{"id":1006,"date":"2014-11-10T20:48:00","date_gmt":"2014-11-10T19:48:00","guid":{"rendered":"http:\/\/zagner.blog.polityka.pl\/?p=1006"},"modified":"2014-11-10T21:01:45","modified_gmt":"2014-11-10T20:01:45","slug":"cien-arafata","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/2014\/11\/10\/cien-arafata\/","title":{"rendered":"Cie\u0144 Arafata"},"content":{"rendered":"

11 listopada mija 10. rocznica \u015bmierci Jasera Arafata. Mia\u0142y by\u0107 wsp\u00f3lne uroczysto\u015bci Hamasu i Fatahu w Gazie, ale ich nie b\u0119dzie. Obie organizacje stoj\u0105 u progu wojny przeciwko sobie. Nie pierwszej zreszt\u0105. I pewnie nie ostatniej. <\/p>\n

Stosunki mi\u0119dzy Fatahem a Hamasem, mimo utworzonego zaledwie p\u00f3\u0142 roku temu \u201erz\u0105du jedno\u015bci\u201d, s\u0105 z\u0142e. Mo\u017ce nawet, wbrew zaklinaniu rzeczywisto\u015bci, nigdy nie by\u0142y dobre. Zaledwie kilka dni przed planowanymi uroczysto\u015bciami w Gazie dosz\u0142o do serii wybuch\u00f3w przed domami i samochodami oficjeli Fatahu. Oby\u0142o si\u0119 bez ofiar. Oficjalnie nie wiadomo, kto stoi za tymi eksplozjami, ale polityczne konsekwencje ju\u017c s\u0105. Premier Hamdallah odwo\u0142a\u0142 swoj\u0105 wizyt\u0119 w Gazie, gdzie mia\u0142 spotka\u0107 si\u0119 z unijna szefow\u0105 dyplomacji Federic\u0105 Mogherini. Hamas odwo\u0142a\u0142 te\u017c wszelkie uroczysto\u015bci zwi\u0105zane z rocznic\u0105 \u015bmierci Arafata w obawie przed brakiem mo\u017cliwo\u015bci zapewnienia bezpiecze\u0144stwa. Wygl\u0105da to na koniec \u201ejedno\u015bci\u201d.<\/p>\n

\"Fot.<\/a>

Fot. Kate Nevens, Flickr CC by 2.0.<\/p><\/div>\n

To mia\u0142y by\u0107 pierwsze obchody \u015bmierci Arafata od 2007 r. Pierwsze od tych krwawych, sprzed siedmiu lat, kiedy w zamieszkach zgin\u0119\u0142o tu 10 os\u00f3b. W tym roku mia\u0142o by\u0107 inaczej \u2013 Hamas i Fatah mia\u0142y pokaza\u0107 si\u0119 Palesty\u0144czykom i \u015bwiatu jako organizacje dzia\u0142aj\u0105ce rami\u0119 w rami\u0119, ponad podzia\u0142ami, ponad zadr\u0105, jak\u0105 przez lata by\u0142a dla nich osoba Arafata.<\/p>\n

W \u015bwiecie arabskim panuje przekonanie, \u017ce gdyby Arafat \u017cy\u0142, nie dopu\u015bci\u0142by do tego, by w\u0142adz\u0119 w Gazie przej\u0105\u0142 Hamas. By\u0107 mo\u017ce. Ta historia potoczy\u0142a si\u0119 jednak inaczej: po \u015bmierci Arafata Abbas wygra\u0142 wybory prezydenckie, Izrael wycofa\u0142 osadnik\u00f3w z Gazy, co zosta\u0142o okrzykni\u0119te przez Hamas jako jego sukces i utorowa\u0142o mu drog\u0119 do przej\u0119cia ca\u0142kowitej kontroli nad Stref\u0105. I w\u0142asnych rz\u0105d\u00f3w. Ich baz\u0105 jest odmowa uznania pa\u0144stwa Izrael, a co za tym idzie – toczenia z nim jakichkolwiek negocjacji pokojowych. W\u0142asne pa\u0144stwo i w\u0142asne porz\u0105dki mog\u0105 by\u0107 ustanowione tylko si\u0142\u0105. Arafat, jeden z filar\u00f3w wieloletnich negocjacji z Izraelem, dla Hamasu by\u0142 zdrajc\u0105, kt\u00f3ry pozwoli\u0142 na rozbi\u00f3r palesty\u0144skiej ziemi.<\/p>\n

Dzi\u015b Abbas uchodzi za sukcesora Arafata, nawet je\u015bli Abu Ammar nama\u015bci\u0142 Abu Mazena nieco przez zaci\u015bni\u0119te z\u0119by. Do tego dochodz\u0105 wszystkie teorie spiskowe wok\u00f3\u0142 rzekomego otrucia Arafata (tylko badanie szwajcarskie wskaza\u0142o na obecno\u015b\u0107 radioaktywnego polonu na ubraniach i szcz\u0105tkach Arafata, badania francuskie i rosyjskie odrzuci\u0142y teori\u0119, \u017ce przyw\u00f3dca zosta\u0142 otruty). Kto mia\u0142 za tym sta\u0107? <\/p>\n

