{"id":721,"date":"2019-01-03T18:57:16","date_gmt":"2019-01-03T17:57:16","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=721"},"modified":"2021-01-22T10:11:47","modified_gmt":"2021-01-22T09:11:47","slug":"cztery-wspolczesne-choreografie-w-operze-paryskiej","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2019\/01\/03\/cztery-wspolczesne-choreografie-w-operze-paryskiej\/","title":{"rendered":"Cztery wsp\u00f3\u0142czesne choreografie w Operze Paryskiej"},"content":{"rendered":"

Co robi\u0107 w Nowym Roku?\u00a0Ja obejrza\u0142am kilka balet\u00f3w. Dwa \u015brednio udane w Mezzo: <\/span>\u201eChaplina\u201d<\/a> w choreografii Mario Schr\u00f6dera w wykonaniu <\/span>Leipziger Ballett<\/a> oraz <\/span>\u201ePinokia\u201d<\/a> w choreografii Ivana Cavallari z <\/span>l’Op\u00e9ra National du Rhin<\/a>.\u00a0<\/span>Oba zespo\u0142y ta\u0144cz\u0105 na wysokim poziomie. Choreografie odebra\u0142am jednak z umiarkowanym zachwytem; by\u0142y zbyt monotonne i (jak dla mnie) troch\u0119 za d\u0142ugie.<\/p>\n

Z Mezzo prze\u0142\u0105czy\u0142am si\u0119 na kana\u0142 ARTE. Reszt\u0119 wieczoru sp\u0119dzi\u0142am w Palais Garnier ogl\u0105daj\u0105c \u201eQuatre chor\u00e9graphes d’aujourd’hui”<\/a>, spektakl \u00a0zrealizowany w 2018 roku z inicjatywy Aur\u00e9lie Dupont<\/a>, s\u0142ynnej \u00c9toile<\/em> Opery Paryskiej, od 1 sierpnia 2016 roku sprawuj\u0105cej funkcj\u0119 \u201eDirectrice de la Danse de l\u2019Op\u00e9ra national de Paris\u201d.<\/p>\n

Kilkadziesi\u0105t artystek i artyst\u00f3w baletu Opery Paryskiej, fenomenalnie sprawnych i doskonale odnajduj\u0105cych si\u0119 w r\u00f3\u017cnych technikach oraz stylach ta\u0144ca, tak\u017ce przestrzeniach, zata\u0144czy\u0142o w czterech wsp\u00f3\u0142czesnych choreografiach: Szwajcara Jamesa Thierr\u00e9e, Izraelczyka Hofesha Shechtera, Hiszpana Iv\u00e1na P\u00e9reza i Kanadyjki Crystal Pite.<\/p>\n

Pierwsza:\u00a0\u201eFr\u00f4lons\u201d<\/strong>, utrzymana w konwencji happeningu, zosta\u0142a zaaran\u017cowana w przestrzeni publicznej. Pokaz odby\u0142 si\u0119 we foyer i na schodach z udzia\u0142em ponad pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu tancerek i tancerzy. R\u00f3wnie\u017c publiczno\u015bci, przygl\u0105daj\u0105cej si\u0119 temu wydarzeniu, bynajmniej nie w wieczorowych kreacjach, tylko w codziennych ubraniach; cz\u0119\u015b\u0107 z zarejestrowanych os\u00f3b to zapewne tury\u015bci, kt\u00f3rzy \u201ewpadli\u201d do Opery prosto z paryskich ulic i muze\u00f3w.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Przepych b\u0142yszcz\u0105cych od cekin\u00f3w, z\u0142oto-czarnych, kostium\u00f3w idealnie harmonizuje z bogatymi wn\u0119trzami Opery Paryskiej. Z elegancj\u0105 miejsca, jego histori\u0105 i przeznaczeniem, w mi\u0142y spos\u00f3b jednocze\u015bnie\u00a0kontrastuje\u00a0\u201eprymitywny\u201d ruch imituj\u0105cy ruchy zwierz\u0105t: jaszczurek b\u0105d\u017a innych gad\u00f3w albo dzikich zwierz\u0105tek.\u00a0Widowisko jest wizualnie atrakcyjne, a nastrojem przypomina maskarady, kt\u00f3re urozmaica\u0142y uroczysto\u015bci dworskie.<\/p>\n

W nowej wersji \u201eThe Art of Not Looking Back\u201d\u00a0<\/strong>choreograf zaczyna spektakl kr\u00f3tk\u0105 opowie\u015bci\u0105 o sobie. Urodzi\u0142 si\u0119 1975 roku w Jerozolimie w ma\u0142ej rodzinie, matka opu\u015bci\u0142a go, gdy mia\u0142 2 lata.\u00a0W dalszej cz\u0119\u015bci przyst\u0119puje do analizy tre\u015bci i struktury ruchu.<\/p>\n

