{"id":476,"date":"2018-09-03T20:58:38","date_gmt":"2018-09-03T18:58:38","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=476"},"modified":"2020-09-06T22:58:59","modified_gmt":"2020-09-06T20:58:59","slug":"paul-taylor-1930-2018","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2018\/09\/03\/paul-taylor-1930-2018\/","title":{"rendered":"Paul Taylor 1930-2018"},"content":{"rendered":"

By\u0142 jednym z najbardziej uzdolnionych i rozpoznawalnych tw\u00f3rc\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesnego ta\u0144ca. Zmar\u0142 w ubieg\u0142\u0105 \u015brod\u0119 w wieku 88 lat w szpitalu na Manhattanie. Przyczyn\u0105 by\u0142a niewydolno\u015b\u0107 nerek.
\n
\nTa\u0144cem zainteresowa\u0142 si\u0119 w czasach, kiedy prym wiod\u0142y radykalny eksperyment i awangarda, a osi\u0105gni\u0119cia Marthy Graham i George’a Balanchine’a uznano za utrwalone i tradycyjne. W latach 50. XX w. studiowa\u0142 w s\u0142ynnej nowojorskiej Juilliard School – jego pedagogami byli \u00a0Louis Horst, Doris Humphrey, Jos\u00e9 Lim\u00f3n, Antony Tudor. Wcze\u015bniej na Syracuse University<\/a> trenowa\u0142 p\u0142ywanie. Studiowa\u0142 te\u017c sztuki pi\u0119kne.<\/p>\n

Zanim ca\u0142kowicie po\u015bwi\u0119ci\u0142 si\u0119 w\u0142asnej tw\u00f3rczo\u015bci i Paul Taylor Dance Company, zdobywa\u0142 do\u015bwiadczenia w zespo\u0142ach Marthy Graham, George’a Balanchine’a, Merce’a Cunningham’a. Mia\u0142 doskonale wyrobiony zmys\u0142 obserwacyjny i artystyczn\u0105 wyobra\u017ani\u0119. \u201eChodzenie jest jak odcisk palca\u201d \u2013 powiedzia\u0142 w przypomnianym tutaj<\/a> wywiadzie.<\/p>\n

W pa\u017adzierniku 1957 r. zaprezentowa\u0142 \u201eSeven New Dances\u201d, choreografi\u0119 w\u00f3wczas bulwersuj\u0105c\u0105, otwieraj\u0105c\u0105 nowe perspektywy i zaliczon\u0105 do jego najbardziej radykalnych osi\u0105gni\u0119\u0107, bo wpisuj\u0105c\u0105 si\u0119 w nowe za\u0142o\u017cenia, \u017ce \u201ewszystko jest ta\u0144cem\u201d – codzienne czynno\u015bci i gesty, takie jak spogl\u0105danie na zegarek, oczekiwanie na autobus, zwyk\u0142y spacerowy ch\u00f3d, bieg, po\u015blizg, upadek.<\/p>\n

W \u201eSiedmiu nowych ta\u0144cach\u201d publiczno\u015b\u0107 i krytyka sprowokowane zosta\u0142y bezruchem. Przez kilka minut na scenie nie dzia\u0142o si\u0119 nic \u2013 tancerz (w tej roli Paul Taylor) sta\u0142 tylko nad siedz\u0105c\u0105 na pod\u0142odze tancerk\u0105. Po premierze Martha Graham nazwa\u0142a choreografa \u201enaughty boy\u201d (niegrzecznym ch\u0142opcem), a Louis Horst, by\u0142y nauczyciel Taylora w Juilliard School, opublikowa\u0142 w \u201eDance Observer\u201d recenzj\u0119, adekwatn\u0105 jego zdaniem do sytuacji, kt\u00f3rej tre\u015bci\u0105 by\u0142y jedynie tytu\u0142, data i pusta szpalta.<\/p>\n

Z czasem Paul Taylor \u201ezyska\u0142 miano eklektyka potrafi\u0105cego po\u0142\u0105czy\u0107 techniczn\u0105 wirtuozeri\u0119 i wdzi\u0119k klasycznego ta\u0144ca ze spontaniczno\u015bci\u0105 codziennego gestu\u201d. Tworzy\u0142 dzie\u0142a \u201epe\u0142ne fizycznego wigoru, baletowej wirtuozerii i humorystycznych odniesie\u0144 do codzienno\u015bci\u201d – napisa\u0142 Wojciech Klimczyk w\u00a0\u201eWizjonerach cia\u0142a\u201d<\/a>.\u00a0Niekt\u00f3rzy z jego koleg\u00f3w uznali wtedy, \u017ce kompromituje wypracowane przez awangard\u0119 standardy i idea\u0142y. Przestali z nim wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107. On jednak pozosta\u0142 wierny swojej intuicji oraz w\u0142asnemu stylowi \u2013 wprowadzi\u0142 do wsp\u00f3\u0142czesnego ta\u0144ca rado\u015b\u0107, liryzm i poetyck\u0105 wyobra\u017ani\u0119, jak napisa\u0142 Alastair Macaulay<\/a> w obszernym artykule opublikowanym po \u015bmierci artysty w „New York Timesie”<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Chodzenie jest jak odcisk palca.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":477,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[124,132],"tags":[127,129,126,128,125],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/476"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=476"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/476\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2635,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/476\/revisions\/2635"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/477"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=476"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=476"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=476"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}