{"id":713,"date":"2018-12-30T12:11:10","date_gmt":"2018-12-30T11:11:10","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=713"},"modified":"2020-12-19T08:38:41","modified_gmt":"2020-12-19T07:38:41","slug":"dziadek-do-orzechow-krolowa-belgow-i-zaklocenia-w-odbiorze","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2018\/12\/30\/dziadek-do-orzechow-krolowa-belgow-i-zaklocenia-w-odbiorze\/","title":{"rendered":"\u201eDziadek do orzech\u00f3w\u201d, kr\u00f3lowa Belg\u00f3w i zak\u0142\u00f3cenia w odbiorze"},"content":{"rendered":"

W pa\u017adzierniku 1993 r. sanktpetersburska firma MIRIS, zajmuj\u0105ca si\u0119 produkcj\u0105 film\u00f3w dokumentalnych, rozes\u0142a\u0142a na Zach\u00f3d faks informuj\u0105cy, \u017ce szuka partnera, kt\u00f3ry pomo\u017ce jej w wydaniu serii dokumentuj\u0105cej osi\u0105gni\u0119cia rosyjskiej sztuki ta\u0144ca. Odzew przyszed\u0142 z NVC ARTS.<\/p>\n

Trwaj\u0105ce pi\u0119\u0107 lat przeszukiwania pa\u0144stwowych archiw\u00f3w, muze\u00f3w i prywatnych kolekcji, zako\u0144czy\u0142y si\u0119 wydaniem dw\u00f3ch bezcennych p\u0142yt – \u201eThe Glory of the Bolshoi\u201d oraz \u201eThe Glory of the Kirov\u201d, na kt\u00f3rych znalaz\u0142y si\u0119 – nigdzie wcze\u015bniej nie pokazywane – fragmenty wyst\u0119p\u00f3w najwybitniejszych artyst\u00f3w rosyjskiego baletu.\u00a0Przypomnia\u0142am sobie o nich podczas przed\u015bwi\u0105tecznej transmisji z Teatru Bolszoj \u201eDziadka do orzech\u00f3w\u201d w choreografii Jurija Grigorowicza.<\/p>\n

Na pierwszej znajduje si\u0119 zarejestrowane w 1953 r. pas de trois<\/em> z \u201eDziadka do orzech\u00f3w\u201d w choreografii Wasilija Wajnonena. A wykonawcami s\u0105 A\u0142\u0142a Mankiewicz, Jekatierina Maksimowa i W\u0142adimir Wasiliew, wtedy jeszcze uczniowie czwartej klasy moskiewskiej szko\u0142y baletowej, kt\u00f3rzy zademonstrowali swoje umi\u0119j\u0119tno\u015bci przed kr\u00f3low\u0105 Belg\u00f3w, El\u017cbiet\u0105, w czasie jej oficjalnej wizyty w Zwi\u0105zku Radzieckim.<\/p>\n

By\u0142 to pierwszy (utrwalony) wyst\u0119p s\u0142ynnej pary baletowej, kt\u00f3ra trzyna\u015bcie lat p\u00f3\u017aniej – 12 marca 1966 r. – wyst\u0105pi\u0142a na scenie Teatru Bolszoj w premierze \u201eDziadka\u2026\u201d w choreografii Jurija Grigorowicza.<\/p>\n

\"\u201eDziadek

\u201eDziadek do orzech\u00f3w\u201d w choreografii Jurija Grigorowicza. Zdj. Damir Jusupow\/ Teatr Bolszoj<\/p><\/div>\n

Ich interpretacja przesz\u0142a do historii. I r\u00f3wnie\u017c zadbano o jej zachowanie – w 2004 r. wydano DVD z wyst\u0119pu zarejestrowanego w 1978 r.\u00a0Zestarza\u0142y si\u0119 tylko kostiumy – technika, gra aktorska, wszystkie niuanse wykonania – nadal mog\u0105 by\u0107 wzorem.\u00a0Na p\u0142ycie \u201eThe Glory of the Bolshoi\u201d znajduje si\u0119 te\u017c dwuminutowe solo Jekatieriny Maksimowej jako Wieszczki Cukrowej, w oryginalnej wersji Lwa Iwanowa, kt\u00f3re zata\u0144czy\u0142a w 1958 r.<\/p>\n

Histori\u0119 ba\u015bni E.T.A. Hoffmanna, prawnika z\u00a0artystyczn\u0105 i sk\u0142onn\u0105 do marzycielstwa dusz\u0105, kt\u00f3remu jednak nigdy si\u0119 nie przy\u015bni\u0142o, \u017ce jedno z\u00a0jego opowiada\u0144 stanie si\u0119 najbardziej rozchwytywanym tytu\u0142em baletowym, opowiedzia\u0142am dwa lata temu w tek\u015bcie \u201eDziadek i jego ojcowie\u201d<\/a>.\u00a0Wspomnia\u0142am w nim o choreografii Grigorowicza, kt\u00f3r\u0105 zaliczam do jednej z najlepszych i moich ulubionych. Pisa\u0142am te\u017c o nies\u0142abn\u0105cym zainteresowaniu t\u0105 inscenizacj\u0105, tak\u017ce w\u00a0Polsce \u2013 dzi\u0119ki transmisjom Bolshoi Ballet Live.<\/p>\n

