{"id":856,"date":"2019-02-18T18:16:04","date_gmt":"2019-02-18T17:16:04","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=856"},"modified":"2020-07-29T08:25:33","modified_gmt":"2020-07-29T06:25:33","slug":"premiera-w-berlinie-sharon-eyal-tworzy-cos-nowego","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2019\/02\/18\/premiera-w-berlinie-sharon-eyal-tworzy-cos-nowego\/","title":{"rendered":"Premiera w Berlinie. Sharon Eyal tworzy co\u015b nowego"},"content":{"rendered":"

Du\u017ca bia\u0142a p\u0142achta materia\u0142u na czarnym tle. Trzy tancerki i czterech tancerzy w czarnych kostiumach, sk\u0142adaj\u0105cych si\u0119 z body, stanika, koszulek, obcis\u0142ych bokserek, podkolan\u00f3wek i zakolan\u00f3wek, chodz\u0105 jak po wybiegu, biegaj\u0105, w ko\u0144cu ta\u0144cz\u0105 – w grupie, w duetach, solo. To spektakl \u201eDistant Matter\u201d Anouk van Dijk, holenderskiej choreografki, stworzony specjalnie dla Staatsballet Berlin. Premiera odby\u0142a si\u0119 w pi\u0105tek w Komische Oper w Berlinie.\u00a0Anouk van Dijk pos\u0142uguje si\u0119 Countertechnique<\/em>, wynalezionym przez siebie systemem, kt\u00f3rego g\u0142\u00f3wna idea opiera si\u0119 na za\u0142o\u017ceniu, \u017ce ruch jednej cz\u0119\u015bci cia\u0142a – zmierzaj\u0105cej w okre\u015blonym kierunku – jest r\u00f3wnowa\u017cony ruchem innej cz\u0119\u015bci i wykonywanym w innym kierunku.\u00a0Wierz\u0119, \u017ce Countertechnique<\/em> u\u0142atwia prac\u0119, uelastycznia cia\u0142o, eliminuje kontuzje, sprawia, \u017ce tancerze lepiej si\u0119 poruszaj\u0105 i \u0142atwiej si\u0119 odnajduj\u0105 we wsp\u00f3\u0142czesnych technikach.\u00a0Staatsballet Berlin ta\u0144czy doskonale, w r\u00f3\u017cnych zreszt\u0105 stylach i technikach ta\u0144ca, ostatnio chocia\u017cby w \u201eBajaderze\u201d Aleksieja Ratma\u0144skiego, za moment odb\u0119dzie si\u0119 premiera \u201eSylfidy\u201d Augusta Bournonville\u2019a – w wersji zrealizowanej przez Franka Andersena.\u00a0Jednak za pomoc\u0105 tej metody nie uda\u0142o si\u0119 Anouk van Dijk, przynajmniej nie tym razem, stworzy\u0107 wci\u0105gaj\u0105cej opowie\u015bci. Trudno te\u017c w samej kompozycji odnale\u017a\u0107 ciekawe technicznie, nieznane dot\u0105d rozwi\u0105zania; choreografia opiera si\u0119 na dobrze znanych schematach, do kt\u00f3rych nie zosta\u0142y dodane nowe warto\u015bci formalne ani interpretacyjne.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Ju\u017c po premierze si\u0119gn\u0119\u0142am do programu i przeczyta\u0142am, w do\u015b\u0107 zawi\u0142y spos\u00f3b wyt\u0142umaczon\u0105, tre\u015b\u0107 spektaklu, kt\u00f3ra sprowadza si\u0119 do tego, \u017ce ludzie pogubili si\u0119 w przerastaj\u0105cej ich rzeczywisto\u015bci i musz\u0105 j\u0105 sobie sami pouk\u0142ada\u0107.\u00a0Ja takich skojarze\u0144 nie mia\u0142am. Ogl\u0105da\u0142am, momentami nawet z lekkim znu\u017ceniem, poprawny warsztatowo i dobrze wykonany spektakl bez tre\u015bci, podtekst\u00f3w, \u0142adny wizualnie, ale nie wywo\u0142uj\u0105cy g\u0142\u0119bszych emocji.\u00a0Nie zawiod\u0142a mnie natomiast Sharon Eyal<\/a>. A nawet otrzyma\u0142am wi\u0119cej ni\u017c si\u0119 spodziewa\u0142am.<\/strong><\/p>\n

We wrze\u015bniu opisywa\u0142am pokaz domu mody \u201eDior\u201d wiosna\/lato 2019<\/a>, do kt\u00f3rego Sharon Eyal u\u0142o\u017cy\u0142a choreografi\u0119. W Berlinie obejrza\u0142am spektakl \u201eHalf Life\u201d<\/a>, stworzony w 2017 r. dla Royal Swedish Ballet, kilka miesi\u0119cy temu przekazany Staatsballet Berlin i teraz wystawiany razem z \u201eDistant Matter\u201d Anouk van Dijk.<\/p>\n

