W centrum uwagi pozostaje z regu\u0142y wykonawczyni roli Giselle. Tymczasem r\u00f3wnie wa\u017cna dramaturgicznie jest Mirta – rola tak samo trudna pod wzgl\u0119dem technicznym i interpretacyjnym, wymagaj\u0105ca wielkiej si\u0142y, opanowania i umiej\u0119tno\u015bci wczucia si\u0119 w aur\u0119 romantycznego baletu.\u00a0By\u0107 mo\u017ce dlatego – tu\u017c przed zbli\u017caj\u0105c\u0105 si\u0119 premier\u0105 \u201eGiselle\u201d w Operze Ba\u0142tyckiej w Gda\u0144sku – si\u0119gn\u0119\u0142am do biografii dw\u00f3ch artystek wcielaj\u0105cych si\u0119 w przesz\u0142o\u015bci w rol\u0119 \u201ekierowniczki cmentarza\u201d – Mai Plisieckiej i Bo\u017ceny Kocio\u0142kowskiej.<\/p>\n
Przygoda rosyjskiej primabaleriny z \u201eGiselle\u201d zacz\u0119\u0142a si\u0119 od roli jednej z dw\u00f3ch willid. Potem zacz\u0119\u0142a ta\u0144czy\u0107 Mirt\u0119, zawsze z Galin\u0105 U\u0142anow\u0105 w roli Giselle.<\/span><\/p>\n Dla mnie za\u015b willida by\u0142a pewnego rodzaju szkicem, wst\u0119pem do Mirty, o kt\u00f3rej marzy\u0142am.<\/em><\/p>\n Mirt\u0119 postrzega\u0142am jako posta\u0107 z innego, pozaziemskiego \u015bwiata. Zata\u0144czy\u0107 j\u0105 jako \u201ekierowniczk\u0119 cmentarza\u201d, \u201edyrektork\u0119 do spraw\u201d o\u017cywienia willid absolutnie nie chcia\u0142am. Mirta powinna by\u0107 \u017cywa i zwyczajna. Powinno od niej wia\u0107 na widowni\u0119 mro\u017c\u0105cym ch\u0142odem i groz\u0105. (…) Bez ko\u0144ca mnie pytano: dlaczego nie ta\u0144czy pani Giselle? I przez ca\u0142e \u017cycie nie uda\u0142o mi si\u0119 znale\u017a\u0107 przekonuj\u0105cej odpowiedzi. Zapewne, gdybym bardzo tego pragn\u0119\u0142a, dopi\u0119\u0142abym swego, zata\u0144czy\u0142a, ale co\u015b si\u0119 we mnie sprzeciwia\u0142o, opiera\u0142o, cofa\u0142o. No i tak jako\u015b wysz\u0142o.<\/em><\/p>\n – Maja Plisiecka, \u201eJa, Maja Plisiecka\u201d.<\/p>\n Bo\u017cena Kocio\u0142kowska w roli Mirty wyst\u0105pi\u0142a po raz pierwszy w premierze, kt\u00f3ra odby\u0142a si\u0119 20 kwietnia 1968 r. w Teatrze Wielkim w Warszawie w choreografii Aleksieja Cziczinadze. Jerzy Waldorff tak opisa\u0142 jej wyst\u0119p:\u00a0Bo\u017cena Kocio\u0142kowska jako kr\u00f3lowa Wi\u0142\u0142 – Mirta bardzo by\u0142a dobra. Jej temperament, z natury nieco ch\u0142odny, tu pasowa\u0142 jak ulany do panny, co wychodzi z grobu na cmentarny dancing. Technicznie partia wykonana z pewn\u0105 siebie wirtuozeri\u0105.<\/em><\/p>\n Potem ta\u0144czy\u0142a go\u015bcinnie Mirt\u0119 w Poznaniu w choreografii Barbary Kasprowicz i ponownie w 1976 r. w Teatrze Wielkim w Warszawie w nowej inscenizacji zrealizowanej przez Irin\u0119 Michajliczenko i Anatola Gridina. W \u201e\u017byciu Warszawy\u201d mo\u017cna by\u0142o wtedy przeczyta\u0107:\u00a0W\u015br\u00f3d solist\u00f3w natomiast szczeg\u00f3lne uznanie wzbudza Bo\u017cena Kocio\u0142kowska. Jej Mirta jest – jak zawsze – kwintesencj\u0105 baletu romantycznego i kultury wykonania w najwy\u017cszym wymiarze.<\/em><\/p>\n Recenzje przypomnia\u0142a artystka w swoich wspomnieniach \u201ePierwsza dama warszawskiego baletu\u201d.\u00a0Warto do nich si\u0119gn\u0105\u0107, cho\u0107 nawet ona wi\u0119cej uwagi po\u015bwi\u0119ca wykonawczyniom roli Giselle, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych najwi\u0119ksze wra\u017cenie wywar\u0142a na niej Carla Fracci.<\/p>\n Wiele razy ta\u0144czy\u0142am w tym balecie Mirt\u0119, towarzysz\u0105c solistom zagranicznym, wyst\u0119puj\u0105cym go\u015bcinnie na deskach sceny Teatru Wielkiego (\u2026) Fracci uznawana by\u0142a za idea\u0142 tancerki romantycznej, m\u00f3wiono o niej jako o nast\u0119pczyni Marii Taglioni.<\/em><\/p>\n Dzisiaj w kaszubskiej „Giselle\u201d<\/a> Mirt\u0119 zata\u0144czy Beata Giza-Palutkiewicz<\/a>. Czy b\u0119dzie to rola zgodna z duchem orygina\u0142u? Oka\u017ce si\u0119 ju\u017c za kilka godzin.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mirta to rola wa\u017cna dramaturgicznie. Cz\u0119\u015bciej jednak m\u00f3wi si\u0119 i pisze o tytu\u0142owej bohaterce.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":555,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[158,133,130],"tags":[135,134,22],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/554"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=554"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/554\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2712,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/554\/revisions\/2712"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/555"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=554"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=554"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=554"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}