{"id":1275,"date":"2015-03-18T13:43:42","date_gmt":"2015-03-18T12:43:42","guid":{"rendered":"http:\/\/zagner.blog.polityka.pl\/?p=1275"},"modified":"2015-03-18T14:07:18","modified_gmt":"2015-03-18T13:07:18","slug":"jednak-bibi","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/2015\/03\/18\/jednak-bibi\/","title":{"rendered":"Jednak Bibi"},"content":{"rendered":"

K\u0142adli\u015bmy si\u0119 spa\u0107 w smutku, obudzili\u015bmy si\u0119 w rozpaczy \u2013 s\u0142ysz\u0119 dzi\u015b od sympatyk\u00f3w izraelskiej lewicy. Przez noc remis zamieni\u0142 si\u0119 w zwyci\u0119stwo Likudu. Benjamin Netanjahu triumfuje, centry\u015bci pr\u00f3buj\u0105 robi\u0107 dobr\u0105 min\u0119 do z\u0142ej gry. Wszyscy obwiniaj\u0105 sonda\u017ce. Ale chyba nies\u0142usznie.
\n
\nFaktycznie, jest spory rozjazd mi\u0119dzy sonda\u017cami, kt\u00f3re dawa\u0142y nawet kilkumandatow\u0105 przewag\u0119 Izaakowi Hercogowi nad parti\u0105 Netanjahu, a rzeczywistymi wynikami wybor\u00f3w. Dlaczego? Powody s\u0105 co najmniej dwa. Po pierwsze ostatni sonda\u017c zosta\u0142 opublikowany na 4 dni przed wyborami, przed samym finiszem kampanii, kt\u00f3ra moim zdaniem jednak nale\u017ca\u0142a do Netanjahu. Wed\u0142ug mnie Bibi wygra\u0142 o w\u0142os i o jedno zdanie: \u201eDop\u00f3ki b\u0119d\u0119 premierem, nie powstanie pa\u0144stwo palesty\u0144skie\u201d.<\/p>\n

Jestem pewna, \u017ce ugra\u0142 tym co najmniej kilka mandat\u00f3w. No i po raz kolejny sprawdzi\u0142a si\u0119 stara sztuczka oparta na zarz\u0105dzaniu strachem. W Izraelu bezpiecze\u0144stwo jest s\u0142owem kluczem, a Netanjahu wie, jak si\u0119 nim pos\u0142ugiwa\u0107. Mobilizacja Izraelczyk\u00f3w te\u017c by\u0142a wi\u0119ksza ni\u017c zwykle, frekwencja przekroczy\u0142a 71 proc. (w poprzednich wyborach by\u0142o to 67 proc.).<\/p>\n

Po drugie: sympatycy Likudu, nawet ci rozczarowani premierem, zdali sobie dobitnie spraw\u0119, \u017ce tym razem to nie \u017carty i rzeczywi\u015bcie mo\u017ce straci\u0107 w\u0142adz\u0119. Pomogli te\u017c pewnie zwolennicy Naftalego Bennetta, kt\u00f3rzy wybrali \u201emniejsze z\u0142o\u201d.<\/p>\n

No i co teraz b\u0119dzie? Z grubsza to samo. Netanjahu pono\u0107 jest ju\u017c dogadany z kim trzeba i zadzwoni\u0142, do kogo trzeba. Najpierw do Naftalego Benneta, potem do Mosze Kahlona, nast\u0119pnie do Awigdora Libermana, a na deser do przedstawicieli partii religijnych Arie Deriego (Szas), Jaakowa Litzmana i Mosze Gafniego (Zjednoczony Judaizm Tory). Akurat partie religijne w tych wyborach wypad\u0142y s\u0142abo (cz\u0119\u015bciowo powodem mo\u017ce by\u0107 roz\u0142am w Szas; ostatecznie partia Jachad Eli Iszaja nie wesz\u0142a do Knessetu). Ale Netanjahu i tak ma 67 mandat\u00f3w, ma wi\u0119kszo\u015b\u0107. Po drugiej stronie Hercog (24 pos\u0142\u00f3w Bloku Syjonistycznego), Ajman Odeh (14 pos\u0142\u00f3w z listy arabskiej), Jair Lapid (11 pos\u0142\u00f3w, o 8 mniej ni\u017c w poprzedniej kadencji, ale to i tak niez\u0142y wynik) i lewicowa partia Merec, kt\u00f3rej szefowa honorowo poda\u0142a si\u0119 do dymisji po tym, jak partia straci\u0142a dwa z sze\u015bciu mandat\u00f3w. Prawica jednak g\u00f3r\u0105.<\/p>\n

