. Na korzy\u015b\u0107 odbioru wp\u0142ywaj\u0105 te\u017c kostiumy i scenografia zaprojektowane przez J\u00fcrgena Rose\u2019a. W Berlinie stworzone zosta\u0142y przez Thomasa Mike\u2019a. Na mnie sprawi\u0142y wra\u017cenie ponurych i niepotrzebnie spychaj\u0105cych choreografi\u0119 gdzie\u015b do anna\u0142\u00f3w baletu. Kolorowe projekty J\u00fcrgena Rose\u2019a nie s\u0105 przyt\u0142aczaj\u0105ce i doskonale podkre\u015blaj\u0105 chocia\u017cby \u017cywio\u0142owo\u015b\u0107 scen zespo\u0142owych. Lepiej te\u017c wsp\u00f3\u0142graj\u0105 z nieprzemijaj\u0105co nowoczesnym brzmieniem muzyki Prokofiewa.  <\/p>\n\n\n\n<p>Fabu\u0142a w wersji Cranko poprowadzona zosta\u0142a tradycyjnie. Gdyby nie zaraza, tragedia by si\u0119 nie wydarzy\u0142a. Brat Jan dotar\u0142by do Mantui, Romeo przeczyta\u0142by list i pospieszy\u0142 do krypty na przebudzenie Julii. Fatalny zbieg okoliczno\u015bci zadecydowa\u0142 o losie Romea i Julii. Jak w wielu innych wersjach ostatnia scena w krypcie zosta\u0142a nieco inaczej poprowadzona ni\u017c u Szekspira. Mo\u017ce te\u017c brakowa\u0107 ostatniego pas de deux kochank\u00f3w, ale ten fragment po raz pierwszy, z korzy\u015bci\u0105 dla dramaturgii wydarze\u0144, zapocz\u0105tkowa\u0142 Jurij Grigorowicz w 1979 roku. Link do nagrania b\u0119dzie aktywny jeszcze tylko przez kilka dni. Aby obejrze\u0107 spektakl, wystarczy zajrze\u0107: <a href=\"https:\/\/www.arte.tv\/pl\/videos\/080539-000-A\/romeo-i-julia\/\">tutaj<\/a>. I jeszcze jedna wiadomo\u015b\u0107: 24 marca w Teatrze Bolszoj w Moskwie odb\u0119dzie si\u0119 <a href=\"https:\/\/www.bolshoi.ru\/en\/performances\/14441\/\">premiera baletu \u201eOrlando\u201d<\/a> na podstawie powie\u015bci Virginii Woolf. Jest to jeden z powod\u00f3w, dla kt\u00f3rych prosz\u0119 o zako\u0144czenie pandemii, otwarcie kin i powr\u00f3t Bolshoi Ballet Live.<\/p>\n\n\n\n<p><strong>Czytaj te\u017c:<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2020\/10\/19\/mam-wiadomosc\/\">Mam wiadomo\u015b\u0107<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2020\/07\/23\/sztuka-wysoka-i-popularna\/\">Sztuka wysoka i&nbsp;popularna<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2018\/03\/30\/a-new-modern-classic\/\">A new modern classic\u2026<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2020\/10\/17\/worek-i-drazek-taniec-i-boks-paryz-online\/\">Worek i\u00a0dr\u0105\u017cek. Taniec i\u00a0boks. Pary\u017c online<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2020\/07\/09\/teczowi-bohaterowie-virginii-woolf\/\">T\u0119czowi bohaterowie Virginii Woolf<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Gdyby nie zaraza, tragedia by si\u0119 nie wydarzy\u0142a. Brat Jan dotar\u0142by do Mantui, Romeo przeczyta\u0142by list i pospieszy\u0142 do krypty na przebudzenie Julii. Fatalny zbieg okoliczno\u015bci zadecydowa\u0142 o losie Romea i Julii. <\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":3231,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,145,130,182],"tags":[438,440,175,439,103],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3230"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3230"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3230\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3233,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3230\/revisions\/3233"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3231"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3230"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3230"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3230"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}