{"id":34,"date":"2018-03-30T12:57:51","date_gmt":"2018-03-30T10:57:51","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=34"},"modified":"2020-09-11T07:20:28","modified_gmt":"2020-09-11T05:20:28","slug":"a-new-modern-classic","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2018\/03\/30\/a-new-modern-classic\/","title":{"rendered":"A new modern classic…"},"content":{"rendered":"

Tak kanadyjska prasa nazwa\u0142a styl Aleksieja Ratma\u0144skiego po premierze baletu \u201eRomeo i Julia\u201d w wykonaniu Narodowego Baletu Kanady. Pod koniec ubieg\u0142ego roku tytu\u0142 znalaz\u0142 si\u0119 na afiszu Teatru Bolszoj w Moskwie i dzi\u0119ki temu w styczniu 2018 r. wszed\u0142 do repertuaru \u201eBolshoi Ballet Live\u201d. W Polsce transmisje odby\u0142y si\u0119 w co najmniej kilkunastu miastach i jeszcze si\u0119 nie zako\u0144czy\u0142y. Obejrza\u0142am ten balet ju\u017c dwa razy – w Warszawie oraz w \u0141odzi – i szybko sta\u0142 si\u0119 jedn\u0105 z moich ulubionych wersji \u201eRomea i Julii\u201d do muzyki Siergieja Prokofiewa. Do tej pory by\u0142o ich trzy \u2013 Kennetha MacMillana, Rudolfa Nuriejewa, Fredericka Ashtona.
\n
\nAleksiej Ratma\u0144ski (rocznik 1968) jest obecnie choreografem rezydentem w American Ballet Theatre, wcze\u015bniej by\u0142 dyrektorem artystycznym Baletu Bolszoj. Jest jednym z najzdolniejszych wsp\u00f3\u0142czesnych choreograf\u00f3w. Zaczyna\u0142 jako tancerz, szybko jednak zrozumia\u0142, \u017ce nie ma warunk\u00f3w fizycznych, by do\u0142\u0105czy\u0107 do grona najlepszych. Marzy\u0142 o choreografii; od dziecka – kiedy tylko s\u0142ysza\u0142 muzyk\u0119 – przed oczami mia\u0142 taniec. Ju\u017c w szkole sta\u0142o si\u0119 jasne, \u017ce ma predyspozycje do wypracowania w\u0142asnego stylu. By\u0142 buntownikiem. Nie lubi\u0142 i nie potrafi\u0142 si\u0119 podporz\u0105dkowa\u0107 ustalonym regu\u0142om (bo wtedy – jak twierdzi – traci si\u0119 sens ta\u0144ca) ani pedagogom. Jednym z nich by\u0142 s\u0142ynny choreograf Dmitrij Briancew (tw\u00f3rca m.in. \u201eZ\u0142udnego balu\u201d do muzyki Fryderyka Chopina). Ratma\u0144ski prowadzi\u0142 z nim o\u017cywione dyskusje, podczas kt\u00f3rych sprzeciwia\u0142 si\u0119 stylowi radzieckiej choreografii. Sam ceni star\u0105 rosyjsk\u0105 szko\u0142\u0119, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna wed\u0142ug niego odnale\u017a\u0107 w choreografiach Fredericka Ashtona i George’a Balanchine’a, a tak\u017ce zdobycze szko\u0142y francuskiej i w\u0142oskiej.<\/p>\n

\"W\u0142adis\u0142aw

W\u0142adis\u0142aw \u0141antratow (Romeo), Igor Cwirko (Merkucjo), Dmitrij Dorochow (Benwolio). Zdi\u0119cie: Damir Jusupow\/ Teatr Bolszoj<\/p><\/div>\n

Choreografie Ratma\u0144skiego nazywane s\u0105 metamorfozami cia\u0142a. Charakteryzuje je z\u0142o\u017cony, trudny technicznie, ale jednocze\u015bnie przejrzysty i przyst\u0119pny w odbiorze s\u0142ownik ruchowy. Bazuje na technice ta\u0144ca klasycznego, wzbogaca j\u0105 jednak elementami ta\u0144ca modern. Stosuje skomplikowane kombinacje krok\u00f3w (na jeden ruch potrafi podobno udzieli\u0107 15 wskaz\u00f3wek), lubi szybkie tempo, zmiany kierunk\u00f3w i wysoko\u015bci. Punktem wyj\u015bcia jest dla niego zawsze muzyka. \u201eThe steps comes from the music\u201d (Kroki wynikaj\u0105 z muzyki) \u2013 powiedzia\u0142 Amandzie Jennings z „Dance Europe Magazine” w sierpniu 2017 r. Twierdzi, \u017ce cz\u0119\u015b\u0107 pomys\u0142\u00f3w wynika z jego w\u0142asnych predyspozycji fizycznych. Sam ma d\u0142ugie, elastyczne i mocne plecy. Dlatego lubi (i jest to widoczne w jego tw\u00f3rczo\u015bci) uruchamia\u0107 g\u00f3rn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 cia\u0142a tancerzy, ale jak t\u0142umaczy, aby osi\u0105gn\u0105\u0107 po\u017c\u0105dany efekt, potrzebne s\u0105 te\u017c silne nogi. Je\u015bli ich komu\u015b brakuje, napi\u0119cie idzie do g\u00f3ry – szyja staje si\u0119 napi\u0119ta, g\u0142owa za\u015b statyczna. A w jego choreografiach musi dynamicznie ta\u0144czy\u0107 ca\u0142e cia\u0142o; du\u017c\u0105 rol\u0119 odgrywaj\u0105 te\u017c plastyczne port de bras<\/em> (pozycje r\u0105k) i tzw. \u00e9paulement, czyli zwroty ramion.\u00a0\u201eRatma\u0144ski ma tradycj\u0119 we krwi, ale jest m\u0142odym, nowoczesnym m\u0119\u017cczyzn\u0105, kt\u00f3ry rozwija taniec klasyczny\u201d \u2013 uwa\u017ca Karen Kain, dyrektor artystyczna Narodowego Baletu Kanady, kt\u00f3ra nam\u00f3wi\u0142a artyst\u0119 na zrealizowanie \u201eRomea i Julii\u201d w Toronto.<\/p>\n

