{"id":893,"date":"2019-02-24T18:01:06","date_gmt":"2019-02-24T17:01:06","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=893"},"modified":"2020-11-01T08:31:47","modified_gmt":"2020-11-01T07:31:47","slug":"baletowy-oscar-kobiety-tez-bywaja-okrutne","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2019\/02\/24\/baletowy-oscar-kobiety-tez-bywaja-okrutne\/","title":{"rendered":"Baletowy Oscar. Kobiety te\u017c bywaj\u0105 okrutne"},"content":{"rendered":"

W 2016 roku t\u0119 presti\u017cow\u0105 nagrod\u0119 –\u00a0Benois de la Danse<\/a> – przyznano Johanowi Ingerowi (ex aequo z Jurijem Posochowem) za choreografi\u0119 \u201eCarmen\u201d. Balet powsta\u0142 dla Compa\u00f1\u00eda Nacional de Danza<\/a>, premiera odby\u0142a si\u0119 9 kwietnia 2015 roku w Teatro de la Zarzuela w Madrycie. W 2018 roku artysta otrzyma\u0142 jeszcze jedno wyr\u00f3\u017cnienie – jego wersja \u201eCarmen\u201d zosta\u0142a zwyci\u0119\u017cczyni\u0105 VENICE TV AWARD<\/a> w kategorii \u201ePerforming Arts\u201d. Przedstawienie zarejestrowane 20 pa\u017adziernika 2017 roku w Th\u00e9\u00e2tre de la Coursive w La Rochelle jest emitowane w telewizji Mezzo.<\/p>\n

Johan Inger<\/a> (rocznik 1967) urodzi\u0142 si\u0119 w Sztokholmie. Ta\u0144ca klasycznego uczy\u0142 si\u0119 w szwedzkiej i kanadyjskiej szkole baletowej; od 1985 roku przez pi\u0119\u0107 lat ta\u0144czy\u0142 w Kr\u00f3lewskim Balecie Szwedzkim, potem przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do holenderskiego NDT 1<\/a> (Nederlands Dans Theater). W latach 2003-08 by\u0142 dyrektorem artystycznym szwedzkiego Cullberg Ballet<\/a>; nast\u0119pnie choreografem NDT.<\/p>\n

Dwa lata temu, przy okazji bardzo niestety nieudanej wroc\u0142awskiej premiery \u201eFemme fatale\u201d, wspomnia\u0142am w \u201eRuchu Muzycznym\u201d o kilku wcze\u015bniejszych wybitnych baletowych wersjach \u201eCarmen\u201d. Pisa\u0142am wtedy o r\u00f3\u017cnicach jakie zachodz\u0105 w poszczeg\u00f3lnych interpretacjach – Carmen Rolanda Petit by\u0142a dzika, seksowna, poci\u0105gaj\u0105ca, Maja Plisiecka z Albertem Alonso wykreowali posta\u0107 siln\u0105, demoniczn\u0105, niezale\u017cn\u0105. Mats Ek pokaza\u0142 bezczeln\u0105, wr\u0119cz wulgarn\u0105 dziewczyn\u0119. Ciekaw\u0105 choreografi\u0119 stworzy\u0142 te\u017c Carlos Acosta<\/a>. By\u0142a prezentowana w Polsce, podczas \u0141\u00f3dzkich Spotka\u0144 Baletowych, w wykonaniu kuba\u0144skiego zespo\u0142u Acosta Danza.\u00a0\u201eCarmen\u201d Johana Ingera jest inna. Dzi\u0119ki dodaniu do muzyki Bizeta i Rodiona Szczedrina wsp\u00f3\u0142czesnej kompozycji Marca \u00c1lvareza, udaje si\u0119 odrzuci\u0107 wcze\u015bniejsze skojarzenia i nalecia\u0142o\u015bci, spojrze\u0107 na t\u0119 histori\u0119 od nowa.<\/p>\n