Oczywi\u015bcie Netanjahu \u201edaje sobie 2-3 tygodnie\u201d na stworzenie rz\u0105du, ale ju\u017c dzi\u015b wida\u0107, \u017ce z planu prezydenta Riwlina niewiele b\u0119dzie, dzi\u015b chyba nikt nie jest zainteresowany rz\u0105dem jedno\u015bci, cho\u0107 ten z punktu widzenia prezydenta wydaje si\u0119 on najbardziej stabiln\u0105 opcj\u0105.<\/p>\n

Karty ju\u017c s\u0105 rozdawane. Prawie na pewno Kahlon dostanie to, czego chcia\u0142, czyli stanowisko ministra finans\u00f3w. Dla Netanjahu to te\u017c wygodny uk\u0142ad \u2013 je\u015bli zn\u00f3w nie uda si\u0119 zaspokoi\u0107 oczekiwa\u0144 izraelskiej klasy \u015bredniej, zawsze b\u0119dzie mo\u017cna powiedzie\u0107: \u201eto nie ja, to kolega\u201d. Bardzo jestem ciekawa, kto b\u0119dzie nowym ministrem spraw zagranicznych. Wydawa\u0107 by si\u0119 mog\u0142o, \u017ce ciekawym posuni\u0119ciem by\u0142oby mianowanie na to stanowisko Michaela Orena, historyka i by\u0142ego ambasadora Izraela w USA. Oren zna Ameryk\u0119 od podszewki (tu si\u0119 urodzi\u0142) i zna wszystkich, kt\u00f3rych nale\u017cy w Ameryce zna\u0107 (jego nominacja mog\u0142aby nieco przypudrowa\u0107 mocno nadszarpni\u0119te stosunki z Bia\u0142ym Domem). <\/p>\n

Problem w tym, \u017ce Oren jest z Kulanu i mo\u017ce si\u0119 okaza\u0107, \u017ce 10 mandat\u00f3w dla Kahlona to za ma\u0142o, by dosta\u0107 a\u017c dwa wa\u017cne ministerstwa. Co wi\u0119cej, Kahlon m\u00f3wi\u0142 w kampanii o ch\u0119ci podj\u0119cia rozm\u00f3w pokojowych. Wydaje si\u0119, \u017ce Netanjahu ma w tej sprawie inne plany. No i co zrobi\u0107 z dotychczasowym szefem dyplomacji Libermanem? On sam mia\u0142by apetyt na resort obrony, ale to pono\u0107 nie wchodzi w gr\u0119. Przed nami na pewno powyborczy serial. I wszystko wskazuje, \u017ce nie powinni\u015bmy spodziewa\u0107 si\u0119 zbyt wielu suspens\u00f3w.<\/p>\n

Chocia\u017c kto wie. Kto zabroni zwyci\u0119zcy jeszcze nas czym\u015b zaskoczy\u0107?<\/p>\n

\"Zwyci\u0119zca<\/a>

Zwyci\u0119zca wybor\u00f3w jest tylko jeden: Benjamin Netanjahu. Fot. Yoav Ari Dudkevitch, Masa Israel Journey, Flickr CC by 2.0.<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

K\u0142adli\u015bmy si\u0119 spa\u0107 w smutku, obudzili\u015bmy si\u0119 w rozpaczy \u2013 s\u0142ysz\u0119 dzi\u015b od sympatyk\u00f3w izraelskiej lewicy. Przez noc remis zamieni\u0142 si\u0119 w zwyci\u0119stwo Likudu. Benjamin Netanjahu triumfuje, centry\u015bci pr\u00f3buj\u0105 robi\u0107 dobr\u0105 min\u0119 do z\u0142ej gry. Wszyscy obwiniaj\u0105 sonda\u017ce. Ale chyba nies\u0142usznie.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[27,5],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1275"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1275"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1275\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1278,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1275\/revisions\/1278"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1275"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1275"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1275"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}