Oskar\u017cenia pada\u0142y pod adresem wszystkich, nawet samego Abbasa. On nie tylko je odrzuci\u0142, ale zasugerowa\u0142, \u017ce w zamachu na Arafata palce m\u00f3g\u0142 macza\u0107 by\u0142y szef palesty\u0144skich s\u0142u\u017cb wewn\u0119trznych Mohammed Dahlan. Mieszkaj\u0105cy obecnie w Dubaju polityk mia\u0142 nie tylko roztrwoni\u0107 du\u017ce sumy pieni\u0119dzy, ale te\u017c sta\u0107 za \u015bmierci\u0105 kilku cz\u0142onk\u00f3w Fatahu i mie\u0107 konszachty z Izraelem i Ameryk\u0105 (to w\u0142a\u015bnie USA r\u0119kami Dahlana chcia\u0142y obali\u0107 rz\u0105dy Hamasu w Gazie, ale wed\u0142ug r\u00f3\u017cnych relacji spisek si\u0119 nie uda\u0142). Od lat mi\u0119dzy Abbasem a Dahlanem trwa otwarty konflikt. M\u00f3wi si\u0119 nawet, \u017ce Dahlan jest jednym z tych, kt\u00f3rzy ostrz\u0105 sobie z\u0119by na sched\u0119 po przyw\u00f3dcy z Ramallah. To tu przebiega kolejny palesty\u0144sko-palesty\u0144ski front.<\/p>\n

Wracaj\u0105c do samego Arafata i okoliczno\u015bci jego \u015bmierci – Palesty\u0144czycy wysuwali te\u017c oskar\u017cenia pod adresem samego Izraela. Jak by\u0142o naprawd\u0119? I czy by\u0142o? Pewnie jeszcze d\u0142ugo si\u0119 tego nie dowiemy. Mo\u017ce kiedy\u015b zostan\u0105 ujawnione jakie\u015b, dzi\u015b tajne jeszcze dokumenty jednego czy drugiego wywiadu, ale na ile to b\u0119dzie wiarygodne?<\/p>\n

\"Jaser<\/a>

Jaser Arafat, Szymon Peres i Icchak Rabin odbieraj\u0105 w Oslo Pokojow\u0105 Nagrod\u0119 Nobla w grudniu 1994 r. Fot. Government Press Office, Wikipedia, CC by 3.0.<\/p><\/div>\n

To, \u017ce Arafat od lat by\u0142 na celowniku izraelskiego wywiadu, jest oczywiste, trudno by by\u0142o inaczej. W opublikowanej w 1990 r. ksi\u0105\u017cce by\u0142ego agenta Viktora Ostrovsky\u2019ego jest m.in. fragment, w kt\u00f3rym wspomina swoj\u0105 wizyt\u0119 w kwaterze g\u0142\u00f3wnej Mosadu, gdzie jako nowy rekrut wys\u0142ucha\u0142 wyk\u0142adu na temat wydzia\u0142u ds. wrogiej dzia\u0142alno\u015bci sabota\u017cowej, takiej \u2013 pisze Ostrovsky \u2013 jak OWP.<\/p>\n

By\u0142 to dla nas szok. Zaprowadzono nas do pokoju na sz\u00f3stym pi\u0119trze, posadzono i powiedziano, \u017ce tu w\u0142a\u015bnie zbiera si\u0119 codzienne informacje o Organizacji Wyzwolenia Palestyny i innych organizacji terrorystycznych. Instruktor odsun\u0105\u0142 zas\u0142on\u0119 na wielkiej \u015bcianie \u2013 oko\u0142o stu st\u00f3p (30 m) szeroko\u015bci \u2013 ujrzeli\u015bmy wielk\u0105 map\u0119 \u015bwiata, na kt\u00f3rej brakowa\u0142o tylko bieguna p\u00f3\u0142nocnego i po\u0142udniowego. Poni\u017cej mapy sta\u0142y pulpity komputer\u00f3w. \u015aciana podzielona by\u0142a na ma\u0142e kwadraty, w kt\u00f3rych po naci\u015bni\u0119ciu na klawiaturze komputera klawisza \u201eArafat<\/strong>\u201d na mapie zapala\u0142o si\u0119 natychmiast \u015bwiate\u0142ko w miejscu, gdzie wiadomo by\u0142o, \u017ce przebywa. Je\u015bli pytano \u201eArafat trzy dni\u201d, to \u015bwiat\u0142a zapala\u0142y si\u0119 wsz\u0119dzie tam, gdzie by\u0142 w ci\u0105gu ostatnich trzech dni. Aktualny kwadrat by\u0142 zawsze najja\u015bniejszy, a dawniejsze miejsca dawa\u0142y \u015bwiat\u0142o coraz bardziej przy\u0107mione.<\/p>\n