Ma ciekawie skonstruowan\u0105 fabu\u0142\u0119. Jest nastr\u00f3j, jest napi\u0119cie. Momenty, kt\u00f3re zaskakuj\u0105. Akcja dzieje si\u0119 w neutralnej scenerii, niekoniecznie w Sewilli. Tytu\u0142owa bohaterka lubi podoba\u0107 si\u0119 m\u0119\u017cczyznom, uwodzi, zdradza, porzuca. Ale g\u0142\u00f3wn\u0105 postaci\u0105 dramatu jest beznadziejnie zakochany i ca\u0142kowicie bezradny – Don Jos\u00e9.<\/p>\n

\"\u201eCarmen\u201d

\u201eCarmen\u201d Johana Ingera, Compa\u00f1\u00eda Nacional de Danza. Zdj\u0119cie: Jes\u00fas Vallinas<\/p><\/div>\n

To w\u0142a\u015bnie jego psychologiczny portret zosta\u0142 rozbudowany. Choreografowi i wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cemu z nim dramaturgowi, Gregorowi Acu\u00f1a-Pohl, zale\u017ca\u0142o na wyeksponowaniu w\u0105tku psychicznej przemocy i jej konsekwencjach.<\/p>\n

W tytu\u0142owej roli wyst\u0119puje Kayoko Everhart<\/a>, urodzona w Japonii, wychowana w USA balerina, kt\u00f3ra po przeprowadzce do Hiszpanii i wst\u0105pieniu do Compa\u00f1\u00eda Nacional de Danza, kiedy zespo\u0142em kierowa\u0142 jeszcze Nacho Duato, lepiej odnalaz\u0142a si\u0119 w contemporary ballet<\/em><\/a>.<\/p>\n

\"\u201eCarmen\u201d

\u201eCarmen\u201d Johana Ingera, Compa\u00f1\u00eda Nacional de Danza. Zdj\u0119cie: Jes\u00fas Vallinas<\/p><\/div>\n

Jako Don Jos\u00e9 ta\u0144czy Daan Vervoort<\/a>, w roli Escamilla obsadzony zosta\u0142 Isaac Montllor<\/a>.<\/p>\n

\"\u201eCarmen\u201d

\u201eCarmen\u201d Johana Ingera, Compa\u00f1\u00eda Nacional de Danza. Zdj\u0119cie: Jes\u00fas Vallinas<\/p><\/div>\n

Technicznie i interpretacyjnie s\u0105 bezb\u0142\u0119dni. \u015awietnie ta\u0144cz\u0105 te\u017c pozostali wykonawcy.\u00a0Z przyjemno\u015bci\u0105 obejrz\u0119 najbli\u017csz\u0105 marcow\u0105 powt\u00f3rk\u0119.<\/p>\n

Compa\u00f1\u00eda Nacional de Danza obchodzi w tym roku 40. urodziny. Z tej okazji przygotowany zosta\u0142 intensywny i ciekawy program artystyczny<\/a>. \u201eCarmen\u201d Johana Ingera te\u017c zosta\u0142a w nim uwzgl\u0119dniona.<\/p>\n

Zesp\u00f3\u0142 powsta\u0142 w 1979 roku – nazywa\u0142 si\u0119 wtedy Ballet Cl\u00e1sico Nacional. W przesz\u0142o\u015bci kierowali nim V\u00edctor Ullate, Mar\u00eda de \u00c1vila, Maja Plisiecka, Nacho Duato. Od 2011 roku dyrektorem artystycznym jest Jos\u00e9 Carlos Mart\u00ednez<\/a>, s\u0142ynny Danseur \u00c9toile<\/em>, wybitny tancerz, kt\u00f3rego do baletu Opery Paryskiej przyj\u0105\u0142 w 1988 roku Rudolf Nuriejew.<\/p>\n

CARMEN<\/a>, Compa\u00f1\u00eda Nacional de Danza, MEZZO – 8 MARCA 2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tw\u00f3rcom zale\u017ca\u0142o na wyeksponowaniu w\u0105tku psychicznej przemocy i jej konsekwencjach.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":904,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[189,188,198],"tags":[193,191,192,190,170],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/893"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=893"}],"version-history":[{"count":26,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/893\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2943,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/893\/revisions\/2943"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/904"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=893"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=893"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=893"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}