Dziwi\u0119 si\u0119, \u017ce panie na wy\u017cszych stanowiskach zosta\u0142y wy\u0142\u0105czone z kr\u0119gu podejrze\u0144 o brak profesjonalizmu i zdemoralizowane zasady. I \u017ce rysunek powsta\u0142 w tylko jednej, a na dodatek tak banalnej konfiguracji.\u00a0By\u0142oby przecie\u017c zabawniej, gdyby przedstawia\u0142 mniej stereotypowe sytuacje – np. atrakcyjn\u0105 prezesk\u0119 \u0142as\u0105 na wdzi\u0119ki dobrze zbudowanego tancerza. Powszechnie te\u017c wiadomo, \u017ce wszyscy tancerze to geje. Wi\u0119c mo\u017ce i ta „prawda\u201d powinna znale\u017a\u0107 odzwierciedlenie w tw\u00f3rczo\u015bci autora.<\/p>\n
W Polsce taniec rzadko kojarzy si\u0119 ze sztuk\u0105 wysok\u0105, a arty\u015bci baletu traktowani s\u0105 w pewnych kr\u0119gach jako obywatele drugiej kategorii. Co wi\u0119cej, dzieje si\u0119 to pod p\u0142aszczykiem swoi\u015bcie pojmowanego egalitaryzmu. \u015awiadcz\u0105 o tym chocia\u017cby komentarze, kt\u00f3re ukaza\u0142y si\u0119 na fejsbuku pod artyku\u0142em \u201eCiemno na scenie\u201d<\/a>.\u00a0Niekt\u00f3re z nich przytoczy\u0142am we wpisie blogowym \u201eCzy warto zosta\u0107 zawodowym tancerzem w Polsce?\u201d<\/a>. Tak\u017ce cz\u0119stotliwo\u015b\u0107, z jak\u0105 jest wykorzystywany do niewybrednych \u017cart\u00f3w. Kandydatka mog\u0142aby przecie\u017c r\u00f3wnie dobrze zaproponowa\u0107, \u017ce zagra nago na skrzypcach albo \u017ce pozwoli si\u0119 narysowa\u0107. No, ale ta\u0144czy\u0107 ka\u017cdy mo\u017ce, a pozosta\u0142e dziedziny to ju\u017c wy\u017csza sztuka.<\/p>\n Krzywdz\u0105ce opinie te\u017c nie s\u0105 rzadko\u015bci\u0105. Ludzie lubi\u0105 papla\u0107 i utrwala\u0107 stereotypy.\u00a0Taka prawda jest nie liczy sie inteligencja wykszta\u0142cenie tylko ty\u0142ek dostanie taka prace i potem uwierzy jak to o na madra i hojraczy a naprwe madre i spoko dziewczyny jej nie dostana <\/em>–\u00a0napisa\u0142 na fejsbuku jeden z m\u0105drali\u0144skich. Sama kiedy\u015b us\u0142ysza\u0142am od pewnej pani: \u201ejedynym kryterium by\u0142a uroda\u201d. I mog\u0142abym t\u0119 odzywk\u0119 potraktowa\u0107 jako prza\u015bny, ma\u0142o udany komplement, gdyby nie ca\u0142okszta\u0142t dzia\u0142alno\u015bci tej osoby, skutecznie uprzykrzaj\u0105cej mi \u017cycie i \u201ezas\u0142uguj\u0105cej\u201d na oddzieln\u0105 opowie\u015b\u0107.<\/p>\n Wracaj\u0105c do ta\u0144ca \u2013 22 listopada 1928 r. w Th\u00e9\u00e2tre National de l’Op\u00e9ra w Pary\u017cu odby\u0142a si\u0119 premiera \u201eBolera\u201d w choreografii Bronis\u0142awy Ni\u017cy\u0144skiej. Muzyk\u0119 skomponowa\u0142 Maurice Ravel na zam\u00f3wienie Idy Rubinstein. W \u201ePrzewodniku baletowym\u201d Ireny Turskiej mo\u017cna przeczyta\u0107 opis spektaklu:<\/p>\n Scena przedstawia wn\u0119trze hiszpa\u0144skiej ober\u017cy. Pod \u015bcianami siedz\u0105 przy sto\u0142ach wie\u015bniacy. Na \u015brodku stoi st\u00f3\u0142, a na nim samotna tancerka. Dziewczyna powoli zaczyna ta\u0144czy\u0107, lecz na razie nikt nie zwraca na ni\u0105 uwagi. Ruchy jej maj\u0105 jednak tak sugestywn\u0105 si\u0142\u0119, \u017ce coraz bardziej urzekaj\u0105 patrz\u0105cych. (…) Coraz wi\u0119cej m\u0119\u017cczyzn ulega narastaj\u0105cemu uporczywie rytmowi muzyki. (…) Na zako\u0144czenie m\u0119\u017cczy\u017ani porywaj\u0105 tancerk\u0119 i podnosz\u0105 wysoko w g\u00f3r\u0119.<\/em><\/p>\n Ida Rubinstein jako Salom\u00e9. Portret Valentina Sierowa z 1910 r.<\/p><\/div>\n Ponad 30 lat p\u00f3\u017aniej Maurice B\u00e9jart stworzy\u0142 swoj\u0105 wersj\u0119 \u201eBolera<\/a>\u201d – g\u0142\u00f3wna rola \u201eLa M\u00e9lodie\u201d ta\u0144czona jest na stole przez tancerk\u0119 (cz\u0119sto wybitn\u0105 primabalerin\u0119) b\u0105d\u017a tancerza, a rytm interpretowany jest przez grup\u0119 tancerzy. Zach\u0119cam do obejrzenia galerii zdj\u0119\u0107<\/a> i fragment\u00f3w przedstawie\u0144 w wykonaniu B\u00e9jart Ballet Lausanne.\u00a0Taniec na stole mo\u017ce by\u0107 pi\u0119kn\u0105 sztuk\u0105 wysok\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Smutn\u0105 prawd\u0119 odkry\u0142 niedawno Andrzej Mleczko. Ale taniec na stole mo\u017ce te\u017c by\u0107 pi\u0119kn\u0105 sztuk\u0105 wysok\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":381,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,6],"tags":[218],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/377"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=377"}],"version-history":[{"count":14,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/377\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2501,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/377\/revisions\/2501"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/381"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=377"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=377"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=377"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"Ida](\"\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/Portrait_of_Ida_Rubenstein1.jpg\")