{"id":841,"date":"2019-02-12T19:29:28","date_gmt":"2019-02-12T18:29:28","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=841"},"modified":"2020-11-22T05:43:07","modified_gmt":"2020-11-22T04:43:07","slug":"ofiara-zazdrosci","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2019\/02\/12\/ofiara-zazdrosci\/","title":{"rendered":"Ofiara zazdro\u015bci"},"content":{"rendered":"

Pod takim tytu\u0142em Tomasz Ni\u017cy\u0144ski, ojciec s\u0142ynnego Wac\u0142awa, wystawi\u0142 w 1892 roku w Kijowie balet oparty na \u201eFontannie Bakczysaraju\u201d Aleksandra Puszkina.\u00a0Ale nie jest to jedyny polski w\u0105tek, jaki odnajdujemy w baletowych wersjach poematu.<\/span><\/p>\n

28 wrze\u015bnia 1934 roku w dzisiejszym Teatrze Maryjskim w Sankt Petersburgu<\/a>, wtedy Pa\u0144stwowym Teatrze Opery i Baletu, jeszcze bez dodatku \u201eim. S.M. Kirowa\u201d, odby\u0142a si\u0119 premiera poematu choreograficznego w 4 aktach z prologiem i epilogiem \u201e\u0411\u0430\u0445\u0447\u0438\u0441\u0430\u0440\u0430\u0439\u0441\u043a\u0438\u0439 \u0444\u043e\u043d\u0442\u0430\u043d\u201d<\/a> (Fontanny Bachczysaraju – taka pisownia obowi\u0105zuje w wi\u0119kszo\u015bci wydanych w Polsce opracowa\u0144 baletowych).<\/p>\n

Muzyk\u0119 skomponowa\u0142 Boris Asafiew, choreografi\u0119 stworzy\u0142 Rostis\u0142aw Zacharow<\/a>. Libretto opracowa\u0142 Niko\u0142aj Wo\u0142kow, dodaj\u0105c epizod dziej\u0105cy si\u0119 w Polsce i wyja\u015bniaj\u0105cy okoliczno\u015bci porwania.<\/p>\n

\"Rostis\u0142aw

Rostis\u0142aw Zacharow<\/p><\/div>\n

Akcja zaczyna si\u0119 sielankowo pod koniec XVIII wieku w pa\u0142acu Stolnika – hrabiego Potockiego. Jego c\u00f3rka Maria jest zakochana w m\u0142odym polskim szlachcicu – Wac\u0142awie. We dworze odbywa si\u0119 bal z okazji jej urodzin. Przybywaj\u0105 go\u015bcie – ta\u0144cz\u0105 poloneza i mazura. Hrabia og\u0142asza zar\u0119czyny c\u00f3rki. Wkr\u00f3tce mi\u0142y nastr\u00f3j psuje wiadomo\u015b\u0107 o napadzie Tatar\u00f3w krymskich. Ich chan Girej zabija Wac\u0142awa i porywa Mari\u0119 do swojego haremu.\u00a0Kolejne sceny rozgrywaj\u0105 si\u0119 w pa\u0142acu chan\u00f3w w Bakczysaraju.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Zarema, ulubiona dot\u0105d \u017cona chana, wyczuwa zmian\u0119 w jego zachowaniu. Wkr\u00f3tce u\u015bwiadamia sobie, kto jest tego przyczyn\u0105. Bezskutecznie pr\u00f3buje odzyska\u0107 zainteresowanie Gireja, a kiedy jej si\u0119 to nie udaje postanawia rozm\u00f3wi\u0107 si\u0119 z Bogu ducha winn\u0105 Mari\u0105. Jej rozpacz szybko zamienia si\u0119 w gniew – wbija Marii n\u00f3\u017c w plecy. Potem poddaje si\u0119 woli chana, ten jednak nie zabija jej od razu. Wyrok nadchodzi p\u00f3\u017aniej – zostaje str\u0105cona w przepa\u015b\u0107. Po \u015bmierci Marii, Girej nie mo\u017ce wyj\u015b\u0107 z odr\u0119twienia. Udaje si\u0119 do \u201efontanny \u0142ez\u201d. Jego my\u015bli kr\u0105\u017c\u0105 wok\u00f3\u0142 ukochanej i nie mo\u017ce przebaczy\u0107 Zaremie.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Banalna poniek\u0105d tre\u015b\u0107, kto\u015b mo\u017ce przecie\u017c powiedzie\u0107: \u201ekolejny spektakl na temat jeszcze jednej historii mi\u0142osnej\u201d, nie przeszkadza mi w zaliczeniu tego tytu\u0142u do obowi\u0105zkowych lektur baletowych.<\/p>\n

Spektakl jest doskonale skonstruowany dramaturgicznie. Pocz\u0105wszy od II aktu w zasadzie ka\u017cda scena – solo Zaremy ta\u0144czone, aby na nowo zdoby\u0107 mi\u0142o\u015b\u0107 chana, jej rozmowa z Mari\u0105, wycofany Girej – mo\u017ce s\u0142u\u017cy\u0107 za wz\u00f3r w budowaniu charakter\u00f3w scenicznych postaci. Tak\u017ce w sposobie przekazywania ta\u0144cem tre\u015bci (jest zrozumia\u0142a bez czytania libretta) i emocji. Obejrza\u0142am \u201eFontann\u0119 \u2026\u201d z du\u017c\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 w ubieg\u0142y pi\u0105tek. Uderzy\u0142o mnie, jak genialnie uda\u0142o si\u0119 wyrazi\u0107 choreografowi samotno\u015b\u0107 bohater\u00f3w, nie tylko przemian\u0119 Gireja. A nie zapominajmy, \u017ce Rostis\u0142aw Zacharow tworzy\u0142 ten balet w 1934 roku, mia\u0142 27 lat i by\u0142 to jego debiut w grand ballet<\/em>. Nie bez znaczenia jest fakt, \u017ce by\u0142 wtedy tu\u017c po lekturze list\u00f3w Noverre\u2019a<\/a>.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Sukces choreografii zale\u017cy oczywi\u015bcie od wykonawc\u00f3w. Przedstawienie – w lutym i w marcu transmitowane w Mezzo<\/a> – ma \u015bwietn\u0105 obsad\u0119. W roli Marii wyst\u0119puje Anastazja Matwienko<\/a>, Wac\u0142awa – Xander Parish<\/a>, Zaremy – Wiktoria Tjerijoszkina<\/a>, Gireja – Roman Bijeljakow<\/a>.\u00a0Tytu\u0142 znajduje si\u0119 te\u017c w tym sezonie na afiszu Teatru Maryjskiego<\/a>.<\/p>\n

PS: Wiktori\u0119 Tierijoszkin\u0119 i Xandera Parisha mo\u017cna jeszcze do 20 lutego ogl\u0105da\u0107 w \u201eRajmondzie\u201d<\/a> na arte.tv.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Obowi\u0105zkowa lektura baletowa.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":853,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,198,146],"tags":[174,13,147,173],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/841"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=841"}],"version-history":[{"count":12,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/841\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3018,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/841\/revisions\/3018"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/853"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=841"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=841"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=841"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}