{"id":981,"date":"2019-03-19T18:01:48","date_gmt":"2019-03-19T17:01:48","guid":{"rendered":"https:\/\/taniec.blog.polityka.pl\/?p=981"},"modified":"2020-09-07T07:01:51","modified_gmt":"2020-09-07T05:01:51","slug":"yuli-talent-ktorego-sie-nie-chce","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/2019\/03\/19\/yuli-talent-ktorego-sie-nie-chce\/","title":{"rendered":"\u201eYuli\u201d – talent, kt\u00f3rego si\u0119 nie chce"},"content":{"rendered":"

\u201eIn Cuba, you don\u2019t have to be a fan of ballet or have seen a single show to know who Carlos Acosta is.\u201d<\/a> – na Kubie nie trzeba by\u0107 baletomanem i mo\u017cna nie obejrze\u0107 ani jednego widowiska, by wiedzie\u0107 kim jest Carlos Acosta. W Polsce sprawa jest troch\u0119 bardziej skomplikowana. A\u017c tak rozta\u0144czonym narodem jak Kuba\u0144czycy nie jeste\u015bmy. Ale pomimo tego sala w kinie Luna w Warszawie – podczas pokazu \u201eYuli\u201d, filmu hiszpa\u0144skiej re\u017cyserki Iciar Bollain i szkockiego scenarzysty Paula Laverty\u2019ego, opartego na autobiografii Acosty \u201eNo Way Home\u201d – by\u0142a wype\u0142niona po brzegi.Owacji na stoj\u0105co nie odnotowa\u0142am; w Hawanie i San Sebastian reakcje publiczno\u015bci podobno by\u0142y bardziej entuzjastyczne. Zach\u0119cam do przeczytania recenzji \u201eYuli: the Boy Who Became Carlos Acosta, the Great Ballet Dancer\u201d w Havana Times<\/a>. Opr\u00f3cz wra\u017ce\u0144 z filmu s\u0105 w niej zawarte ciekawostki, specyficznie kuba\u0144skie i znane tylko miejscowym.<\/p>\n

In the mid-\u201990s, ballet fans here knew all of the company\u2019s gossip (and those who didn\u2019t, made it up). They spoke about a black dancer who was \u201ethe best\u201d, but wouldn\u2019t make it in Cuba because \u201eyou know black dancers don\u2019t get a chance here\u201d, or \u201ebecause you know the lady [referring to Alicia Alonso, founder of the Cuban National Ballet Co.] doesn\u2019t like black men.\u201d Or \u201ethis black man is being called the best Cuban dancer of all time, he won an extremely important competition and the lady had to sit down and swallow it.<\/em><\/p>\n

\u201eMoj\u0105 karier\u0119 zawdzi\u0119czam ojcu, kt\u00f3ry by\u0142 prostym kierowc\u0105 ci\u0119\u017car\u00f3wki. Wychowywa\u0142em si\u0119 w\u00a0biedzie, by\u0142em najm\u0142odszym z\u00a011 rodze\u0144stwa i\u00a0wi\u0119kszo\u015b\u0107 czasu sp\u0119dza\u0142em, rozrabiaj\u0105c na ulicach Hawany. Wagarowa\u0142em, w\u00a0ko\u0144cu wyrzucono mnie ze szko\u0142y. Nadano mi nawet przydomek Junior el Desastre<\/em>. Ojciec postanowi\u0142 jednak zrobi\u0107 ze mnie cz\u0142owieka i\u00a0wyci\u0105gn\u0105\u0142 mnie z\u00a0niew\u0142a\u015bciwych kr\u0119g\u00f3w\u201d – opowiada\u0142 mi Carlos Acosta<\/a> w 2017 r., tu\u017c przed wyst\u0119pem podczas \u0141\u00f3dzkich Spotka\u0144 Baletowych.\u00a0I w\u0142a\u015bnie wok\u00f3\u0142 tego tematu, nie\u0142atwych relacji z ojcem, skoncentrowana jest fabu\u0142a \u201eYuli\u201d.<\/p>\n