Mapa mog\u0142a podawa\u0107 informacje o wielu ludziach. Je\u015bli na przyk\u0142ad kto\u015b chcia\u0142 pozna\u0107 dzia\u0142alno\u015b\u0107 dziesi\u0119ciu czo\u0142owych os\u00f3b z OWP, naciskano na klawisze z nazwiskami ka\u017cdego z nich, a ka\u017cdy pojawia\u0142 si\u0119 na mapie w innym kolorze. W miar\u0119 potrzeby mo\u017cna by\u0142o te\u017c otrzyma\u0107 wydruk. Mapa mia\u0142a szczeg\u00f3lne znaczenie dla uzyskania szybkiej informacji. Je\u015bli na przyk\u0142ad, o\u015bmiu z dziesi\u0119ciu \u015bledzonych znajdowa\u0142o si\u0119 tego samego dnia w Pary\u017cu, oznacza\u0142o to prawdopodobnie, \u017ce co\u015b planuj\u0105 i mo\u017cna by\u0142o podj\u0105\u0107 \u201eodpowiednie kroki\u201d.<\/p>\n

W pami\u0119ci g\u0142\u00f3wnego komputera Osadu tkwi\u0142o ponad p\u00f3\u0142tora miliona nazwisk. Ka\u017cdy wci\u0105gni\u0119ty tam przez Mosad jako cz\u0142onek OWP czy innej wrogiej organizacji zwany by\u0142 \u2013 na wz\u00f3r nazwy wydzia\u0142u \u2013 \u201epaha\u201d. (…)<\/p>\n

Ekrany na pulpitach z boku dzieli\u0142y si\u0119 wed\u0142ug najdrobniejszych szczeg\u00f3\u0142\u00f3w, na przyk\u0142ad: na miasta. Gdy wprowadzano z dowolnej stacji informacj\u0119 \u201eOWP\u201d, komputer wy\u015bwietla\u0142 to na ekranie. Dy\u017curny odczytywa\u0142 informacj\u0119 i robi\u0142 wydruk, przy czym ekran utrwala\u0142 wiadomo\u015b\u0107, \u017ce wzi\u0119to wydruk i kiedy to nast\u0105pi\u0142o. Chyba nie by\u0142o takiego ruchu, kt\u00f3ry cz\u0142onek OWP, m\u00f3g\u0142by wykona\u0107 gdziekolwiek na \u015bwiecie i kt\u00f3ry nie zosta\u0142by zarejestrowany na olbrzymim ekranie komputera Mosadu.<\/p>\n

(…) Gdy uczyli\u015bmy si\u0119 systemu kaszrim<\/em> (w\u0119z\u0142y), co oznacza rejestry kontakt\u00f3w indywidualnych okre\u015blonych os\u00f3b, Arik F. zasiad\u0142 przy pulpicie instruktorskim i wybra\u0142 has\u0142o \u201eArafat”, a nast\u0119pnie \u201ekszarim\u201d. Arafat jest z OWP, wi\u0119c ma priorytet w komputerze. Im osoba, o kt\u00f3r\u0105 pytamy, jest wa\u017cniejsza, tym szybciej nadchodzi odpowied\u017a.<\/p>\n

W tym wypadku nie chodzi\u0142o jednak o priorytet. Problemem sta\u0142 si\u0119 fakt, \u017ce Arafat ma setki kontakt\u00f3w. Kiedy wi\u0119c komputer zacz\u0105\u0142 wypluwa\u0107 t\u0119 list\u0119, system zosta\u0142 tak przeci\u0105\u017cony, \u017ce inne urz\u0105dzenia stan\u0119\u0142y. Komputer mia\u0142 do znalezienia tak wiele danych, \u017ce nie m\u00f3g\u0142 ju\u017c robi\u0107 nic innego. Arik skutecznie zablokowa\u0142 komputer Mosadu na osiem godzin.<\/p><\/blockquote>\n

Mowa oczywi\u015bcie o latach 70. i 80., i o \u00f3wczesnych technologiach. Mo\u017cna wi\u0119c sobie tylko wyobrazi\u0107, na co mog\u0105 pozwala\u0107 obecne.<\/p>\n

\""Tymczasowy"<\/a>

\u201eTymczasowy” gr\u00f3b Jasera Arafata w Ramallah. Wed\u0142ug zapowiedzi Mahmuda Abbasa, szcz\u0105tki lidera Fatahu maj\u0105 by\u0107 \u201ewkr\u00f3tce” przeniesione do Jerozolimy. Fot. Joi Ito, Flickr CC by 2.0.<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

11 listopada mija 10. rocznica \u015bmierci Jasera Arafata. Mia\u0142y by\u0107 wsp\u00f3lne uroczysto\u015bci Hamasu i Fatahu w Gazie, ale ich nie b\u0119dzie. Obie organizacje stoj\u0105 u progu wojny przeciwko sobie. Nie pierwszej zreszt\u0105. I pewnie nie ostatniej.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[50,38,48,49,14],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1006"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1006"}],"version-history":[{"count":21,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1006\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1029,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1006\/revisions\/1029"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1006"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1006"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1006"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}