Grupa trzynastu tancerek i tancerzy, w cielisto-sk\u0105pych kostiumach, drepcze w miejscu, przez wi\u0119kszo\u015b\u0107 czasu na ugi\u0119tych lekko kolanach, ale opr\u00f3cz tego ciekawie zastosowanego transowego pli\u00e9<\/em>, pojawia si\u0119 te\u017c daj\u0105ce lekki oddech relev\u00e9<\/em>. Arty\u015bci gi\u0119tko i plastycznie ta\u0144cz\u0105 tu\u0142owiem, ramionami, r\u0119ce wykonuj\u0105 ruchy raz p\u0142ynne, raz nieco kanciaste, d\u0142onie dotykaj\u0105 cia\u0142a. Taki hipnotyczny seans trwa oko\u0142o 20 minut.\u00a0I nagle – zupe\u0142nie niespodziewanie – nast\u0119puje zmiana nastroju, pojawia si\u0119 inny rodzaj napi\u0119cia. Widzowie oczarowani zostaj\u0105 onirycznym obrazkiem stworzonym z klasycznych changement de pieds<\/em>, pas de chat<\/em>, pas<\/em>\u00a0assembl\u00e9<\/em>, pas de bourr\u00e9e couru<\/em> i z r\u0105k ta\u0144cz\u0105cych jak w \u201eUmieraj\u0105cym \u0142ab\u0119dziu\u201d, ale zjawiskowo wykorzystanych w nowy, zniewalaj\u0105cy spos\u00f3b.\u00a0Ten moment nie trwa d\u0142ugo, po chwili kurtyna zaczyna powoli opada\u0107 – jeszcze jeden genialny zabieg pozostawi\u0105cy publiczno\u015b\u0107 z mi\u0142ym uczuciem niedosytu i zaskoczenia.<\/p>\n

\"Komische

Komische Oper<\/p><\/div>\n

Stefan Kisielewski tak napisa\u0142 w 1972 r. o muzyce Siergieja Prokofiewa: \u201eProkofiew by\u0142 znakomitym propagatorem nowej estetyki, bo umia\u0142 nie tylko obra\u017ca\u0107, ale te\u017c porywa\u0107 i zajmowa\u0107. Ujmowa\u0142 prostot\u0105, bezpo\u015brednio\u015bci\u0105 i autentyzmem inwencji. Potrafi\u0142 nastraszy\u0107 kakofoni\u0105, po czym nagle pogr\u0105\u017ca\u0142 si\u0119 w tr\u00f3jd\u017awi\u0119kach. I c\u00f3\u017c si\u0119 okazuje? Tak dobrze, wr\u0119cz beznadziejnie dobrze znane stare tr\u00f3jd\u017awi\u0119ki brzmi\u0105 naraz zaskakuj\u0105co \u015bwie\u017co, bo zestawione s\u0105 tak, jak to nikomu przedtem nie wpad\u0142o do g\u0142owy – a przecie\u017c oczywiste jest, \u017ce tutaj tak w\u0142a\u015bnie brzmie\u0107 musz\u0105 (\u2026) Mechaniczne niemal, u innego monotonne, uporczywe powtarzanie tej samej figury rytmicznej daje tu nagle efekt niespodziewanie intensywny, po prostu otwieraj\u0105cy nowe pok\u0142ady wra\u017cliwo\u015bci. Istny czarodziej z tego Prokofiewa; jak ma\u0142o komu, dane mu by\u0142o stworzy\u0107 \u00bbnowy dreszcz\u00ab\u201d – to skojarzenie nie jest przypadkowe; dzie\u0144 przed berli\u0144sk\u0105 premier\u0105 obejrza\u0142am w Deutsche Oper \u201eRomea i Juli\u0119\u201d w choreografii Johna Cranko.<\/p>\n

Wra\u017cenia opisz\u0119 w nast\u0119pnym wpisie. Tymczasem zach\u0119cam do ogl\u0105dania spektakli Sharon Eyal – moim zdaniem, podobnie jak Prokofiew, Maurice B\u00e9jart, Boris Ejfman, William Forsythe, Akram Khan<\/a>\u00a0i kilku innych genialnych tw\u00f3rc\u00f3w, do\u0142\u0105czy\u0142a do grona artyst\u00f3w, kt\u00f3rzy tworz\u0105 \u201ejako\u015bci jakich przedtem nie by\u0142o\u201d<\/a>.\u00a0Tylko koniecznie na \u017cywo. Efekt jest zdecydowanie mocniejszy.<\/p>\n

VAN DIJK | EYAL<\/a>,\u00a0Staatsballett Berlin, Komische Oper Berlin
\n15.03.2019, 25.03.2019, 01.04.2019, 11.04.2019, 14.04.2019, 30.05.2019, 01.06.2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Otrzyma\u0142am wi\u0119cej ni\u017c si\u0119 spodziewa\u0142am.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":857,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[130,176,132],"tags":[177,149,180,179,178,175,154,181,157],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/856"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=856"}],"version-history":[{"count":25,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/856\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2472,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/856\/revisions\/2472"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/857"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=856"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=856"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=856"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}