Pedro (w tej roli Santiago Alfonso, s\u0142ynny kuba\u0144ski tancerz i choreograf) – czarnosk\u00f3ry kierowca samochodu ci\u0119\u017carowego, g\u0142owa licznej rodziny (w filmie ilo\u015b\u0107 rodze\u0144stwa Acosty zosta\u0142a jednak zredukowana), \u017cyj\u0105cy z Mari\u0105 (Yerl\u00edn P\u00e9rez), bia\u0142\u0105 matk\u0105 Carlosa w separacji, ale pod jednym dachem – nie pochwala tanecznych, odbywaj\u0105cych si\u0119 na ulicy, popis\u00f3w syna. Pragnie, aby sw\u00f3j talent rozwija\u0142 w szkole baletowej.<\/p>\n

Je\u015bli kto\u015b nie powinien uczy\u0107 si\u0119 ta\u0144ca klasycznego, to na pewno w\u00a0pierwszej kolejno\u015bci by\u0142em to ja. To, co mi si\u0119 przydarzy\u0142o, by\u0142o wyj\u0105tkowe. Nikt z\u00a0warunkami fizycznymi podobnymi do moich nie zata\u0144czy\u0142 przede mn\u0105 r\u00f3l, kt\u00f3re ja mia\u0142em w\u00a0swoim repertuarze: Albrechta z\u00a0\u201eGiselle\u201d czy Zygfryda z\u00a0\u201eJeziora \u0141ab\u0119dziego\u201d. Uda\u0142o mi si\u0119 prze\u0142ama\u0107 bariery. By\u0142em pierwszym czarnosk\u00f3rym tancerzem (principal) w\u00a0Royal Opera House i\u00a0pierwszym czarnosk\u00f3rym Romeo, a\u00a0kiedy po raz pierwszy wyst\u0105pi\u0142em w\u00a0MET w\u00a0Nowym Jorku, widownia pe\u0142na by\u0142a czarnosk\u00f3rych ludzi.<\/em><\/p>\n

\u201eNie boj\u0119 si\u0119 upadku\u201d \u2013 rozmowa z\u00a0Carlosem Acost\u0105, POLITYKA nr 48 (3138)<\/a><\/p>\n

Jest autorytarnym ojcem, kt\u00f3ry nie waha si\u0119 wymusza\u0107 dyscyplin\u0119 okrutnym biciem. Ale wierzy, \u017ce w ten spos\u00f3b zapewni dziecku lepsze \u017cycie. Chce uwolni\u0107 Carlosa od niewolniczej przesz\u0142o\u015bci, Yuli – przydomek Acosty – to syn afryka\u0144skiego boga Oguna, wojownika. A Carlos nie chce si\u0119 uczy\u0107, ucieka ze szko\u0142y, wola\u0142by kopa\u0107 pi\u0142k\u0119 i bawi\u0107 si\u0119 z r\u00f3wie\u015bnikami (\u201ebo b\u0119d\u0105 mnie nazywali peda\u0142em\u201d).\u00a0Inne w\u0105tki, dotycz\u0105ce nier\u00f3wno\u015bci wynikaj\u0105cych z koloru sk\u00f3ry, kryzysu ekonomicznego, emigracji, s\u0105 wa\u017cne dla przebiegu akcji, ale w kontek\u015bcie determinacji Pedro w walce o karier\u0119 syna.\u00a0Jeden epizod – Yuli przys\u0142uchuj\u0105cy si\u0119 przypadkiem rozmowie o bezp\u0142atnej edukacji baletowej, w miejscu, w kt\u00f3rym Castro zamierza\u0142 wybudowa\u0107 akademi\u0119 ta\u0144ca, odebra\u0142am jako wci\u015bni\u0119ty troch\u0119 na si\u0142\u0119.<\/p>\n

