{"id":3366,"date":"2021-05-26T07:59:29","date_gmt":"2021-05-26T05:59:29","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=3366"},"modified":"2021-05-26T10:32:28","modified_gmt":"2021-05-26T08:32:28","slug":"netflix-i-taniec-israel-galvan-flamenco-i-kathak","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2021\/05\/26\/netflix-i-taniec-israel-galvan-flamenco-i-kathak\/","title":{"rendered":"Netflix i\u00a0taniec. Israel Galv\u00e1n. Flamenco i Kathak"},"content":{"rendered":"\n<p>Tym razem obejrza\u0142am trzeci odcinek \u201eRuchu\u201d, dokumentalnego serialu spo\u0142eczno-kulturowego o choreografach, przedstawiaj\u0105cy Israela Galv\u00e1na, hiszpa\u0144skiego artyst\u0119 reprezentuj\u0105cego sztuk\u0119 Flamenco. Ale zanim przejd\u0119 do filmu, wspomn\u0119, \u017ce w 2014 roku Israel Galv\u00e1n wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 razem z bohaterem <a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2021\/05\/18\/netflix-i-taniec-ruch-dokumentalny-serial-spoleczno-kulturowy-o-choreografach\/?nocheck=1\">mojego poprzedniego wpisu<\/a> Akramem Khanem \u201eTOROBAK\u0118\u201d, spektakl o ta\u0144cu <a href=\"https:\/\/www.akramkhancompany.net\/productions\/torobaka-2014\/\">\u201ezanim sta\u0142 si\u0119 sztuk\u0105\u201d<\/a>, a kt\u00f3ry z pewno\u015bci\u0105 wywodzi si\u0119 r\u00f3wnie\u017c z Flamenco i Kathak, dzie\u0142o, kt\u00f3re nie mia\u0142o by\u0107 <a href=\"https:\/\/www.akramkhancompany.net\/productions\/torobaka-2014\/\">\u201eetniczn\u0105 wymian\u0105 mi\u0119dzy tradycjami\u201d<\/a>, <a href=\"https:\/\/www.akramkhancompany.net\/productions\/torobaka-2014\/\">\u201e\u0107wiczeniem z globalnego ta\u0144ca\u201d<\/a>, a raczej scenicznym nawi\u0105zaniem dialogu pomi\u0119dzy tw\u00f3rcami dzia\u0142aj\u0105cymi w r\u00f3\u017cnych obszarach, kt\u00f3rzy razem chcieli stworzy\u0107 <a href=\"https:\/\/www.akramkhancompany.net\/productions\/torobaka-2014\/\">\u201eco\u015b ze sposobu rozumienia ta\u0144ca\u201d<\/a>.  <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=z8ZIApmDjkQ\">W tym miejscu<\/a> za\u0142\u0105czam kr\u00f3tki trailer i zach\u0119cam do obejrzenia jeszcze jednego dokumentu o procesie powstawania \u201eTOROBAKI\u201d, filmu, w kt\u00f3rym obaj arty\u015bci dopu\u015bcili kamer\u0119 do fragment\u00f3w pr\u00f3b i opowiedzieli, w jaki spos\u00f3b ich \u015bwiaty \u0142\u0105cz\u0105 si\u0119, uzupe\u0142niaj\u0105, czerpi\u0105 od siebie; jak budzi si\u0119 w nich ciekawo\u015b\u0107 i napi\u0119cie, jak\u0105 przesy\u0142aj\u0105 sobie energi\u0119 i co ich mobilizuje.  <\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-embed-youtube wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-embed-aspect-16-9 wp-has-aspect-ratio\"><div class=\"wp-block-embed__wrapper\">\n<iframe loading=\"lazy\" title=\"TOROBAKA \/ Akram Khan &amp; Israel Galv\u00e1n - Enter the Arena documentary\" width=\"1778\" height=\"1000\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/tK_wbNvtfXE?feature=oembed\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n<p>\u201eNazywam si\u0119 Israel Galv\u00e1n. Ta\u0144cz\u0119 flamenco i taniec wyzwolony\u201d &#8211; tak Israel przedstawia si\u0119 w \u201eRuchu&#8221; . W wieku pi\u0119ciu lat opanowa\u0142 rytmik\u0119 ta\u0144ca podpatruj\u0105c lekcje, jakich udziela\u0142 jego ojciec Jos\u00e9 Galv\u00e1n w nale\u017c\u0105cym do niego studiu ta\u0144ca. Matka, Eugenia De Los Reyes, by\u0142a tancerk\u0105. Od ma\u0142ego