{"id":3449,"date":"2021-08-03T20:57:35","date_gmt":"2021-08-03T18:57:35","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=3449"},"modified":"2021-08-03T22:10:15","modified_gmt":"2021-08-03T20:10:15","slug":"wielki-pan-zly-czlowiek-czy-nijaki-don-juan","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2021\/08\/03\/wielki-pan-zly-czlowiek-czy-nijaki-don-juan\/","title":{"rendered":"Wielki pan, z\u0142y cz\u0142owiek czy nijaki Don Juan?"},"content":{"rendered":"\n

O zespole baletowym Teatru Wielkiego w Poznaniu<\/a> i jego repertuarze dot\u0105d na blogu nie pisa\u0142am, poza kr\u00f3tk\u0105 wzmiank\u0105 o mianowaniu Roberta Bondary, ju\u017c prawie trzy lata temu, kierownikiem tego zespo\u0142u<\/a>. Teraz jest okazja. Teatr udost\u0119pni\u0142 na swojej stronie, bezp\u0142atnie i to nie tylko na jeden czy dwa dni, ale a\u017c do 5 pa\u017adziernika, \u201eDon Juana\u201d Roberta Bondary, jego dwuaktowy balet z 2020 roku inspirowany dramatem Moli\u00e8ra. Prawa autorskie do wystawiania baletu on-line s\u0105 zatem najwyra\u017aniej spraw\u0105 do za\u0142atwienia.<\/p>\n\n\n\n

Don Juan – cyniczny, pozbawiony zdrowych emocji, niebezpieczny dra\u0144, kt\u00f3rego serce \u0142askawie \u201enale\u017cy do wszystkich pi\u0119knych kobiet\u201d, a \u201eka\u017cda ma prawo bra\u0107 je po kolei i w\u0142ada\u0107 nim, jak d\u0142ugo zdo\u0142a\u201d. Przewrotny \u0142ajdak, zr\u0119cznie manipuluj\u0105cy kochankami, kt\u00f3re pragn\u0105 mu wierzy\u0107, cho\u0107 rozs\u0105dek podpowiada im, \u017ce czyni\u0107 tego nie nale\u017cy. Mydl\u0105cy oczy k\u0142amca. \u201eNie wiem, co bym m\u00f3g\u0142 powiedzie\u0107; bo pan wykr\u0119ca rzeczy w taki spos\u00f3b, i\u017c mo\u017cna by my\u015ble\u0107, \u017ce masz s\u0142uszno\u015b\u0107; a mimo to, tak naprawd\u0119, to nie masz s\u0142uszno\u015bci\u201d – m\u00f3wi jego s\u0142uga Sganarel, kt\u00f3ry jednak s\u0142u\u017cy mu \u201emimo ca\u0142ego wstr\u0119tu\u201d i przekonania, \u017ce \u201ewielki pan a zarazem z\u0142y cz\u0142owiek, to rzecz po prostu straszna\u201d. Ob\u0142udnik, kt\u00f3ry szczyt swojej perfidii osi\u0105ga przybieraj\u0105c rol\u0119 \u015bwi\u0119toszka. \u201eTaka mistyfikacja, uprawiana zawodowo, daje dzi\u015b nadzwyczajne korzy\u015bci. To sztuka, w kt\u00f3rej komedianctwo zawsze mo\u017ce liczy\u0107 na wzgl\u0119dy, bo chocia\u017c kto je przejrzy, nie o\u015bmieli si\u0119 wyst\u0105pi\u0107 przeciw niemu. Wszystkie inne przywary wystawione s\u0105 na s\u0105d bli\u017anich i ka\u017cdy ma prawo g\u0142o\u015bno je pot\u0119pia\u0107; ale ob\u0142uda jest szelmostwem uprzywilejowanym, kt\u00f3re w\u0142asn\u0105 r\u0119k\u0105 zamyka usta ca\u0142emu \u015bwiatu i cieszy si\u0119 w spokoju wszechpot\u0119\u017cn\u0105 bezkarno\u015bci\u0105. Wchodzi si\u0119, dzi\u0119ki tej komedii, w \u015bcis\u0142e stosunki z ca\u0142ym pobo\u017cnym bractwem. Kto jednego zaczepi, natychmiast poruszy wszystkich przeciw sobie. (\u2026) Pod t\u0105 wygodn\u0105 pokrywk\u0105 pragn\u0119 i ja si\u0119 schroni\u0107, i zapewni\u0107 bezpiecze\u0144stwo sobie i swoim sprawkom. Nie wyrzekn\u0119 si\u0119 bynajmniej dawnych s\u0142odkich przyzwyczaje\u0144; ale b\u0119d\u0119 si\u0119 z niemi starannie ukrywa\u0142, zabawiaj\u0105c si\u0119 w ciszy i bez rozg\u0142osu. Gdyby mnie wreszcie i odkryto, palcem nawet nie potrzebuj\u0119 ruszy\u0107; ca\u0142a klika ujmie si\u0119 za mn\u0105 natychmiast i broni\u0107 mnie b\u0119dzie zawzi\u0119cie wbrew wszystkiemu i przeciw wszystkim. S\u0142owem, to jedyny spos\u00f3b, aby m\u00f3c bezkarnie robi\u0107, co tylko cz\u0142owiek zapragnie. Uczyni\u0119 si\u0119 cenzorem wszelkich post\u0119pk\u00f3w bli\u017aniego, wydawa\u0107 b\u0119d\u0119 wyroki na wszystkich, a dobre mniemanie mie\u0107 b\u0119d\u0119 jedynie o sobie. Gdy mnie kto raz bodaj najl\u017cej obrazi, nie przebacz\u0119 mu nigdy, i zachowam dla\u0144, pod mask\u0105 s\u0142odyczy, nieub\u0142agan\u0105 nienawi\u015b\u0107\u201d – oto spos\u00f3b, dzi\u0119ki kt\u00f3remu Don Juan zamierza\u0142 wykupi\u0107 sobie \u201eprzywilej na wszelkie \u0142ajdactwo\u201d, na marginesie do dzisiaj praktykowany i to bynajmniej nie tylko w kr\u0119gach ko\u015bcielnych. <\/p>\n\n\n\n