Grigorowicz zachowa\u0142 najbardziej warto\u015bciowe fragmenty choreografii Lwa Iwanowa (asystenta Mariusa Petipa), ale podj\u0105\u0142 tak\u017ce wyzwanie rzucone przez kompozytora, kt\u00f3ry ju\u017c w\u00a01890 r. napisa\u0142: \u201ePrzecie\u017c balet to te\u017c symfonia\u201d. Wykorzystuj\u0105c technik\u0119 ta\u0144ca klasycznego, w\u00a0zrozumia\u0142y spos\u00f3b \u201eopowiedzia\u0142\u201d ba\u015b\u0144 Hoffmanna, p\u0142ynnie po\u0142\u0105czy\u0142 \u015bwiat realny z\u00a0ba\u015bniowym i\u00a0wys\u0142a\u0142 widza w\u00a0romantyczn\u0105 podr\u00f3\u017c do \u015bwiata dziw\u00f3w i\u00a0cudowno\u015bci, krainy \u201epe\u0142nej b\u0142yszcz\u0105cych Las\u00f3w Gwiazdkowych, przezroczystych Pa\u0142ac\u00f3w Marcepanowych, s\u0142owem najpi\u0119kniejszych i\u00a0najcudowniejszych rzeczy, kt\u00f3re si\u0119 widzi oczami wyobra\u017ani. I\u00a0je\u015bli umie si\u0119 marzy\u0107 i\u00a0kocha\u0107\u201d (E.T.A. Hoffmann, \u201eDziadek do orzech\u00f3w i\u00a0Kr\u00f3l Myszy\u201d w\u00a0opr. J\u00f3zefa Kramsztyka).<\/em><\/a><\/p>\n

W tym sezonie mo\u017cemy ogl\u0105da\u0107 ju\u017c trzeci\u0105 obsad\u0119. W ubieg\u0142ych latach w transmitowanych spektaklach wyst\u0105pili: Nina Kapcowa<\/a> i Artiom Owczarenko<\/a> (jest te\u017c wersja wydana na DVD) oraz Anna Nikulina<\/a> i Denis Rodkin<\/a>.<\/p>\n

\"Nina

Nina Kapcowa i Artiom Owczarenko. Zdj. Damir Jusupow\/ Teatr Bolszoj<\/p><\/div>\n

W najnowszej kinowej wersji w roli Maszy wyst\u0119puje Margarita Szrajner<\/a>, za\u015b Siemion Czudin<\/a> ta\u0144czy Dziadka do orzech\u00f3w\/Ksi\u0119cia.<\/p>\n

O Margaricie Szrajner pisa\u0142am w czerwcu na blogu<\/a> i w POLITYCE<\/a> – podoba\u0142 mi si\u0119 jej wyst\u0119p w \u201eCopp\u00e9lii\u201d, balecie zrekonstruowanym przez Siergieja Wichariewa, kt\u00f3ry powsta\u0142 w Pary\u017cu w 1870 r. – nomen omen<\/em> – na podstawie opowiadania Hoffmanna \u201ePiaskun\u201d.<\/p>\n

Margarita Szrajner jest jeszcze tancerk\u0105 corps de ballet, ale ma ju\u017c za sob\u0105 debiuty w\u00a0g\u0142\u00f3wnych rolach w\u00a0baletach takich jak \u201eP\u0142omie\u0144 Pary\u017ca\u201d, \u201eSylfida\u201d, \u201eDon Kichot\u201d. Teraz okaza\u0142a si\u0119 doskona\u0142\u0105 Swanild\u0105. Ma idealne warunki \u2013 jest dziewcz\u0119ca, naturalna, z\u00a0lekko\u015bci\u0105 pokonuje wszystkie trudno\u015bci techniczne, kt\u00f3rymi naszpikowana jest choreografia. \u015awietnie te\u017c sobie radzi z\u00a0zadaniami aktorskimi.<\/em><\/a><\/p>\n

Od tego czasu \u201etancerka corp de ballet<\/em>\u201d zd\u0105\u017cy\u0142a ju\u017c awansowa\u0107 i obecnie wyst\u0119puje jako pierwsza solistka.\u00a0Rola Maszy znajduje si\u0119 w jej repertuarze od 2016 r.\u00a0Niestety w kinie Praha, do kt\u00f3rego wybra\u0142am si\u0119 na przedstawienie nast\u0105pi\u0142o (zdarzy\u0142o mi si\u0119 to po raz pierwszy) d\u0142u\u017csze zak\u0142\u00f3cenie w odbiorze.\u00a0Sygna\u0142 urwa\u0142 si\u0119 mniej wi\u0119cej w momencie, kiedy wybija p\u00f3\u0142noc, Masza zasypia i Drosselmeyer (Denis Savin<\/a>) zaczyna odprawia\u0107 czary. Omin\u0119\u0142y mnie wi\u0119c najlepsze fragmenty: przera\u017conej Maszy, obserwuj\u0105cej z fotela walk\u0119 Dziadka z Kr\u00f3lem Myszy (Alexander Vodopetov) i jego orszakiem, biegaj\u0105cych w pop\u0142ochu o\u017cywionych lalek (uwielbiam te sceny zespo\u0142owe), dzielnie walcz\u0105cych huzar\u00f3w i dyryguj\u0105cego ca\u0142ym tym zamieszaniem Drosselmeyera.\u00a0I wreszcie – nie mog\u0119 tego od\u017ca\u0142owa\u0107, sygna\u0142 wr\u00f3ci\u0142 w ko\u0144c\u00f3wce \u201eWalca \u015anie\u017cynek\u201d – nie uda\u0142o mi si\u0119 obejrze\u0107 jednej z najbardziej wzruszaj\u0105cych scen baletowych, przemiany Dziadka w Ksi\u0119cia i nast\u0119puj\u0105cego po niej pas de deux<\/em>.<\/p>\n