\"\u201eRomeo

\u201eRomeo i Julia\u201d w choreografii Aleksieja Ratma\u0144skiego – scena zespo\u0142owa. Na pierwszym planie Jekaterina Krysanowa w roli Julii. Zdi\u0119cie: Damir Jusupow\/ Teatr Bolszoj<\/p><\/div>\n

W Moskwie ta\u0144czy\u0142y trzy premierowe obsady. W tytu\u0142owych rolach wyst\u0105pili Jekaterina Krysanowa i W\u0142adis\u0142aw \u0141antratow, Jewgienija Obrazcowa i Siemion Czudin oraz Anastazja Staszkiewicz z Wiaczes\u0142awem \u0141opatinem. Ciekawie by\u0142oby obejrze\u0107 wszystkie trzy interpretacje; w kinach mo\u017cemy jednak obejrze\u0107 tylko pierwsz\u0105 par\u0119. Jest doskonale zgrana. Porusza si\u0119 lekko, naturalnie i przekonuj\u0105co, pos\u0142usznie poddaj\u0105c si\u0119 wyobra\u017ani choreografa.<\/p>\n

Akcja baletu rozgrywa si\u0119 w renesansowej Weronie. Ratma\u0144ski zachowa\u0142 realia epoki, wsp\u00f3\u0142czesny sznyt nada\u0142 choreografii. Wprowadzi\u0142 niewielkie zmiany dramaturgiczne, nie fa\u0142szuj\u0105c jednak intencji Szekspira i Prokofiewa. Nie b\u0119d\u0119 ich zdradza\u0107, by nie popsu\u0107 efektu zaskoczenia. Scenografi\u0119 i kostiumy zaprojektowa\u0142 Richard Hudson. Dekoracje inspirowane by\u0142y malarstwem Giorgia de Chirico. Jego obrazy plac\u00f3w we w\u0142oskich miasteczkach przypominaj\u0105 niekiedy teatralne dekoracje, kt\u00f3re mo\u017cna dope\u0142ni\u0107 w\u0142asnymi wyobra\u017ceniami. Ratma\u0144ski wype\u0142ni\u0142 je ruchem. Stworzy\u0142 skomplikowan\u0105 technicznie choreografi\u0119, kt\u00f3r\u0105 tancerze wykonuj\u0105 tak, jakby nie sprawia\u0142a im \u017cadnej trudno\u015bci. Nie ma pustych moment\u00f3w, prawie ka\u017cdej nucie \u2013 kolejny element charakteryzuj\u0105cy choreografie Aleksieja Ratma\u0144skiego – przypisany jest plastyczny ruch.<\/p>\n

Podoba\u0142y mi si\u0119 partnerowania i sceny zbiorowe. \u015awietny by\u0142 te\u017c Igor Cwirko jako Merkucjo. A sam spos\u00f3b my\u015blenia o kompozycji tanecznej przypomina mi styl, kt\u00f3ry zademonstrowa\u0142 Rudolf Nuriejew, tworz\u0105c w 1977 r. \u201eRomea i Juli\u0119\u201d dla London Festival Ballet (potem spektakl przej\u0119\u0142a Opera Paryska). \u201eB\u0105d\u017acie ruchowo kreatywni, zapomnijcie o tradycyjnych pozycjach\u201d \u2013 m\u00f3wi\u0142 wtedy tancerzom i stworzy\u0142 innowacyjn\u0105 choreografi\u0119, r\u00f3wnie\u017c na bazie techniki ta\u0144ca klasycznego oraz modern. I podobnie jak teraz Ratma\u0144ski ka\u017cdej nucie by\u0142 w stanie przypisa\u0107 okre\u015blone pas.<\/p>\n

PS: W repertuarze Teatru Bolszoj, opr\u00f3cz wersji Aleksieja Ratma\u0144skiego, ca\u0142y czas znajduje si\u0119 \u201eRomeo i Julia\u201d w choreografii Jurija Grigorowicza. Premiera odby\u0142a si\u0119 w 1979 r., inscenizacja zosta\u0142a \u201eod\u015bwie\u017cona\u201d w 2010. Balet Grigorowicza wystawiany jest na Scenie Historycznej, Ratma\u0144skiego \u2013 na Scenie Nowej.<\/p>\n

\"Jekaterina

Jekaterina Krysanowa (Julia) i W\u0142adis\u0142aw \u0141antratow (Romeo). Zdi\u0119cie: Damir Jusupow\/ Teatr Bolszoj<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W ten spos\u00f3b kanadyjska prasa, w listopadzie 2011 roku, nazwa\u0142a styl Aleksieja Ratma\u0144skiego.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":37,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,145,130,182],"tags":[164,183,127,184,170],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/34"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=34"}],"version-history":[{"count":17,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/34\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2650,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/34\/revisions\/2650"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/37"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=34"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=34"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=34"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}