Nie tak jednak zosta\u0142 sportretowany wsp\u00f3\u0142czesny Don Juan Roberta Bondary. Czym si\u0119 kierowa\u0142 jego bohater, trudno powiedzie\u0107. W prologu choreograf podsuwa trop rodzicielski; w kolejnych obrazach obserwujemy pozbawionego Molierowskiego wyrachowania, nie sk\u0142aniaj\u0105cego do g\u0142\u0119bszych refleksji pustego m\u0142odzie\u0144ca i jego relacje z kobietami oraz kilka epizod\u00f3w inspirowanych sztuk\u0105, w ko\u0144cowych za\u015b scenach majaki, kt\u00f3re maj\u0105 sugerowa\u0107 jego wyrzuty sumienia. Czy jest to portret przekonuj\u0105co ciekawy? W trakcie pierwszego ogl\u0105dania pomy\u015bla\u0142am sobie, \u017ce jeszcze moment, a zaczn\u0119 litowa\u0107 si\u0119 nad bezmy\u015blno\u015bci\u0105 i nijako\u015bci\u0105 stworzonej postaci, kt\u00f3ra z symbolem wyrafinowanego z\u0142a nie ma wiele wsp\u00f3lnego. Don Juan Roberta Bondary roztkliwia si\u0119 sam nad sob\u0105, cytuj\u0105c ko\u0144c\u00f3wk\u0119 libretta: \u201ezwyk\u0142a relacja z kobiet\u0105 nie jest w stanie ju\u017c sprosta\u0107 potrzebom Don Juana i nie wyzwala podniecenia\u201d, \u201ezupe\u0142nie traci kontrol\u0119 nad swoim \u017cyciem udr\u0119czony poczuciem bezsilno\u015bci\u201d, czyli kr\u00f3tko m\u00f3wi\u0105c, takie wnioski mog\u0105 si\u0119 nasun\u0105\u0107, kiedy roz\u0142o\u017cymy tre\u015b\u0107 tej historii na cz\u0119\u015bci, z\u0142o, kt\u00f3re wyrz\u0105dza\u0142 wynika\u0142o raczej z bli\u017cej niezdefiniowanej t\u0119poty, kt\u00f3r\u0105 czasami i na wyrost nazywa si\u0119 na przyk\u0142ad zagubieniem albo chorob\u0105. Wnioski, kt\u00f3re nawiasem m\u00f3wi\u0105c koresponduj\u0105 z kilkoma recenzjami opublikowanymi tu\u017c po premierze baletu na \u017cywo. Ich list\u0119 zamieszczam na ko\u0144cu wpisu. Ale jakby na przek\u00f3r tym my\u015blom, nie mog\u0119 do ko\u0144ca odrzuci\u0107 tego baletu. Czytelnie skonstruowana, nie wyrzekaj\u0105ca si\u0119 baletowego gestu i niemych rozm\u00f3w, bazuj\u0105ca na ta\u0144cu neoklasycznym i wsp\u00f3\u0142czesnych technikach r\u00f3\u017cnorodna choreografia, sprawnie poprowadzone sceny zespo\u0142owe, emocjonalne duety, \u015bwietnie wyszkoleni tancerze, w tytu\u0142owej roli doskona\u0142y Mateusz Sierant<\/a>, dopowiadaj\u0105ca tre\u015b\u0107 i wewn\u0119trzne stany duszy, nostalgiczna, zabawna, niepokoj\u0105ca, muzyka; wszystkie te elementy sprawiaj\u0105, \u017ce paradoksalnie jest to dobry spektakl, cho\u0107 nie Molierowski Don Juan. <\/p>\n\n\n\n