Mam te\u017c zamiar otworzy\u0107 na Kubie akademi\u0119 ta\u0144ca \u2013 w\u00a0starym budynku, w\u00a0kt\u00f3rym jeszcze Fidel Castro na pocz\u0105tku rewolucji kuba\u0144skiej chcia\u0142 zorganizowa\u0107 edukacj\u0119 baletow\u0105. Wierz\u0119, \u017ce mi si\u0119 to uda. I\u00a0dzieci z\u00a0ca\u0142ego \u015bwiata b\u0119d\u0105 mog\u0142y si\u0119 bezp\u0142atnie uczy\u0107 ta\u0144ca.<\/em><\/p>\n

\u201eNie boj\u0119 si\u0119 upadku\u201d \u2013 rozmowa z\u00a0Carlosem Acost\u0105<\/a><\/p>\n

M\u0142odego Carlosa gra Edilson Manuel Olvero. Jest \u015bwietny aktorsko – naturalny, przekonuj\u0105cy. O wiele lepszy od Keyvina Martineza, wcielaj\u0105cego si\u0119 w doros\u0142ego i ju\u017c s\u0142awnego tancerza, gwiazd\u0119 najlepszych scen baletowych – artyst\u0119, kt\u00f3ry jednak czuje si\u0119 oderwany od swoich korzeni i t\u0119skni za \u017cyciem na Kubie.\u00a0W filmie wyst\u0119puje te\u017c Carlos Acosta. Obraz zaczyna si\u0119 od pr\u00f3by do spektaklu \u201eYuli\u201d. Potem jeszcze kilka razy ten w\u0105tek zostaje wpleciony w akcj\u0119. I musz\u0119 przyzna\u0107, \u017ce to w\u0142a\u015bnie taneczne sekwencje zrobi\u0142y na mnie najwi\u0119ksze wra\u017cenie – ciekawie zbudowana scena bijatyki z dzie\u0107mi, uderzaj\u0105cy fragment o przemocy fizycznej (od traumatycznych wspomnie\u0144 nie jest si\u0119 \u0142atwo uwolni\u0107), kt\u00f3r\u0105 stosowa\u0142 Pedro.<\/p>\n

\u201eYuli\u201d zosta\u0142 nagrodzony w San Sebastian za najlepszy scenariusz i otrzyma\u0142 pi\u0119\u0107 nominacji do Nagr\u00f3d Goya 2019. Z decyzjami cz\u0142onk\u00f3w jury si\u0119 nie dyskutuje – wi\u0119cej widzieli, lepiej si\u0119 znaj\u0105, s\u0105 fachowcami w swojej dziedzinie.\u00a0Ja jednak bardziej przychylam si\u0119 do my\u015bli, \u017ce jest to film dobry, a nie wybitny. I w moim prywatnym rankingu wy\u017cej plasuj\u0105 si\u0119 inne tytu\u0142y. Chocia\u017cby \u201eBilly Elliot\u201d albo fabularyzowany dokument \u201eNuriejew \u2013 taniec wolno\u015bci\u201d. Uwa\u017cam, \u017ce ich scenarzy\u015bci lepiej wykorzystali potencja\u0142 tkwi\u0105cy w bohaterach, tak jak Acosta genialnych artystach baletu z ciekawymi \u017cyciorysami.\u00a0Pomimo moich \u201eale\u201d film warto obejrze\u0107. Najbli\u017cszy i chyba ostatni pokaz odb\u0119dzie si\u0119 w czwartek w kinie Luna.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Sala w kinie Luna by\u0142a wype\u0142niona po brzegi.<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":1320,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,111,130,6],"tags":[84],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/981"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=981"}],"version-history":[{"count":23,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/981\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2636,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/981\/revisions\/2636"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1320"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=981"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=981"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/taniec\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=981"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}