towarzyszy\u0142 wyst\u0119pom rodzic\u00f3w, nieko\u0144cz\u0105cym si\u0119 wieczorom, podczas kt\u00f3rych zasypia\u0142 w futerale na gitar\u0119. \u201eTo by\u0142 wyj\u0105tkowy materac, troch\u0119 jak \u0142\u00f3\u017cko, troch\u0119 jak trumna\u201d &#8211; wspomina. Po latach, w czasie kiedy ju\u017c zmienia\u0142 Flamenco, zata\u0144czy\u0142 w trumnie stoj\u0105ce zw\u0142oki. \u201eTym razem przeholowa\u0142\u201d &#8211; m\u00f3wili wtedy oburzeni Romowie. <\/p>\n\n\n\n<p>Ju\u017c jako dziecko zacz\u0105\u0142 na \u017cycie zarabia\u0107 ta\u0144cem. Wyjecha\u0142 z rodzicami w tras\u0119. Ta\u0144czy\u0142 w nocnych lokalach. Kiedy wychodzi\u0142 na scen\u0119, parkiet pokrywa\u0142y banknoty. W ten spos\u00f3b publiczno\u015b\u0107 docenia\u0142a jego wyst\u0119py. W jego ta\u0144cu by\u0142a werwa, precyzja, niedo\u015bcignione mistrzostwo ruch\u00f3w. Poczucie wolno\u015bci dawa\u0142a mu pi\u0142ka no\u017cna, lecz ojciec dopilnowa\u0142, aby pod\u0105\u017ca\u0142 wyznaczon\u0105 przez niego \u015bcie\u017ck\u0105. W wieku pi\u0119tnastu lat zalicza\u0142 wszystkie konkursy i je wygrywa\u0142. \u201eTa\u0144czy\u0142 flamenco, kt\u00f3rego uczy\u0142em, ale robi\u0142 to du\u017co lepiej ni\u017c ja\u201d &#8211; opowiada Jos\u00e9 Galv\u00e1n. Wsp\u00f3\u0142pracownicy Israela m\u00f3wi\u0105 jednak, \u017ce w ich relacji by\u0142o co\u015b z cyrku. I \u017ce z dzisiejszej perspektywy przypomina\u0142o to wykorzystywanie dziecka.<\/p>\n\n\n\n<p>Zgodnie z wizj\u0105 ojca mia\u0142 ta\u0144czy\u0107 czyste Flamenco. On jednak z czasem nie chcia\u0142 wykonywa\u0107 ta\u0144ca, kt\u00f3ry wszyscy chcieli zobaczy\u0107. Zapragn\u0105\u0142 stworzy\u0107 \u015bwiat inny od tego, w kt\u00f3rym go wychowano. \u201eZanieczy\u015bci\u0142em flamenco\u201d &#8211; m\u00f3wi &#8211; \u201eMusia\u0142em uciec od rodziny, by m\u00f3c ta\u0144czy\u0107\u201d. W jednej ze scen widzimy go ogl\u0105daj\u0105cego na monitorze komputera \u201e\u015awi\u0119to wiosny\u201d Wac\u0142awa Ni\u017cy\u0144skiego, wystukuj\u0105cego rytm i zapisuj\u0105cego swoj\u0105 choreografi\u0119. <\/p>\n\n\n\n<p>\u201eZmieni\u0142em si\u0119 i zacz\u0105\u0142em ta\u0144czy\u0107 profilem\u201d &#8211; opowiada w dalszej cz\u0119\u015bci filmu. Ta\u0144czenie bokiem do publiczno\u015bci by\u0142o bardziej intymne. Nie chcia\u0142 przyci\u0105ga\u0107 widz\u00f3w typowymi atrybutami hiszpa\u0144skiego tancerza, przystojnego, silnego, wysokiego Don Juana. Zacz\u0105\u0142 przyjmowa\u0107 nietypowe pozy. Pierwszy wyzwolony wyst\u0119p zatytu\u0142owa\u0142 \u201eThe Red Shoes\u201d. Energi\u0119 skupi\u0142 na butach, wi\u0119cej uwagi po\u015bwi\u0119ci\u0142 stopom. Potem stworzy\u0142 \u201ePrzemian\u0119\u201d wed\u0142ug Franza Kafki. Pokaza\u0142 w niej blizny na ciele tancerza, zniekszta\u0142cenia. Rozczarowa\u0142 ojca i hiszpa\u0144sk\u0105 publiczno\u015b\u0107. Nie rozumieli jego poszukiwa\u0144, nie rozpoznawali w nich Flamenco, do kt\u00f3rego byli przyzwyczajeni. Ta\u0144czy\u0142 przy pomrukach i obelgach publiczno\u015bci. Krytyka by\u0142a bezwgl\u0119dna. Ludzie na Facebooku grozili, \u017ce po\u0142ami\u0105 mu nogi. Romowie poczuli si\u0119 zdradzeni. On dalej przekracza\u0142 granice. R\u00f3wnie\u017c te dotycz\u0105ce p\u0142ciowo\u015bci i w\u0142\u0105czy\u0142 do swoich wyst\u0119p\u00f3w \u015brodki wyrazu tradycyjnie zarezerwowane dla kobiet. W ciele, czy to m\u0119\u017cczyzny, czy kobiety dostrzega\u0142 si\u0142\u0119 i