Link do nagrania znajd\u0105 Pa\u0144stwo w tym miejscu<\/a>. Zach\u0119cam te\u017c do ogl\u0105dania telewizji Mezzo. W programie znajduj\u0105 si\u0119 dwa spektakle, o kt\u00f3rych ju\u017c na blogu pisa\u0142am, ale zawsze warto do nich wraca\u0107: \u201eCarmen\u201d w choreografii Johana Ingera<\/a> i \u201eGiselle\u201d we wsp\u00f3\u0142czesnej choreografii Akrama Khana<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Popremierowe recenzje:<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Don Juan zdiagnozowany<\/a><\/p>\n\n\n\n

W sid\u0142ach wolno\u015bci<\/a><\/p>\n\n\n\n

Wiruj\u0105cy seks czyli \u201eDon Juan\u201d – Teatr Wielki w Poznaniu<\/a><\/p>\n\n\n\n

Czytaj te\u017c:<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Pi\u0119kne szale\u0144stwo. Kobiety Rudolfa Habsburga<\/a><\/p>\n\n\n\n

Baletowy Oscar. Kobiety te\u017c bywaj\u0105 okrutne<\/a><\/p>\n\n\n\n

Trzy dni z \u201eGiselle\u201d Akrama Khana<\/a><\/p>\n\n\n\n

Gor\u0105ce tematy \u2013 szpilki i kr\u00f3tkie sp\u00f3dniczki<\/a><\/p>\n\n\n\n

Mi\u0142o\u015b\u0107, zdrada i zemsta. Recenzja spektaklu \u201eSzeherezada\/Medea\u201d w choreografii Roberta Bondary<\/a><\/p>\n\n\n\n

#Zosta\u0144wdomu i ogl\u0105daj taniec \u2013 cz\u0119\u015b\u0107 si\u00f3dma<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

O zespole baletowym Teatru Wielkiego w Poznaniu i jego repertuarze dot\u0105d na blogu nie pisa\u0142am, poza kr\u00f3tk\u0105 wzmiank\u0105 o mianowaniu Roberta Bondary, ju\u017c prawie trzy lata temu, kierownikiem tego zespo\u0142u. Teraz jest okazja. Teatr udost\u0119pni\u0142 na swojej stronie, bezp\u0142atnie i to nie tylko na jeden czy dwa dni, ale a\u017c do 5 pa\u017adziernika, \u201eDon Juana\u201d […]<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":3450,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,130,463],"tags":[409,465,293,464],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3449"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3449"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3449\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3456,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3449\/revisions\/3456"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3450"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3449"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3449"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3449"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}