Je\u015bli izraelski premier przetrwa obecny kryzys, to przetrwa wszystko.
\n
\nCzy to koniec Netanjahu? Nie tak pr\u0119dko. Decyzja policji to jeszcze nie stan oskar\u017cenia. Za premierem Izraela stoj\u0105 jego w\u0142asna partia, rz\u0105d i koalicja. Mimo wezwa\u0144 opozycji premier nie zamierza poda\u0107 si\u0119 do dymisji. Uwa\u017ca, \u017ce to polowanie na czarownice. Jeden z pos\u0142\u00f3w Likudu m\u00f3wi o zamachu stanu.<\/p>\n
Po dwuletnim \u015bledztwie i wielotygodniowych przepychankach, kt\u00f3re szeroko relacjonowa\u0142y izraelskie media, wczoraj wieczorem policja zarekomendowa\u0142a oskar\u017cenie Beniamina Netanjahu o przyjmowanie \u0142ap\u00f3wek, oszustwo i nadu\u017cywanie zaufania. W tzw. sprawie nr 100 Netanjahu przez dziesi\u0119\u0107 lat przyjmowa\u0142 od maj\u0119tnych darczy\u0144c\u00f3w – hollywoodzkiego producenta Arnona Milchana i australijskiego biznesmena Jamesa Packera \u2013 prezenty, w tym cygara i szampany, warte ok. miliona szekli (282 tys. dolar\u00f3w). Wed\u0142ug doniesie\u0144 kluczowym \u015bwiadkiem w sprawie jest Jair Lapid, dzi\u015b w opozycji, w poprzednim rz\u0105dzie minister finans\u00f3w. Lapid dowodzi, \u017ce premier naciska\u0142 na zmiany w prawie podatkowym, tak by mogli na tym skorzysta\u0107 jego darczy\u0144cy.<\/p>\n
Z kolei sprawa nr 2000 dotyczy umowy, jak\u0105 Netanjahu mia\u0142 zawrze\u0107 z Arnonem Mozesem, wydawc\u0105 popularnego dziennika \u201eYediot Aharonot\u201d. W zamian za przychylne teksty Netanjahu dzia\u0142a\u0142 na rzecz os\u0142abienia g\u0142\u00f3wnego konkurenta na rynku, bezp\u0142atnego dziennika \u201eIsrael HaYom\u201d, sk\u0105din\u0105d przychylnego premierowi.<\/p>\n
Sprawy wygl\u0105daj\u0105 powa\u017cnie, ale co teraz? Decyzja nale\u017cy do prokuratora generalnego Awichaja Mandelblita. Co mo\u017ce potrwa\u0107. Netanjahu jest przekonany, \u017ce Mandelblit odrzuci rekomendacje policji i zarzut\u00f3w mu nie postawi. Sk\u0105d to przekonanie? Mandelblit to cz\u0142owiek premiera, by\u0142 sekretarzem jego gabinetu. Jego nominacja na prokuratora generalnego wywo\u0142a\u0142a fal\u0119 krytyki, obawiano si\u0119, \u017ce osoba tak mocno zwi\u0105zana z szefem rz\u0105du mo\u017ce nie zachowa\u0107 niezale\u017cno\u015bci i bezstronno\u015bci. Ale jako prokurator generalny nie raz dowi\u00f3d\u0142, \u017ce jest inaczej. Ostatnio sprzeciwi\u0142 si\u0119 przepisom, kt\u00f3re mia\u0142y zakazywa\u0107 policji wydawania zalece\u0144 obci\u0105\u017caj\u0105cych osoby publiczne. Przepisy w ko\u0144cu uchwalono, ale zdecydowano, \u017ce nie b\u0119dzie to mia\u0142o zastosowania do bie\u017c\u0105cych dochodze\u0144 przeciwko premierowi.<\/p>\n
Jedno jest pewne: je\u015bli prokurator Mandelblit postawi Netanjahu zarzuty, b\u0119dzie on pierwszym urz\u0119duj\u0105cym premierem w takiej sytuacji \u2013 zgodnie z izraelskim prawem nie ma przeszk\u00f3d, by nadal pe\u0142ni\u0142 swoj\u0105 funkcj\u0119. Jego pozycja b\u0119dzie jednak s\u0142abn\u0105\u0107. Mo\u017ce zdecydowa\u0107 si\u0119 na wcze\u015bniejsze wybory, ale to ryzykowne \u2013 m\u00f3g\u0142by straci\u0107 to, co kocha najbardziej, czyli w\u0142adz\u0119, a przy okazji utorowa\u0107 drog\u0119 do sukcesu swojemu najwi\u0119kszemu oponentowi Jairowi Lapidowi. Ten od dawna ma apetyt na fotel premiera. (Zreszt\u0105 dzi\u015b Netanjahu og\u0142osi\u0142, \u017ce przedterminowych wybor\u00f3w nie planuje).<\/p>\n
Ale to niejedyny scenariusz. Netanjahu, kt\u00f3ry mia\u0142 ju\u017c wcze\u015bniej problemy z wymiarem sprawiedliwo\u015bci i wyszed\u0142 z nich ca\u0142o, mo\u017ce liczy\u0107, \u017ce teraz b\u0119dzie tak samo. To w ko\u0144cu najd\u0142u\u017cej urz\u0119duj\u0105cy izraelski premier, z ogromnym do\u015bwiadczeniem politycznym, wp\u0142ywami i umiej\u0119tno\u015bci\u0105 wychodzenia z opresji. Kto\u015b taki walczy do ko\u0144ca.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Czy to koniec Netanjahu? Nie tak pr\u0119dko.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2847,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[227,5],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2844"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2844"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2844\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4137,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2844\/revisions\/4137"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2847"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2844"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2844"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2844"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}