\"Zdj.

Zdj. Damir Jusupow\/ Teatr Bolszoj<\/p><\/div>\n

Przepi\u0119knie opowiada o tym fragmencie Siemion Czudin<\/a> oddaj\u0105c ca\u0142\u0105 jego istot\u0119, ale tak\u017ce wypowiadaj\u0105c si\u0119 z perspektywy prze\u017cywaj\u0105cego t\u0119 rol\u0119 tancerza. Racj\u0119 ma te\u017c Daria Choch\u0142owa<\/a>, kt\u00f3ra troch\u0119 zazdro\u015bci dzieciom pierwszego kontaktu z baletem Grigorowicza i zwi\u0105zanych z tym prze\u017cy\u0107.<\/p>\n

Drugi akt przeszed\u0142 bez zak\u0142\u00f3ce\u0144 technicznych. Co zr\u0119cznie wykorzysta\u0142a pewna, tak zafascynowana \u201eWalcem kwiat\u00f3w\u201d baletomanka (nie dziwi\u0119 si\u0119, bo zesp\u00f3\u0142 ma t\u0119 scen\u0119 opanowan\u0105 do perfekcji), \u017ce a\u017c postanowi\u0142a go nie ogl\u0105da\u0107, tylko robi\u0107 zdj\u0119cia z u\u017cyciem flesza, wybijaj\u0105c z nastroju siedz\u0105cych za ni\u0105 widz\u00f3w.<\/p>\n

Retransmisje w nowej obsadzie zaczn\u0105 si\u0119 ju\u017c niebawem; w Warszawie powt\u00f3rka przewidziana jest jednak dopiero pod koniec lutego.\u00a0Tak wi\u0119c dopiero wtedy b\u0119d\u0119 si\u0119 mog\u0142a pokusi\u0107 o ocen\u0119, jak na tle innych znanych mi wykonawc\u00f3w wypadaj\u0105 Margarita Szrajner i Siemion Czudin.<\/p>\n

Pozostali soli\u015bci wykonuj\u0105cy efektowne i trudne technicznie ta\u0144ce, \u00a0hiszpa\u0144ski, arabski, chi\u0144ski, rosyjski Trepak, francuski, tak\u017ce corps de ballet<\/em>, wypadli doskonale. A \u201eDziadka do orzech\u00f3w\u201d w choreografii Jurija Grigorowicza, nale\u017cy uzna\u0107 za jedn\u0105 z wizyt\u00f3wek Baletu Bolszoj, obok \u201eJeziora \u0142ab\u0119dziego\u201d, \u201eDon Kichota\u201d, \u201eSpartakusa\u201d.<\/p>\n

Przy okazji tego spektaklu zajrza\u0142am na stron\u0119 internetow\u0105 Teatru Bolszoj i policzy\u0142am, \u017ce w sk\u0142adzie zespo\u0142u znajduje si\u0119 obecnie 163 tancerek i tancerzy<\/a> oraz 67 solistek i solist\u00f3w<\/a>.\u00a0Kieruje nimi Makar Waziew – od 2016 r. dyrektor Baletu Bolszoj. W odr\u00f3\u017cnieniu od naszych wroc\u0142awskich eksperyment\u00f3w<\/a>, jest wybitnym artyst\u0105, kt\u00f3ry nie tylko uko\u0144czy\u0142 jedn\u0105 z najlepszych szk\u00f3\u0142 baletowych i by\u0142 pierwszym tancerzem w Teatrze Kirowa (obecnie Maryjski), ale ma te\u017c wiele innych osi\u0105gni\u0119\u0107 w dziedzinie sztuki ta\u0144ca. Wi\u0119cej o jego dokonaniach mo\u017cna przeczyta\u0107 tutaj<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Drugi akt przeszed\u0142 bez zak\u0142\u00f3ce\u0144 technicznych. Co zr\u0119cznie wykorzysta\u0142a zafascynowana \u201eWalcem kwiat\u00f3w\u201d baletomanka.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":717,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[145,185],"tags":[94,168,99,186],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/713"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=713"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/713\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3125,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/713\/revisions\/3125"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/717"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=713"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=713"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=713"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}