wra\u017cliwo\u015b\u0107. O\u017cywia\u0142 w ta\u0144cu przedmioty. Ko\u015bci, z\u0119by traktowa\u0142 jak instrumenty, dzi\u0119ki kt\u00f3rym ta\u0144czy\u0142 w duetach. Poszukiwa\u0142 tych cz\u0119\u015bci cia\u0142a, kt\u00f3re mog\u0105 wydawa\u0107 odg\u0142osy. \u201eStopy Israela to nowy instrument polifoniczny\u201d &#8211; uwa\u017ca jego ojciec. \u201eS\u0105 jak wsp\u00f3\u0142czesny fortepian zestawiony ze starym klawikordem, kt\u00f3ry brzmi wspaniale, ale ma swoje ograniczenia\u201d &#8211; dopowiada Pedro Romero, jego dyrektor artystyczny.<\/p>\n\n\n\n<p>Wyzwolony taniec Israela Galv\u00e1na najpierw zosta\u0142 doceniony poza granicami Hiszpanii. Ale kiedy to ju\u017c nast\u0105pi\u0142o, wyst\u0105pi\u0142 na Plaza de Toros \u201eMaestranza\u201d przed kilkunastotysi\u0119czn\u0105 publiczno\u015bci\u0105, kt\u00f3ra bi\u0142a mu brawo jak matadorowi. Do jego poszukiwa\u0144 przekona\u0142 si\u0119 te\u017c Jos\u00e9 Galv\u00e1n, kt\u00f3ry teraz m\u00f3wi: \u201eIsrael mia\u0142 racj\u0119, kiedy nie chcia\u0142 pod\u0105\u017ca\u0107 za moj\u0105 teori\u0105 ta\u0144ca, lecz j\u0105 zmieni\u0107\u201d. <\/p>\n\n\n\n<p><strong>RUCH<\/strong>, re\u017cyseria Thierry Demaizi\u00e8re, Alban Teurlai, serial dokumentalny Netflixa<\/p>\n\n\n\n<p><strong>Czytaj te\u017c:<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2021\/05\/18\/netflix-i-taniec-ruch-dokumentalny-serial-spoleczno-kulturowy-o-choreografach\/?nocheck=1\">Netflix i&nbsp;taniec. \u201eRuch\u201d \u2013 dokumentalny serial spo\u0142eczno-kulturowy o&nbsp;choreografach<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2019\/03\/05\/lubie-takie-poniedzialki\/\">Lubi\u0119 takie poniedzia\u0142ki<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2019\/06\/19\/w-hiszpanskim-klimacie\/\">W hiszpa\u0144skim klimacie<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2020\/01\/22\/wielka-kariera-i-przemocowy-zwiazek\/\">Wielka kariera i&nbsp;przemocowy zwi\u0105zek<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/2018\/05\/12\/nowe-flamenco-rocio-molina\/\">Nowe flamenco Rocio Molina<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Tym razem obejrza\u0142am trzeci odcinek \u201eRuchu\u201d, dokumentalnego serialu spo\u0142eczno-kulturowego o choreografach, przedstawiaj\u0105cy Israela Galv\u00e1na, hiszpa\u0144skiego artyst\u0119 reprezentuj\u0105cego sztuk\u0119 Flamenco. Ale zanim przejd\u0119 do filmu, wspomn\u0119, \u017ce w 2014 roku Israel Galv\u00e1n wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 razem z bohaterem mojego poprzedniego wpisu Akramem Khanem \u201eTOROBAK\u0118\u201d, spektakl o ta\u0144cu \u201ezanim sta\u0142 si\u0119 sztuk\u0105\u201d, a kt\u00f3ry z pewno\u015bci\u0105 wywodzi si\u0119 r\u00f3wnie\u017c [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":3368,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[242,441],"tags":[408,27,456,458,442,457],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3366"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3366"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3366\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3373,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3366\/revisions\/3373"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3368"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3366"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3366"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3366"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}