Grupa sk\u0142adaj\u0105ca si\u0119 z dziewi\u0119ciu tancerek wyst\u0119puj\u0105cych w kr\u00f3tkich, prostych, zwyczajnych sukienkach na rami\u0105czkach i w skarpetkach, niekt\u00f3re maj\u0105 ochraniacze na kolanach, wygina si\u0119 w r\u00f3\u017cnych pozach i sekwencjach, troch\u0119 jak w transie albo lekkiej hipnozie.\u00a0Potem prezentuj\u0105 si\u0119 w bardziej zdyscyplinowanym porz\u0105dku: r\u0119ce trzymaj\u0105 w klasycznym port de bras<\/em>, stopy maj\u0105 ustawione w trzeciej pozycji i wykonuj\u0105 proste battements tendus<\/em>.\u00a0Pojawia si\u0119 te\u017c sekwencja przypominaj\u0105ca romantyczny obrazek.\u00a0Takie same kroki wykonywane s\u0105 z muzyk\u0105 i w ciszy.\u00a0Konkluzja: \u00a0identyczne ruchy mo\u017cemy przedstawia\u0107 i interpretowa\u0107 na r\u00f3\u017cne sposoby. Mog\u0105 by\u0107 p\u0142ynne i delikatne, ale tak\u017ce \u00a0agresywne, nerwowe, chaotyczne. Odbi\u00f3r zale\u017cy od osobistych do\u015bwiadcze\u0144 i powstaj\u0105cych w ten spos\u00f3b skojarze\u0144. Wszystko jest kwesti\u0105 fabu\u0142y, emocji, nastroju, w jakie zostaje \u201eopakowana\u201d forma.<\/p>\n

Choreografia \u201eThe Male Dancer\u201d<\/strong> powsta\u0142a z inspiracji ksi\u0105\u017ck\u0105 brytyjskiego historyka Ramsaya Burta na temat zwi\u0105zku mi\u0119dzy ta\u0144cem a m\u0119sko\u015bci\u0105 w XX wieku.\u00a0Dziesi\u0119ciu tancerzy gi\u0119tko porusza si\u0119 w improwizowanym ruchu do muzyki Arvo P\u00e4rta. Ta\u0144cz\u0105 w wysublimowanych, uszytych z wielkim kunsztem kostiumach. By\u0107 mo\u017ce autor chcia\u0142 potwierdzi\u0107 albo podj\u0105\u0107 dyskusj\u0119 z mitem zniewie\u015bcia\u0142ego tancerza. Ca\u0142o\u015b\u0107 nasuwa jednak skojarzenia z m\u0119skim buduarem i troch\u0119 przyt\u0142acza urod\u0105 ruchu, z kt\u00f3rego niewiele wynika.<\/p>\n

\u201eThe Seasons\u2019 Canon\u201d<\/strong> do \u201eCzterech P\u00f3r Roku\u201d Vivaldiego, zrekomponowanych przez Maxa Richtera, choreograficznie narzuca skojarzenia z \u201e\u015awi\u0119tem wiosny\u201d w interpretacjach Wac\u0142awa Ni\u017cy\u0144skiego i Maurice\u2019a B\u00e9jarta. Akcja dzieje si\u0119 \u201egdzie\u015b na ko\u0144cu \u015bwiata\u201d. Niestety (ponownie) pi\u0119kne obrazy przy\u0107miewaj\u0105 sens ruchu, kt\u00f3ry mo\u017ce znaczy\u0107 \u201ewszystko i nic\u201d, wywo\u0142ywa\u0107 r\u00f3\u017cne skojarzenia, ale te\u017c nu\u017cy\u0107 brakiem wyrazu.<\/p>\n

W 2016 roku, kiedy rozmawia\u0142am o ta\u0144cu wsp\u00f3\u0142czesnym z Jackiem Przyby\u0142owiczem<\/a>, wspomnia\u0142am o dw\u00f3ch recenzjach jego spektakli: \u201eNegocjacji\u201d i \u201eNaszyjnika Go\u0142\u0119bicy\u201d.\u00a0Fabu\u0142\u0119 pierwszego jeden z recenzent\u00f3w opisa\u0142 jako bazuj\u0105c\u0105 w swym zamy\u015ble na konfliktach psychologicznych wynikaj\u0105cych z\u00a0ma\u0142\u017ce\u0144skiego tr\u00f3jk\u0105ta, za\u015b recenzentka drugiego spektaklu zobaczy\u0142a mi\u0142o\u015b\u0107 pokazan\u0105 jako szale\u0144stwo i akcj\u0119 umie\u015bci\u0142a w bia\u0142ej scenerii szpitala psychiatrycznego.\u00a0Obie recenzje okaza\u0142y si\u0119 \u201enieporozumieniem\u201d; artysta stworzy\u0142 spektakle, kt\u00f3re opowiada\u0142y zupe\u0142nie inne historie.\u00a0Ale na tym w\u0142a\u015bnie, jego zdaniem, polega si\u0142a oddzia\u0142ywania ta\u0144ca wsp\u00f3\u0142czesnego. Ka\u017cdy widz ma prawo do swojego indywidualnego odbioru.<\/p>\n

\u201eM\u00f3j tata, in\u017cynier z\u00a0wykszta\u0142cenia, ogl\u0105daj\u0105c taniec wsp\u00f3\u0142czesny, cz\u0119sto pyta: \u00bbAle o\u00a0co w\u00a0tym chodzi?\u00ab. A\u00a0ja, wychodz\u0105c do niego czy szerszej grupy publiczno\u015bci, staram si\u0119 powiedzie\u0107: \u00bbPoczujcie Pa\u0144stwo, co stoi za tym spektaklem\u00ab”, tak odpowiedzia\u0142 na pytanie, czy taniec wsp\u00f3\u0142czesny jest form\u0105 sztuki dla przygotowanych odbiorc\u00f3w?\u00a0\u201eQuatre chor\u00e9graphes d\u2019aujourd’hui” mog\u0105 Pa\u0144stwo obejrze\u0107 klikaj\u0105c:\u00a0tutaj<\/a>. I indywidualnie poczu\u0107, co stoi za tymi spektaklami.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Co robi\u0107 w Nowym Roku? Ja obejrza\u0142am kilka balet\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":722,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[167,132],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/721"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=721"}],"version-history":[{"count":25,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/721\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3173,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/721\/revisions\/3173"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/722"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=721"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=721"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=721"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}